Ποια είναι η χώρα μου;

Αναδημοσιεύουμε το συγκλονιστικό κείμενο του Νίκου Οντουμπιτάν,  της ψυχής των παιδιών δεύτερης γενιάς, που διαβάστηκε χτες στην ΕΕΔΑ. Αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε ολόκληρο: φανερώνει έκτυπα τι σημαίνει να είσαι «αόρατος συμπατριώτης».

(Πηγή http://gazikapllani.blogspot.com/2010/01/blog-post_16.html)

Ο Νίκος Οντουμπιτάν γεννήθηκε στο Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα». Ένα από τα εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και έγιναν ξένοι με το ζόρι…

«Γεννήθηκα τον Απρίλιο του 1981. Εδώ στην Αθήνα. Στο Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα»… Οι γονείς μου ήρθαν στην Ελλάδα με σπουδαστική βίζα. Ο μπαμπάς μου σπούδασε Νομικά, η μητέρα μου Οικονομικά. Αν και πήραν πτυχίο, έκαναν δουλειές άσχετες. Ήρθαν από το Λάγκος, την πρωτεύουσα της Νιγηρίας. Δεν έχω πάει ποτέ. Οι εικόνες που έχω είναι από φωτογραφίες των γονέων και το Διαδίκτυο. Μεγάλωσα στην Πλ. Αμερικής. Τότε ήμασταν μόνο δύο οικογένειες Αφρικανών σε όλη τη γειτονιά. Μέναμε στο ισόγειο. Ήταν δύσκολα χρόνια. Θυμάμαι ότι οι γονείς μου ήταν επιφυλακτικοί. Δύσκολα με άφηναν να βγω έξω. Σαν να ήθελαν να με προστατέψουν από κάτι. Κάθε τόσο μου έλεγαν: «Νίκο πρόσεχε, δεν είσαι σαν τα άλλα τα παιδιά. Εσύ είσαι ξένος και αν γίνει καμιά στραβή, εσένα θα κοιτάξουν στραβά». Τεσσάρων χρονών πήγα στο νηπιαγωγείο. Πέρασα καλά γιατί ήμασταν μαζί με τον ξάδελφό μου τον Μανώλη. Είχαμε μια κοινή φίλη, τη Μαργαρίτα. Πολύ όμορφη. Ελληνίδα από μητέρα Ρωσίδα. Ήμασταν οι «ξένοι» του νηπιαγωγείου…
●●●

ΜΕΧΡΙ έξι χρονών, με τους γονείς μου μιλούσα αγγλικά και γιορουμπά (η γλώσσα της φυλής των γονιών μου). Όταν μπήκα στο δημοτικό σκεφτόμουν πρώτα στα αγγλικά ή στα γιορουμπά και μετά εκφραζόμουν στα ελληνικά. Περνούσα με άνεση από τη μια γλώσσα στην άλλη. Σαν να έμενα σε ένα σπίτι και να περνούσα από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Με τους γονείς μου άρχισα να μιλάω συνέχεια ελληνικά κοντά στην εφηβεία. Αγγλικά μιλάγαμε όταν κάναμε κάποια θεωρητική συζήτηση. Γιορουμπά όταν συζητούσαμε τα οικογενειακά ή όταν τσακωνόμασταν. Ελληνικά όταν ήμασταν ευδιάθετοι και χαλαροί. Είμαι τρίγλωσσος λοιπόν. Όχι, τετράγλωσσος. Αργότερα έμαθα και γαλλικά. Αποτελώ, βέβαια, εξαίρεση. Τα περισσότερα παιδιά Νιγηριανών μεταναστών που ξέρω, δεν γνωρίζουν γιορουμπά, επειδή δεν τα χρησιμοποιούν. Έχω κουλτούρα και νοοτροπία ελληνική. Την ίδια στιγμή έχω κρατήσει στοιχεία από την κουλτούρα των γονιών μου. Αυτό με βοηθάει, δεν ξέρω πώς να το εξηγώ, με φέρνει σε μια ισορροπία, συναισθηματικά και πνευματικά.

●●●

ΠΗΓΑ στο 605ο Δημοτικό Αθηνών. Στην Πλ. Αμερικής. Εκεί έχασα το κέφι μου. Αρχίζω και καταλαβαίνω ότι «μεγάλε είσαι διαφορετικός». Ήμουν το μόνο παιδί «ξένο» και μαύρο του σχολείου. Τι σημαίνει να νιώθεις διαφορετικός; Με μια φράση σημαίνει να είσαι πάντα στην τσίτα. Γιατί κάποιος θα πει κάτι για το χρώμα ή την καταγωγή σου. Θυμάμαι τον εαυτό μου στο δημοτικό μονίμως στην τσίτα. Ο θυμός ήταν το όπλο μου. Να με φοβάται οποιοσδήποτε προσπαθεί να με προσβάλει ή να με μειώσει. Το δημοτικό ήταν το πιο σκληρό κομμάτι της ζωής μου. Είχα μόνο δυο καλούς δασκάλους. Αν έμαθα κάτι, το οφείλω σε αυτούς. Θυμάμαι και μια κακή δασκάλα. Μας ρώτησε μια μέρα τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε. Όταν ήρθε η σειρά μου είπα ότι θέλω να γίνω δικηγόρος. Τα παιδιά συνήθως θέλουν να μοιάσουν στον μπαμπά τους. Γέλασε κυνικά και σχολίασε «σιγά μη γίνεις και δικηγόρος». Έχουν περάσει είκοσι χρόνια και το θυμάμαι σαν χθες.

●●●

ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ απελευθερώθηκα. Πήγα στο 41ο Γυμνάσιο Αθηνών, στην Πλ. Αμερικής. Εκεί έκανα τις πρώτες πραγματικές παρέες. Άρχισα να «ξεχνάω» πως είμαι διαφορετικός. Όχι γιατί δεν υπήρχαν αυτοί που μου το θύμιζαν. Απλά κατάλαβα ότι κάποιος σε θέλει «διαφορετικό» επειδή θέλει να νιώσει ανώτερος. Είναι ένα παιχνίδι εξουσίας. Τότε εσύ ο «διαφορετικός» πρέπει να τον κοιτάξεις στα μάτια, χωρίς φόβο. Γιατί αύριο θα είσαι πάλι εκεί. Και πρέπει να μην είσαι με χαμηλό το κεφάλι. Πολλές φορές με βοηθούσε και η σωματική μου διάπλαση, ώστε αυτοί που δεν έπαιρναν από λόγια, να με φοβούνται αλλιώς. Ήμουν σκληρός σε όσους ήταν σκληροί μαζί μου. Και έβλεπα ότι έτσι αποκτούσα σεβασμό. Και όταν αποκτάς σεβασμό, αποκτάς και αυτοπεποίθηση… Στο λύκειο βελτιώθηκα θεαματικά στα μαθήματα. Χωρίς να πάω φροντιστήριο φυσικά. Δεν είχα αυτή τη δυνατότητα. Οι γονείς μου έδιναν πολύ μεγάλη σημασία στο σχολείο. Ήθελαν οπωσδήποτε να πάω στο πανεπιστήμιο…

●●●

ΜΕΤΑ το λύκειο ήρθε το χαστούκι το μεγάλο. Έδωσα Πανελλήνιες, πέρασα στο ΤΕΙ Αθήνας, Μηχανολογία Ιατρικών Οργάνων. Πέρασα στους πρώτους στη σχολή. Το πρώτο χαστούκι ήρθε όταν άκουγα τους συμμαθητές μου στο λύκειο να λένε: «Εμένα μου ήρθε το χαρτί, εσένα;». Τι είναι αυτό το χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα, αναρωτιόμουν. Τότε πήγα στον δήμο και τους είπα: «Υπάρχει ένα χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα». Μου εξήγησαν ότι ήταν το χαρτί για τη στρατιωτική θητεία. Ο υπάλληλος πρόσθεσε: «Εσύ μην περιμένεις χαρτί. Εσείς δεν γράφεστε στα δημοτολόγια». Εμείς, ποιοι είμαστε εμείς, αναρωτήθηκα. Το απώθησα όμως. Δεν ήθελα να το συνειδητοποιήσω και να το δεχτώ.

●●●

ΜΙΑ ΜΕΡΑ με σταμάτησαν στον δρόμο. Μου ζήτησαν τα χαρτιά. Δεν είχα. Όλοι οι φίλοι μου είχαν να δείξουν τις ταυτότητές τους. Εγώ τίποτα. Πήγα σπίτι αναστατωμένος. «Εγώ τι έχω να δείξω όταν μου ζητούν χαρτιά;» ρώτησα τους γονείς. Δεν ήξεραν τι να μου απαντήσουν. Το μόνο που μπορούσα να έχω επάνω μου ήταν η ληξιαρχική πράξη γέννησης, από το Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα». Ήταν η ταυτότητά μου. Δεν μπορούσα να βγάλω καν νιγηριανό διαβατήριο. Έπρεπε να έχω τουλάχιστον πιστοποιητικό γέννησης. Δεν είχα. Δεν υπήρχε καν πρεσβεία της Νιγηρίας εδώ. Έγινα άπατρις…

●●●

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΗΚΑ για μήνες. Τελικά κατάφερα να κάνω αίτηση για άδεια παραμονής στο Αλλοδαπών. Όταν πήγα εκεί, οι αστυνομικοί με έβλεπαν σαν να ήμουν εξωγήινος. Πώς είναι δυνατόν και δεν έχεις ελληνική ταυτότητα, μου έλεγαν! Έκανα αίτηση για άδεια παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους. Δεν προβλεπόταν τίποτα άλλο για την περίπτωσή μου. Μου έδωσαν έναν αριθμό πρωτοκόλλου. Χωρίς φωτογραφία, χωρίς όνομα. Αυτό ήμουν για το κράτος. Μέχρι που με σταμάτησαν μια μέρα για εξακρίβωση στοιχείων. Όταν τους έδειξα αυτό το χαρτί με πήγαν στο τμήμα. Στο Ακροπόλεως. Μου είπαν να περιμένω μέχρι να έρθει σήμα από τη Γενική Ασφάλεια. Πέρασε ολόκληρη μέρα και σήμα δεν ήρθε. Ο επόμενος διοικητής είπε να με κλείσουν μέσα. Έπαθα σοκ. Με έκλεισαν στο κελί με άλλους κρατούμενους. Κλεφτρόνια, τσαντάκηδες, τοξικομανείς. Ήμουν 19 χρονών. Ένιωθα φοβισμένος και ταπεινωμένος.

●●●

ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ της υπόθεσης ήταν ότι υπήρχε ο καλός και ο κακός διοικητής. Όταν ερχόταν ο καλός με έβγαζαν από το κελί και καθόμουν σε ένα γραφείο. Όταν ερχόταν ο κακός με ξανάβαζαν στο κελί. Μέχρι που έπειτα από τρεις μέρες, ο καλός αποφάσισε να πάμε μαζί στη Γενική Ασφάλεια, να βρούμε τον φάκελό μου. Με έβαλαν σε ένα αυτοκίνητο, με συνοδεία, σαν υπόδικος. Θυμάμαι ότι κατεβήκαμε σε ένα υπόγειο και μετά βρεθήκαμε μπροστά σε ένα γραφείο γεμάτο συρτάρια και φακέλους. Έκαναν μόνο πέντε λεπτά να βρουν τον φάκελο! Με άφησαν ελεύθερο. Δεν ξεχνάω ότι ο καλός διοικητής μού ζήτησε συγγνώμη…

●●●

ΑΥΤΟ ΠΟΥ έγινε, μου άφησε μια τεράστια απογοήτευση. Μου έμεινε κυρίως ο φόβος της αδικίας. Ότι μπορεί να βρεθεί κάποιος πίσω από τα κάγκελα χωρίς να καταλάβει το πώς και το γιατί. Στην ηλικία που κάνεις τα πιο ωραία όνειρα εγώ πάλευα για χαρτιά. Έτρεχα να λύσω το πρόβλημα της άδειας παραμονής για να μη βρεθώ ξανά στο κελί. Πόσες ατελείωτες ώρες, μέρες, εβδομάδες έχω χάσει σε ουρές, δήμους, περιφέρειες. Τελικά την πήρα την κανονική άδεια. Έληξε δέκα μέρες μετά αφού την πήρα! Ξανά ουρές, μέρες χαμένες, ζωή χαμένη. Τι μου έχει μείνει; Η απορία. Γιατί το κάνουν αυτό;
Όλα αυτά μού έκοψαν τα φτερά. Είχα μια κάθετη πτώση στα μαθήματα. Ειδικά από τότε που ήθελα να πάω για Εrasmus. Με δέχτηκαν στο Ντάντι της Σκωτίας και δεν μπορούσα να πάω. Δεν είχα χαρτιά. Από τότε άρχισε αυτό που θα έλεγα «αποξένωση». Έγινα ξένος με το ζόρι. Έπρεπε να ψάξω να βρω τι είμαι. Αυτό συνεχίστηκε και συνεχίζεται ακόμα… Παρ΄ όλα αυτά δεν μασάω και συνεχίζω. Το μέλλον πώς το βλέπω; Σκληρή δουλειά και Κeep walking που λέει και η διαφήμιση… Πώς ένιωσα όταν άκουσα για το καινούργιο νομοσχέδιο; Ότι δεν μπορώ να φέρω πίσω όσα έχασα, αλλά από εδώ και πέρα το μέλλον είναι στα χέρια μου. Ότι μπορώ να προσφέρω στον εαυτό μου. Και στη χώρα μου. Ποια είναι η χώρα μου; Η Ελλάδα φυσικά…»

Advertisements

5 Σχόλια

  1. Έλληνας γεννιέσαι. Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Ο Έλληνας έχει εκατοντάδες χρόνια εξέλιξης στην πλάτη του. Ομιλεί μία πλήρη γλώσσα και γράφει εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Έχει δημιουργήσει φιλοσοφία και τρόπο σκέψεις χρόνια πριν τους υπολοίπους (όχι πως είμασταν οι μόνοι φυσικά). Όλα αυτά με επιγενετική περνάνε και ο κάθε απόγονος βγαίνει πιο έτοιμος. Όλα αυτά έχουν φανεί σε γενετικές μελέτες που πλέον απαγορεύονται. Δες τελευταία ομιλία Crick (cofounder of DNA double helix) στη Μ. Βρετανία…

    Αυτοί οι Νιγηριανοί είναι άνθρωποι;;; Ναι είναι. Έχουν δικαιώματα;;; Ναι έχουν! Αλλά δεν είναι Έλληνες. Γιατί όσο και να μετέχουν στη παιδεία μας, εκατοντάδες χρόνια εξέλιξής τους είναι διαφορετικά από τα δικά μας. Εξ’ άλλου 200 άτομα δε χωράνε σε ένα δωμάτιο 10χ5. Εμένα οι πρόγονοί μου σφαγιάστηκαν και πολέμησαν ώστε να έχουμε ένα έδαφος για να μεγαλώσουμε οικογένειες και να σπείρουμε να ζήσουμε. Ζωτικός χώρος λέγεται. Ο χώρος που χρειάζεται κάθε ζώο για να ζήσει φυσιολογικά. Ο αετός θέλει ζωτικό χώρο 30km. Είμαι σίγουρος πως στη Νιγηρία έχει περισσότερο χώρο με πολλές μπανάνες για να πάει ο φίλος μας. Και εγώ θα ήθελα να ήμουν στο Μονακό, αλλά δυστυχώς δε γίνεται, γιατί ήδη άλλοι βρίσκονται εκεί και κάποια πράγματα τα σέβεσαι. Life is a bitch i know…καταλαβαίνω όσους χρειάζονται ένα καλύτερο μέλλον, αλλά από ένα σημείο και μετά, όσο έδαφος παίρνουν το παίρνουν από το δικό μου. Παν μέτρον άριστον. Η Ελλάδα δε χωρά άλλους.

    • Να σε ρωτήσω κάτι τί λες;
      Μπιτς είσαι εσύ και όχι η ζωή.
      Κάτι τέτοιοι σαν εσένα κάνουν τη ζωή λυσσασμένη σκύλα
      και αυτοί την αράζουν στις παραλίες.
      Ποιος σου είπε εσένα ρε ότι είσαι έλληνας;
      Αν ήσουν έλληνας ρε, δε θα τα λεγες αυτά.
      Αυτά σε έμαθε εσένα η φιλοσοφία, η ελευθερία και η δημοκρατία που γέννησαν η χώρα που γέννησε και εσένα μαζί;
      Και κάτι ακόμη, εσύ πότε ακριβώς πάλεψες γι’αυτή τη χώρα ρε αλήτη;
      παλί καλά που αναγνώρισες ότι αυτοί οι νιγηριανοί είναι άνθρωποι και έχουν και δικαιώματα.
      Παγκόσμια μέρα αναγνώρισης των νιγηριανών και άλλω παρακατιανών ως ανθρώπους, από τους εκλεκτούς απαντού, έλληνες για αυτή τη ζωή.
      Αλλά κατάλαβα, τόση κάψα για την ελλάδα, είναι που γεννήθηκες εσύ εδώ και έγινε βασιλική η χώρα.
      Ουστ ρε κατακάθι της ύπαρξής σου, τράβα να γλύψεις κανά κώλο για να μη στεγνώσει τ’αντεράκι σου τώρα με τις οικονομικές στενότητες.
      Εγώ δεν είμαι ελληνίδα ρεεΕΕΕΕ!!!!!
      Προτιμώ να είναι ένα τίποτα

  2. Δες μελέτες Τριανταφυλλίδη ΑΠΘ. Φυσικά και δε στηρίζομαι στη βιολογία για όλα αυτά. Πάνω από όλα είσαι άνθρωπος που νοιάζεται για τους συνανθρώπους. Αλλά πλέον…γεμίσαμε!!! Ούτε εμάς μπορούμε να καλύψουμε που πληρώνουμε 100 χρόνια φόρους (πατέρας, πατέρας-πατέρα κοκ). Από ένα σημείο και μετά αρχίζει ο παρασιτισμός. Και εγώ φυσικά αν είχα ανάγκη αυτό θα έκανα, θα έκλεβα, θα ζητιάνευα….φυσικά υπάρχουν άτομα με δουλειές, με λογαριασμούς σε ελληνικές τράπεζες, σωστοί οικογενειάρχες! Δε γίνεται συζήτηση όμως με τη μειοψηφία. Οπότε εν κατακλείδι, δε με συγκινεί η ιστορία καθόλου. Οι γονείς του έπρεπε να τα σκεφτούν όλα αυτά από πριν, ώστε το παιδί να μη μεγαλώσει έτσι. θα μεγάλωνε στο Ναιτζίρια, ξυπόλητος αλλά ευτυχισμένος, χωρίς μπιφτέκια και starbucks, αλλά ευτυχισμένος, χωρίς μεγάλα σχολεία και κινηματογράφο αλλά ευτυχισμένος…Όμως το κάθετι έχει και ένα τίμημα. Ευχαριστώ να λέει που έμαθε μια γλώσσα με τέτοια εννοιολογική απόχρωση γιατί στη χώρα του δεν υπάρχει λέξη για τη «Νομική». (ΚΑΙ ΝΑΙ ΕΧΩ ΖΗΣΕΙ 7 ΧΡΟΝΙΑ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΞΕΡΩ). Οπότε Δόξα τω Θεό να λέει, όπως όλοι μας με αυτά που έχει.

    Άντι γιατί δε κοιτάζουμε τον κώλο μας, οι μειονότητες μας μάραναν. Ας βολέψουμε την πλειοψηφία και μετά βλέπουμε. Γιατί αν βγάλει χαρτιά μετά θα ζητά και ασφάλιση, μετά θα ζητά και σύνταξη και καταλαβαίνουμε πως πάει….τι;;; άνθρωπος είναι φυσικά και το δικαιούται! Αλλά πρώτο λόγο και σειρά έχω εγώ. Που εγώ είμαι ο πατέρας μου που δούλεψε και μόχθησε να πληρώνει φόρους. Γιατί εγώ είμαι ο παππούς μου που ήρθε πρόσφυγας από την Πόλη και έκανε αυτό το μπουρδέλο Κράτος με την τσάπα και τον ιδρώτα του. Γιατί εγώ είμαι η προγιαγιά μου που έδωσε χρυσαφικά αξίας 820.000 Ευρώ σημερινών για να αγοράσει γη, τετραγωνικών τριαρίου διαμερίσματος για να χτίσει με λασπότουβλα το σπίτι σε μια ξερή Γη, που τώρα έχει καταστήματα πάνω. Γιατί εμείς χτίσαμε αυτό το κράτος. Γιατί οι δικοί μου έφτυσαν αίμα για ένα σπίτι, και οι αλλοδαποί παίρνουν άτοκα δάνεια και κάνουν πλαστικές στα βυζιά τους και τα παίζουν σε καζίνο. Τι; Εκδικητικός; Όχι! Αξιοκρατία!

    • να σου πω ρε ρεμάλι που είσαι ο πατέρας σου και ο παππούς σου, ο παππούς σου που είναι πρόσφυγα έτσι σκέφτεται το τομάρι του;και ο πατέρας σου που είναι χτίστης αχρηστε είσαι εσύ που τεμπελχανάς δεν υπάρχει περίπτωση να γίνεις χτίστης που να μην έχεις να φας;
      τα λεφτά ρε λαμόγιο και τιποτένιο δείγμα ανθπρώπου, σου τα τρώει το παιδάκι από τη νιγηρία ή σου τα τρώνε οι κοκάληδες και τα nike και φυσικά τα τρως κι εσύ από το παιδάκι που ραβει το φούτερ σου κάπου στο πακιστάν για 20 λεπτά του ευρώ;
      ξέρεις τι ακριβώς δικαιούσε; αυτό που παίρνεις τώρα καθίκι,
      την ελεημοσύνη από τους αγαπημένους σου πολιτισμένους εταίρους της εε, που φυσικά και δε σε πειράζει να έρθουν οικογενειακός και να σου κάψουν τη γη σου για να χτίσουν πολυτελείς ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις και συ να κάνεις ό,τι μπορείς για να απλώσεις μια μέρα κι εσύ τα βρωμοπόδαρά σου σε κάποιον πολυτελή αιματοβαμμένο καναπέ.
      Κι εγώ θα είμαι εκεί και εκεί και εκεί και εκεί και όπου και να πας εσύ και οι ομοϊδεάτες σου και η γιαγιά σου η καημένη που έδωσε χρυσαφικά και όπου είναι αυτοί που έχτισαν αυτό το ανήθικο κράτος που τα τσιράκια σαν και του λόγου σου μιλούν και για αξιοκρατία.
      Μολσυμένε

  3. Άλλος ένας ρατσιστής που μιλάει για μπανάνες, ζωτικούς χώρους και παραληρεί. Φυσικά και δεν πρόκειται να σας απαντήσουμε σοβαρά γιατί δε θέλετε να ακούσετε! Απλά καλό θα ήταν να μας αδειάσετε τη γωνιά και να ζήσετε με τις αναμνήσεις του παππού σας και της πρόγιαγιάς σας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: