Το «εν Χριστώ σχολείο» στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Γράφει η Ρένα Χόπλαρου από τον Πολίτη της Κύπρου (22/11/2009)

«Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε πριν από λίγες μέρες τo ιταλικό κράτος για την παρουσία του σταυρού ως θρησκευτικού συμβόλου στις σχολικές αίθουσες. Κρίθηκε ότι η έκθεση του σταυρού στα σχολεία «αποτελεί παραβίαση της ελευθερίας των γονέων να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους, καθώς και της ελευθερίας της θρησκευτικής επιλογής για τους μαθητές». Επιδίκασε μάλιστα το ποσό των 5.000 ευρώ στην ενάγουσα μητέρα για ηθική βλάβη. Σε περίπτωση που το Δικαστήριο δεν αναγνωρίσει το δικαίωμα της ιταλικής κυβέρνησης να ασκήσει έφεση, τότε η απόφαση θα καταστεί τελεσίδικη και θα ισχύει πλέον για όλες τις χώρες – μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Ουσιαστικά η απόφαση του ΕΔΑΔ υποστηρίζει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την αρχή του κοσμικού χαρακτήρα των δημόσιων σχολείων ενώ παράλληλα επισημαίνεται το γεγονός ότι η κυριαρχία ενός θρησκευτικού δόγματος έναντι άλλων προσβάλλει την ίδια την ιδέα της ανεξιθρησκίας. Η πρωτοφανής αυτή δίκη, έχει σοβαρές πολιτικές, ιδεολογικές, πολιτισμικές και εκπαιδευτικές προεκτάσεις. Πολιτικές, γιατί χαράσσει μια ξεκάθαρη γραμμή μεταξύ συντηρητικών και προοδευτικών/φιλελεύθερων πολιτικών. Μεταξύ «ευρωπαϊστών α λα καρτ» και ευρωπαϊστών με συνέπεια. Όποτε εξυπηρετείται το νοητικό και ιδεολογικό σύμπαν των «α λα καρτ ευρωπαϊστών» κάνουν πρώτο θέμα τις ευρωπαϊκές αποφάσεις καταδίκης της Τουρκίας. Όποτε οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ συγκρούονται με τις «αλήθειες» του μικρόκοσμου των εγχώριων οπαδών τους τις καταδικάζουν, τις αγνοούν, τις αποσιωπούν ή τις απαξιώνουν. Πολιτικοί που κρύβονται πίσω από τη φρασεολογία της ιερής και αναλλοίωτης παράδοσης, που συνομιλούν με πιστούς και όχι με πολίτες, δηλαδή μπερδεύουν την πολιτική με την πολιτισμική ταυτότητα, έρχονται προ των ευθυνών τους. Σε μεγάλο βαθμό, η επίμονη διαπλοκή της θρησκείας με την εκπαίδευση είναι το αποτέλεσμα της ευθυνοφοβίας και της ατολμίας των πολιτικών ελίτ οι οποίες δεν ξεκαθαρίζουν τη θέση τους ως προς το θέμα αυτό και «δεν εργάζονται προς την εμπέδωση της διάκρισης των ρόλων Πολιτείας – Εκκλησίας» (βλ. http://www.kosmikokratos.blogspot.com).

Το ιδεολογικό/πολιτισμικό στίγμα της απόφασης είναι σαφέστατα υπέρ του διαφωτιστικού αιτήματος περί εκκοσμίκευσης των θεσμών του κράτους. Τον 21ο αιώνα δεν χρειάζεται τα δημοκρατικά κράτη να ευνοούν, να προστατεύουν ή να διαπλέκονται με μια θρησκεία όπως έκαναν τα βασιλικά και τα σουλτανικά συστήματα διακυβέρνησης μέχρι τον 19ο αιώνα. Εξάλλου, οι ισχυρές, πλειοψηφικές θρησκείες, αν έχουν εμπιστοσύνη στην ικανότητά τους να εμπνέουν πίστη δεν έχουν ανάγκη από ειδική πολιτική προστασία και σουλτανικού τύπου προνόμια. Η απόφαση είναι δηλαδή υπέρ της διαφωτιστικής διάκρισης μεταξύ της γνώσης και της πίστης, μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού. Το θρησκευτικό συναίσθημα είναι απολύτως σεβαστό αλλά ανήκει στην ιδιωτική σφαίρα του ατόμου. Δεν αφορά, ούτε και χρειάζεται το κράτος να γνωρίζει τι είδους θρήσκευμα έχουν οι πολίτες του. Για τη θρησκευτική διδασκαλία υπάρχει η οικογένεια και η τοπική εκκλησία με τις λειτουργίες και το κατηχητικό της.

Εν κατακλείδι, το δικαίωμα μιας ομάδας για τη μετάδοση της κουλτούρας της μέσω του σχολείου, ακόμα κι αν αυτή αναγνωρίζεται ως πλειοψηφούσα, δεν μπορεί να θεωρείται υπέρτερο του δικαιώματος οποιασδήποτε ομάδας έστω και μειοψηφούσας, για ισότιμη ένταξη των παιδιών της στην εκπαίδευση. Όσοι εκ του πονηρού ή από αφέλεια μιλούν για «ρατσισμό εναντίον της πλειοψηφίας» καλό θα ήταν να αρχίσουν να σκέφτονται ότι το μονοπολιτισμικό σχολείο ούτε αντανακλά αλλά ούτε και λειτουργεί αποτελεσματικά σε πολυπολιτισμικές κοινωνίες.»

Advertisements

Ένα Σχόλιο

  1. «Όποτε εξυπηρετείται το νοητικό και ιδεολογικό σύμπαν των «α λα καρτ ευρωπαϊστών» κάνουν πρώτο θέμα τις ευρωπαϊκές αποφάσεις καταδίκης της Τουρκίας. Όποτε οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ συγκρούονται με τις «αλήθειες» του μικρόκοσμου των εγχώριων οπαδών τους τις καταδικάζουν, τις αγνοούν, τις αποσιωπούν ή τις απαξιώνουν.»

    Ή μπορεί οι αποφάσεις του ΕΔΔΑ άλλοτε να είναι σωστές και άλλοτε όχι. Πρέπει σώνει και καλά να είναι πάντοτε σωστές;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: