Ευχαριστούμε! (Ένα editorial και μια ανοιχτή πρόσκληση με αφορμή τα 100.000 hits)

Σήμερα προσπαθούμε να είμαστε χαρούμενοι (όσο μας το επιτρέπει ο πιο άγριος από ποτέ ξυλοδαρμός ενός πανεπιστημιακού και το γνωστό αθηναϊκό αντιεξουσιαστικό και κατασταλτικό θέαμα). Φτάσαμε τα  100.000 χτυπήματα, νούμερο που ούτε κατά διάνοια δεν φανταζόμασταν εφτά και κάτι μήνες πριν, όταν ανοίξαμε τις ψηφιακές μας θύρες!

Το «Φελέκι» ήταν, σε μεγάλο βαθμό, το όψιμο γέννημα της οργής και της θλίψης που μας κατέλαβε πέρσι τέτοια εποχή. Προήλθε από την πνιγηρή αίσθηση της αφωνίας, από την επιθυμία μας «να μιλήσουμε με περισσότερους απ’ όσους αναλογούν σε μια παρέα», από τη διάθεσή μας να βγούμε από τους φράχτες της ιδιώτευσής μας. Μια παρέα ανθρώπων γεννημένων τη δεκαετία του 1970 χωρίς καμία επαγγελματική σχέση με τη δημοσιογραφία και χωρίς διάθεση να οχυρωθούμε πίσω από ψευδώνυμα, προσπαθήσαμε, αδέξια ίσως μερικές φορές,  να εκφράσουμε τη δυσανεξία μας σε πολλά στοιχεία της ελληνικής πραγματικότητας και την πίστη μας σε ό, τι θεωρούμε προοδευτικό. Βασιστήκαμε απλώς σε  ορισμένες αδρές συνισταμένες, χωρίς να ανήκουμε κάπου, χωρίς  να συμφωνούμε πάντα, χωρίς να αποφύγουμε αντιφάσεις, κοινοτοπίες ή υπερβολές.   Αυτό που πάνω απ’όλα θέλαμε ήταν η ανάγκη της έκφρασης να ξορκίσει το φόβο της έκθεσης. Εν μέρει, το καταφέραμε και στο πλαίσιο του ιστολογίου και, εσχάτως, στον παράλληλο κόσμο του facebook, όπου κάθε μέρα διαβάζουμε εξαιρετικά ενδιαφέροντα σχόλια στα ανεβάσματά μας.  Από την άλλη το διαδικτυακό πέλαγος, κατεξοχήν χώρος του εφήμερου, αγαπά την αποσπασματικότητα και θρέφεται από την ασυνέχεια (ου μην αλλά και την ασυνέπεια). Έτσι, κάποιοι από εμάς λάκισαν στην πορεία. Παρ’όλα αυτά, η πολυφωνία δεν κλονίστηκε τόσο,  όσο η διαθεματικότητα: μας λείπουν, π.χ, τα έργα των καλοτεχνιτών και ο φρέσκος λόγος των (εν προκειμένω πιεσμένων) γεννημένων μετά το 1990.  Ας είναι, δεν είναι ώρα για μεμψιμοιρία τώρα, αλλά για μια ευχή: Τώρα που το «κοινό» μας μεγάλωσε,  να μεγαλώσει και ο » θίασός» και το «ρεπερτόριό» μας.

Η πρόσκληση ήταν, είναι και θα είναι  ανοιχτή: «Πιθανόν θα θέλουν και πολλοί άλλοι εγκλωβισμένοι να μην τα βάζουν μόνο με το φελέκι τους. Aν είσαι ένας από αυτούς, καλωσήρθες στην παρέα μας. Περιμένουμε με ανοιχτές αγκάλες σχόλια, ενστάσεις και κείμενά σου στην ηλεκτρονική διεύθυνση» feleki.blog@gmail.com, γράφαμε τον Απρίλιο. Οι αγκάλες τώρα είναι πιο ανοιχτές από ποτέ.

Σας ευχαριστούμε!

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Παιδιά σας ευχαριστώ για όλη την τρομερή δουλειά που βγάλατε φέτος. Νομίζω ότι το μυστικό της επιτυχίας του μπλογκ είναι το «κάνε στους άλλους ότι θα ήθελες να σου κάνουν». Πάντως εγώ όταν ξεκινήσατε , ως μόνιμος καχύποπτος, δεν μπορούσα με τίποτα να φανταστώ την έκταση που θα έπαιρνε η προσπάθεια. Όμως ότι έγινε ως τώρα – και φαντάζομαι ακόμη περισσότερο μελλοντικά- δεν είναι τυχαίο. Υπήρξε όραμα και επιμονή.

    Για μένα η ουσία είναι ότι το φελέκι είναι η πρώτη σελίδα που θα μπω κάθε μέρα όταν καταφέρω να κλέψω λίγο χρόνο στο διάλειμμα ή στο σπίτι. Πριν τις εφημερίδες, πριν το pitchfork, πριν το mail. Έχει γίνει συνήθεια.

    Δεν αναφέρομαι στα κείμενα που ανεβάσατε και τις συζητήσεις που έγιναν στα σχόλια. Όλα αυτά είναι εκεί, ένα ιδιότυπο ημερολόγιο αυτής της περιόδου.

    Καλή συνέχεια!

  2. Ευχαριστούμε Γιώργο. Συνεχίζουμε ακάθεκτοι.
    Β.Λ.

  3. …άντε και στο 1.000.000 !!!! τοτε θα γίνει πάρτι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: