Αν όλα τα παιδιά της Κύπρου…

Γράφει η Ρένα Χόπλαρου από τον Πολίτη της Κύπρου (20/12)

Την Τετάρτη το βράδυ ο ΟΠΕΚ, ο Όμιλος Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας μας, παρουσίασε το νέο βιβλίο του Νιαζί Κιζίλγιουρεκ «Οι Τουρκοκύπριοι, η Τουρκία και το Κυπριακό» (2009). Η αίθουσα γέμισε παρά την καταρρακτώδη βροχή κι αυτό δείχνει την έντονη διάθεση του κόσμου να συζητήσει τα θέματα που τόσο καίρια αγγίζει το βιβλίο του Νιαζί Κιζίλγιουρεκ. Με αφορμή την εκδήλωση αυτή θα κάνω ένα πιο γενικό σχόλιο για αυτές τις παρουσιάσεις βιβλίων που κάνει ο ΟΠΕΚ και ένα πιο προσωπικό σχόλιο για τον Νιαζί.

Κατά τη γνώμη μου, στην Κύπρο έχουμε υπερπληθώρα παραγωγής κειμένων υπηρετικής δημοσιογραφίας και πολιτικού λόγου που οδηγεί στα ίδια και στα ίδια αδιέξοδα. Είναι μεγάλη υπόθεση να υπάρξει και στην Κύπρο μια ισχυρή μειοψηφία πολιτών, δημοσιογράφων, πανεπιστημιακών, πολιτικών αναλυτών, ακτιβιστών, η οποία θα παράγει εννοιολογικά εργαλεία και δράσεις που θα μας βοηθούν κάθε στιγμή να κατανοούμε και να επηρεάζουμε τη σύνθετη και συγκρουσιακή κοινωνία στην οποία ζούμε. Είναι μεγάλη υπόθεση τα εννοιολογικά αυτά εργαλεία και οι δράσεις να βρίσκονται σε αλληλεπίδραση με τον επίσημο πολιτικό λόγο. Διαφορετικά τα πολιτικά κόμματα και οι πολιτικοί αντί να προσπαθούν να κατανοούν την πραγματικότητα για να την αλλάξουν, το μόνο που θα συνεχίσουν στο μεγαλύτερο μέρος τους να περιορίζονται σε πατριωτικές κορώνες, καταγγελτικές ρητορείες και νεφελώδη ευχολόγια.

Και τώρα το πιο προσωπικό σχόλιο. Θυμάμαι έντονα την πρώτη φορά που πήγα στο σπίτι του Νιαζί για να δανειστώ ένα βιβλίο. Το καθιστικό ήταν γεμάτο παιχνίδια και ο γιος του έπαιζε στο πάτωμα. Γύρισε κάποια στιγμή προς τη μαμά του και της ζήτησε σοκολάτα στα γαλλικά. Όταν η μητέρα του τού την αρνήθηκε, γύρισε προς τα μένα και μου ζήτησε σοκολάτα στα ελληνικά κι όταν του είπα να ρωτήσει τον πατέρα του προσπάθησε να μιλήσει στα τούρκικα. Ο γιος του Νιαζί τώρα πηγαίνει σε αγγλικό σχολείο, οπότε φαντάζομαι ότι πια θα συνεννοείται και στα αγγλικά. Αυτή του η ευκολία να πηδάει από τη μια γλώσσα στην άλλη με φυσικότητα με έκανε να σκεφτώ πώς θα μπορούσε να είναι το μέλλον των παιδιών της Κύπρου αν απλά είχαμε πολιτικές που θα τους επέτρεπαν να μάθουν τις γλώσσες των «άλλων». Φανταστείτε τα παιδιά της Κύπρου να μάθουν να συμβιώνουν με τουλάχιστον δύο – τρεις ταυτότητες, να ομιλούν δύο – τρεις πολιτισμικές γλώσσες, να μεταφράζουν και να διαπραγματεύονται ανάμεσά τους, όπως κάνει ο γιος του Νιαζί.

Παράλληλα, αυτή η πολυγλωσσία θα συμβόλιζε το πέρασμα από τη μονοπολιτισμικότητα στον πολυπολιτισμό, το άνοιγμα στον κόσμο αντί το κλείσιμο στην παράδοση, το μετασχηματισμό που προκύπτει από νέους και απρόσμενους συνδυασμούς ανθρώπων, πολιτισμών, ιδεών και πολιτικής. Τη γιορτή του «μη καθαρού», μιας και φοβάμαι τον απολυταρχισμό του «αγνού», του «ιερού». Η μιγαδοποίηση, το ανακάτεμα, το λίγο από δω και λίγο από κει, είναι που ανανεώνουν τον κόσμο. Αυτό κατά την άποψη μου είναι και το πολιτικό – πολιτισμικό κεφάλαιο που κουβαλάει ο Νιαζί, αυτό είναι το διακύβευμα για το μέλλον του τόπου. Αυτό είναι που ακόμα δεν έχουμε επιτρέψει να συμβεί στην Κύπρο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: