Γλωσσικά πατατάκια

Με τα σπρεντ να προκαλούν ίλιγγο και τα αναστάσιμα μηνύματα πιο ξέπνοα από ποτέ, ένας φιλόλογος είπε να μεμψιμοιρήσει, παρότι δεν αντέχει τους γλωσσαμύντορες. Βρήκε αρκετές αφορμές. [Εννοείται πως είναι κάτι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτες ενστάσεις, προσθήκες και διορθώσεις]:

  • Την πολύπαθη στιγμιαία προστακτική. Και δώσ’του «τηλεφωνείστε» και «ρωτείστε» σε κρόουλ, διαφημίσεις, οδηγίες χρήσης και βρομομπλόγκ. Και ας είναι τόσο απλό να θυμάται κανείς το στιγμιαίο ποιόν ενέργειας ή έστω να εμπεδώσει το φλερτ της προστακτικής με το «η» (ρωτήστε, τηλεφωνήστε κ.λπ).

  • Το «ό, τι» που μεταμορφώνεται σε «ότι». Όλο και πιο συχνά βλέπουμε «Ότι να’ ναι, ότι θελετε κ.λπ». Το έρμο αναφορικό «ό, τι» περνάει δύσκολα χρόνια, το ειδικό «ότι» προσπαθεί να το καταργήσει…Το ίδιο ισχύει και με το συγκριτικό «απ’ ό, τι», το οποίο σχεδόν πάντοτε γράφεται «απ’ότι».
  • Το κομματάκι που συνοδεύει την κλητική προσφώνηση το έχει φάει η μαρμάγκα: «Γιάννη πιάσε μια μπίρα ή Φίλε γάμησέ τα (να το το «η» της προστακτικής!)» Και είναι τόσο απλό το «Γιάννη,…». Γενικώς το κόμμα ζορίζεται άσχημα στον γραπτό λόγο, και απ’ ό, τι φαίνεται θα ζορίζεται όλο και περισσότερο.
  • Την κακοπαθημένη εσωτερική αύξηση στους συντελεσμένους χρόνους: «έχω απηυδήσει, έχω περιμένει κ.λπ, κ.λπ». Πάλι ο αόριστος δίνει τη λύση, ανάλογα με το αν τονίζεται ή όχι: ‘άρα «έχω απαυδήσει», «έχω περιμείνει» (παρότι δεν είναι εύχρηστο κ.λπ). Και φυσικά δεν είμαι «απηυδησμένος» αλλά «απαυδημένος» ή «απηυδημένος».
  • Την αποτυχημένη επίδειξη λογιοσύνης με τη διαρκή χρήση του «ανεξαρτήτου» ως επιθετικού προσδιορισμού («ανεξαρτήτου προετοιμασίας», «ανεξαρτήτου προέλευσης»). Υπήρχε χρόνια αυτή η τάση, αλλά παραέχει γίνει της μόδας εσχάτως. Καιρός αγαπήσουμε το «ανεξαρτήτως»(προετοιμασίας, προέλευσης κ.λπ) και πάλι…
  • Το εύηχο μεν, παράταιρο και λανθασμένο  δε «να παράξω». Κατ’αυτή τη λογική θα έπρεπε «να ενάξω», να «εισάξω» και να «προάξω». Το «παραγάγω» διατηρεί την πολυσύλλαβη ορθότητά του.
  • Την πεισματική χρήση του «χρεώνεται» αντί του θετικά φορτισμένου «πιστώνεται». Το γκολ  χρεώνεται στον Μέσι ή στον Σισέ., λες και είναι αυτογκόλ ενός τσουρουκά σέντερ-μπακ.
  • Την επίμονη ενοποίηση της αντωνυμίας «σου» με το οριστικό άρθρο: σχεδόν ποτέ δεν βλέπουμε το (ψυχαναγκαστικά) σωστό  «σ ‘το είπα», αφού το «στο είπα» έχει υπερισχύσει, λες και είναι η πρόθεση της φράσης «στο σπίτι».

Ας είναι. Σχολαστικισμός τέλος! Από αύριο επιστροφή στη βαλτώδη επικαιρότητα και στα ένστολα βατράχια που κοάζουν. Ευχόμαστε η δυσανεξία στην πραγματικότητα να μη μας/σας καταβάλλει, ώστε να βρίσκουμε αντίδοτα για τον περιρρέοντα ζόφο.

Advertisements

Ένα Σχόλιο

  1. […] post by το φελέκι No comments for this entry […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: