Η εκπαιδευτική αποκέντρωση θα δώσει λύσεις;

Ετοιμάζεται λοιπόν, ο νόμος για την υποχρεωτική εκπαίδευση και έψαξα να βρω τους βασικούς στόχους της πολιτικής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. καθώς η κα Διαμαντοπούλου στη συνέντευξή της στην κυριακάτικη Καθημερινή δε μίλησε επί της ουσίας. Ιδού λοιπόν (περισσότερα διαβάστε εδώ):

«Οι πέντε βασικοί άμεσοι στόχοι της πολιτικής μας:

Πρώτος στόχος: Να θέσουμε τέλος στο κρατικιστικό συγκεντρωτικό εκπαιδευτικό σύστημα, που στηρίζεται στο δόγμα: Η Μητροπόλεως αποφασίζει και οι εκπαιδευτικές μονάδες εκτελούν.

Στα πλαίσια αυτά: Το κράτος διατηρεί μόνο το γενικό πλαίσιο εκπαιδευτικής πολιτικής. Αποφασίζει για τον κορμό του προγράμματος διδασκαλίας αναμορφώνοντας την διδακτέα ύλη, αφαιρώντας περιττά θέματα και επαναλήψεις.

•Η περιφέρεια στηρίζει τη σύνδεση της εκπαίδευσης με την κοινωνία, την οικονομία και την απασχόληση. Καθορίζει ειδικές εκπαιδευτικές ζώνες (μετανάστες, τσιγγάνοι, μεγάλη μαθητική διαρροή, ειδικές κατηγορίες). Οργανώνει (σε συνεργασία με Πανεπιστήμια, ΤΕΙ) επιμόρφωση ενηλίκων και εκπαιδευτικών. Προσλαμβάνει τους εκπαιδευτικούς. Για όλα αυτά συγκροτεί Ειδικά Εκπαιδευτικά Συμβούλια που απαρτίζονται από εκπαιδευτικούς, εκλεγμένους με καθολική ψηφοφορία, εκπροσώπους των γονέων και των μαθητών (οι τελευταίοι μόνο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση), εκλεγμένους εκπροσώπους των παραγωγικών και κοινωνικών φορέων, εκπροσώπου του Υπουργείου. Τα Ειδικά Εκπαιδευτικά Συμβούλια μετά από κοινωνική διαβούλευση καθορίζουν μέρος του προγράμματος σπουδών, επιλέγουν και αξιολογούν το εκπαιδευτικό υλικό. Είναι υπεύθυνα για την ανάπτυξη των διαδικασιών κοινωνικής λογοδοσίας.

•Το σχολικό συμβούλιο επιλέγει βοηθητικό διδακτικό και διοικητικό προσωπικό. Χρηματοδοτεί τη σχολική ζωή με εξασφάλιση και πρόσθετων πόρωv».

Θα οδηγήσει η αποκέντρωση του εκπαιδευτικού συστήματος στη βελτίωση του Δημοτικού σχολείου; Είναι έτοιμοι οι Δήμοι να αναλάβουν αυτή την ευθύνη; Οι ενστάσεις πολλές και ομολογώ όχι αβάσιμες.

Ένα μεγάλο ζήτημα που προκύπτει είναι η χρηματοδότηση των σχολείων που θα είναι συνυφασμένη με τις οικονομικές δυνατότητες του κάθε Δήμου. Αν δεν μπορεί να ανταποκριθεί, θα καταφύγει στην επιβολή νέων φόρων προς τους δημότες του ή (όταν τα έσοδα δεν επαρκούν) στην καθιέρωση διδάκτρων. Στην Ελλάδα έχουμε το παράδειγμα των παιδικών σταθμών. Οι περισσότεροι δήμοι έχουν επιβαρύνει τους δημότες με έκτακτες εισφορές αλλά και με την επιβολή τροφείων. Παράλληλα με τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου και έργου έχουν θέσει τους εργαζόμενους σε καθεστώς εργασιακής ομηρίας. Ταυτόχρονα το σχολικό συμβούλιο θα επιβαρυνθεί με ένα επιπρόσθετο ρόλο˙ αυτόν του manager, καθώς θα αναγκαστεί να προσελκύσει χορηγίες ιδιωτικών επιχειρήσεων. Κάτι τέτοιο έχει γίνει στην Μεγάλη Βρετανία αλλά και στην Αμερική με αποτέλεσμα πολλά σχολεία να κλείσουν και να βρουν πρόσφορο έδαφος μεγάλες εταιρείες φαστ-φουντ προκειμένου να προωθήσουν τα προϊόντα τους.

Και τι θα γίνει με τα σχολεία τωνυποβαθμισμένων γειτονιών; Οι τοπικοί παράγοντες θα τα ενισχύσουν ή θα ενδιαφερθούν μόνο για τα «καλά σχολεία», τη βιτρίνα δηλαδή, οδηγώντας τα υπόλοιπα σε μαρασμό ή και σε δημιουργία σχολείων γκέτο, που θα φοιτούν για παράδειγμα μόνο μετανάστες;

Τα ερωτήματα είναι πολλά. Για την κατάντια του σημερινού σχολείου μερίδιο ευθύνης δεν φέρνουν μόνο οι κυβερνήσεις αλλά και οι εκπαιδευτικοί (χωρίς βέβαια να παραγνωρίζω και τις ευθύνες των γονιών-πολιτών). Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν η κυβέρνηση θα υλοποιήσει τους πέντε βασικούς στόχους της.

Πάντως, η κα Διαμαντοπούλου πουθενά δεν έκανε λόγο για αύξηση της χρηματοδότησης στην Παιδεία, αν και προεκλογική υπόσχεση. Ούτε ανέφερε τίποτα για αλλαγή των αναλυτικών προγραμμάτων. Αντίθετα μίλησε για αξιολόγηση των εκπαιδευτικών με την οποία και βέβαια συμφωνώ, αρκεί να γίνεται με μια σοβαρή και αξιόπιστη διαδικασία. Υποστήριξε τη χρήση μέσων πληροφορικής στα σχολεία καθώς και την προσπάθεια κατάργησης των φροντιστηρίων (και εγώ μαζί της). Τα ευχολόγια όμως δεν αρκούν.

Στόχος του Υποργείου Παιδείας δε θα πρέπει να είναι η επιβράβευση και υλική ανταμοιβή των σχολείων που προσπαθούν με πενιχρά μέσα και την καλή διάθεση των διδασκόντων να ξεφύγουν από το μέσο όρο των υπολοίπων. Το σχολείο της Φλώρινας που είναι επιπέδου Φινλανδίας (όπως είπε η Υπουργός) αποτελεί μια εξαίρεση που δυστυχώς επιβεβαιώνει τον κανόνα. (Παρεπιπτόντως -επειδή εκεί είναι σοβαροί οι άνθρωποι- τα σχολεία στη Φινλανδία μπορούν να αναζητήσουν ιδιωτικά κεφάλαια μετά από εξουσιοδότηση των τοπικών αρχών χωρίς όμως το πρόγραμμα μαθημάτων να έχει σχέση με τις ανάγκες της αγοράς). Στόχος του Υπουργείου θα πρέπει να είναι η μετατροπή όλων των σχολείων στη μορφή του σχολείου της Φλώρινας. Θα μου πείτε χρειάζονται λεφτά. Δύο γρήγορες και πρόχειρες σκέψεις για εξοικονόμηση πόρων: Φορολόγηση της εκκλησίας, περικοπή στρατιωτικών δαπανών.

Καλή μας Άνοιξη!

Β.Λ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: