«Ένας να ήταν μόνο, ένας ο Πομάκος ή ο Ρωμά στην Θράκη, θα είχαμε την υποχρέωση να σεβαστούμε αυτή του την ταυτότητα»

Διαβάστε τις ενδιαφέρουσες θέσεις της κ. Θάλειας Δραγώνα για τις μειονότητες, τα διαπολιτισμικά σχολεία, τους εκπαιδευτικούς, σε συνέντευξή της στο Ράδιο Χρόνος. Θεωρώ ότι προσφέρει σκέψεις για ξετύλιγμα.

«[…] Πως τα διαπολιτισμικά σχολεία θα μπορέσουν να λειτουργήσουν ώστε να μην αλλοιωθεί και ο τρόπος της εκπαίδευσης που συνήθισε ο Έλληνας μέχρι τώρα;

-Από το 1990 και έπειτα έχει δημιουργηθεί μια άλλη πραγματικότητα στην εκπαίδευση, με τα κύματα της μετανάστευσης που δέχεται η Ελλάδα, δέχεται και όλα αυτά τα παιδιά των μεταναστών, τα οποία ήταν και μια ευλογία σε κάποια σχολεία, καθώς γέμισαν σχολεία σε επαρχίες και μικρά μέρη που διαφορετικά θα έκλειναν. Όμως αυτό μας βάζει μπροστά σε μια τεράστια πρόκληση. Αυτό που θα γίνει αυτή την στιγμή και η γραμματεία μου θα έχει κυρίως αυτό το στίγμα, είναι «το σχολείο της ένταξης» και η ένταξη σημαίνει όλες οι διαφορετικότητες από τον μέσο όρο του μαθητή. Ξέρετε ο μέσος όρος είναι και λίγο φανταστικός, γιατί οι σχολικές τάξεις είναι γεμάτες από διαφορετικότητες, ούτως ή άλλως. Σε όλα μας τα σχολεία έχουμε αγόρια και κορίτσια, γιατί έχουμε διαφορετικούς ρυθμούς μάθησης, γιατί έχουμε διαφορετικά κοινωνικά στρώματα στο σχολείο, αυτές τις διαφορετικότητες πρέπει να τις διευρύνουμε, πρέπει να τις βάλουμε στο θέμα της γλωσσικής διαφορετικότητας, της πολιτισμικής και τα παιδιά με αναπηρία. Η δική μου γραμματεία θα λέγεται γραμματεία της ένταξης, που σημαίνει ένταξη όλων μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα. Μέχρι τώρα, ενώ έκανε η Ελλάδα μια προσπάθεια για τα θέματα της εκπαίδευσης σε σχέση με την μετανάστευση, τα προγράμματα που έφτιαξε τρέχανε παράλληλα με το σύστημα, όχι μέσα στο σύστημα. Τώρα πρέπει όλες οι ενέργειες που έχουν σχέση με οποιαδήποτε διαφορετικότητα να μπουν απολύτως μέσα στην κανονική τάξη. Η «κανονική τάξη», γιατί καμία τάξη δεν είναι κανονική ή μη κανονική, όλες οι τάξεις έχουν τις ιδιαιτερότητες τους, πιστέψτε με όλες και στα ανώτερα στρώματα ακόμη έχουμε διαφορετικότητες, έχουν οι εκπαιδευτικοί να χειριστούν νέα προβλήματα, που δεν είχαν να τα χειριστούν κάποιες δεκαετίες πριν.

Γνωρίζουν αυτό τον τρόπο προσέγγισης οι εκπαιδευτικοί ή πρέπει και αυτοί να περάσουν από κάποια εκπαίδευση;

-Οι εκπαιδευτικοί μας χρειάζεται να μορφωθούν σε αυτό το θέμα, γιατί όλες οι τάξεις πια έχουν παιδιά με διαφορετικότητα, με διαφορετική προέλευση ή γλώσσα, όλες οι τάξεις, ακόμα και αυτά που είναι σε μικρό ποσοστό, σε άλλα είναι τεράστια τα ποσοστά, όλες όμως έχουν να αντιμετωπίσουν αυτές τις προκλήσεις. Χρειάζεται μια στοχευόμενη επιμόρφωση, όχι μια γενική επιμόρφωση, στοχευμένη στο πώς να χειρίζονται την διαφορετικότητα μέσα στην σχολική τάξη […]

[…] Ποια είναι η άποψη σας για το αίτημα για δίγλωσσα νηπιαγωγεία, το οποίο δεν προβλέπεται στη συνθήκη της Λωζάνης;

-Προφανώς από τη συνθήκη της Λωζάνης έχει περάσει τόσος πολύς καιρός, που η εκπαίδευση δεν είναι αυτή που ήταν τότε και ευτυχώς που δεν είναι αυτή που ήταν τότε. Το θέμα της μητρικής γλώσσας των παιδιών είναι ένα πολύ σεβαστό θέμα και συναρτάται απολύτως με το προηγούμενο θέμα που συζητούσαμε για τους μετανάστες. Ξέρουμε πολύ καλά ότι η δεύτερη γλώσσα, η γλώσσα που μαθαίνουν τα παιδιά στηρίζεται πάνω στην μητρική γλώσσα, η καλή εκμάθηση της μητρικής βοηθάει την δεύτερη γλώσσα και ιδίως τα πρώτα χρόνια. Είναι πολύ σεβαστό, επομένως, το αίτημα «θέλουμε τα παιδιά μας να έχουν την μητρική τους γλώσσα στο νηπιαγωγείο», εγώ το βλέπω με πάρα πολύ μεγάλη κατανόηση και το στηρίζω ολόψυχα.

Είστε δηλαδή υπέρ των δίγλωσσων νηπιαγωγείων;

-Υπέρ του να διδάσκεται η μητρική γλώσσα στα παιδιά της μειονότητας. Η μειονότητα επιμένει στα μειονοτικά της σχολεία, γιατί ακριβώς φοβάται αυτή την απώλεια της μητρικής γλώσσας, φοβάται την απώλεια της ιδιαίτερης ταυτότητάς της. Εγώ θέλω να αντιπροτείνω μια μητρική γλώσσα με ένα τέτοιο τρόπο και με ένα σεβασμό της ταυτότητας που δεν περιορίζεται μόνο στο μειονοτικό σχολείο. Θεωρώ ότι πρέπει να δούμε την ανάγκη της διγλωσσίας μέσα σε ένα πολύ πιο σύγχρονο μάτι και μια πολύ σύγχρονη συνθήκη, από αυτή των μειονοτικών σχολείων. Δεν νομίζω ότι πρέπει να αναπαράγουμε το μοντέλο των μειονοτικών σχολείων σε τίποτα, όμως πρέπει να δούμε με μεγάλο σεβασμό το θέμα της ανάγκης της μητρικής γλώσσας και της ταυτότητας των παιδιών. Ήταν κάτι που χαρακτήριζε την στάση μας από την πρώτη στιγμή που από όταν βρεθήκαμε στην Θράκη και γι’ αυτό νομίζω και μεγάλα κομμάτια της μειονότητας τα κερδίσαμε, δηλαδή μας εμπιστεύτηκαν και πιστεύω ότι θα συνεχίσουν να μας εμπιστεύονται και να συνεχίσουν να εμπιστεύονται το νέο πρόγραμμα που θα γίνει.
Επίσης υπάρχει το θέμα της ΕΠΑΘ που πρέπει να τελειώνει. Έχει μείνει ανοιχτό χωρίς να έχουμε κανένα λόγο να το έχουμε ανοιχτό. Εγώ πιστεύω ότι δεν έχει λόγο ύπαρξης η ΕΠΑΘ πια, τα παιδιά αυτά πρέπει να βρεθούν στα κανονικά πανεπιστήμια με μεγάλη έμφαση στην εκμάθηση της τουρκικής γλώσσας, νομίζω ότι αυτό είναι η ανοικτή λύση και την έχω πει πολλές φορές προφορικά, αυτή την στιγμή σας μιλάω σαν Θάλεια Δραγώνα και άνθρωπος που ξέρει, δεν σας μιλάω σαν επίσημη θέση του υπουργείου, την οποία όμως πολύ γρήγορα θα είμαι σε θέση να σας πω. Είναι όμως πολλά τα θέματα της μειονότητας.

Θα γίνει ένας εμπεριστατωμένος διάλογος, πολλοί διάλογοι, από ότι μας είπατε σε βάθος χρόνου για να βρεθεί κάποια λύση;

-Ασφαλώς, με όλους τους εμπλεκόμενους, διότι δεν μπορούμε να σχεδιάζουμε για την μειονότητα, χωρίς την μειονότητα. Η μειονότητα πρέπει να έχει λόγο και να είναι ένα κομμάτι αυτού του διαλόγου για κάτι που την αφορά. Χθες είχα μια συνάντηση με την ένωση ατόμων με αναπηρίες και είχαμε ακριβώς το ίδιο θέμα. Δεν μπορεί να παίρνουμε μέτρα για τα παιδιά με αναπηρίες χωρίς την συμμετοχή των ιδίων, χωρίς την συμμετοχή αναπήρων, δεν γίνεται αυτό το πράγμα. Εγώ είμαι ταγμένη σε αυτό, ήμουν ταγμένη ούτως ή άλλως και ξέρετε ότι αυτό έκανα στην Θράκη τόσα χρόνια και θα συνεχίσω να το κάνω, αλλά από μια θέση πολιτικής ευθύνης και συμμετοχής πια στην κυβέρνηση. Και τα θέματα της μειονότητας θα τα δούμε πια μέσα από μια καινούρια, άλλη οπτική, με σεβασμό πάντα προς όλες τις πλευρές με μέτρο, χωρίς εξαλλοσύνες, χωρίς να πληγώνουμε κανέναν, γιατί όλοι έχουν δικαίωμα και στις απόψεις και στα αισθήματα τους, δεν σημαίνει ότι όλα αυτά τα αισθήματα και οι απόψεις με εκφράζουν, όμως παρόλα αυτά είναι σεβαστά τα αισθήματα, σεβαστές οι απόψεις, δεν μπορούμε να τις πετάξουμε από το παράθυρο, πρέπει όλες να τις καταθέσουμε στο τραπέζι και να βρούμε την καλύτερη λύση, που θα είναι η πιο ψύχραιμη και η πιο σύγχρονη και αποδοτική, σύγχρονη, αποδοτική, τα παιδιά μαθαίνουν γράμματα, εδώ είμαστε για να μάθουν τα παιδιά γράμματα, αυτό είναι το ζητούμενο.

Όταν λέμε μειονότητα, να διευκρινίσουμε κάποια πράγματα, υπάρχουν και οι Πομάκοι και οι Αθίγγανοι, τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση όσον αφορά την εκπαίδευση, την μητρική τους γλώσσα;

-Εδώ, το κομμάτι της συνθήκης είναι πολύ άκαμπτο, το κομμάτι δηλαδή, να μιλήσει κανείς για μια νέα ματιά απέναντι στην συνθήκη της Λωζάνης είναι κάτι που ξεπερνάει εμένα, είναι αντικείμενο άλλων αρμοδιοτήτων. Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια μας, οπωσδήποτε η μειονότητα δεν είναι μια, οι μειονότητες είναι πολλές, είναι σεβαστές. Ένας να ήταν μόνο, ένας ο Πομάκος ή ο Ρωμά στην Θράκη, θα είχαμε την υποχρέωση να σεβαστούμε αυτή του την ταυτότητα. Δεν είναι ένας, είναι περισσότεροι, είναι ένα κομμάτι της πραγματικότητας, δεν πρέπει να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, κανείς δεν πρέπει, ούτε πρέπει όμως και να καλλιεργούμε και να φτιάχνουμε πολιτικές οι οποίες είναι εκ του πονηρού, δεν τις πιστεύω εγώ τις πολιτικές εκ του πονηρού. Εγώ πιστεύω ότι αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι η ενδυνάμωση των πολιτών της Ελλάδος που είναι πολλών ειδών, πρέπει να ενδυναμώσουμε αυτούς τους πολίτες, είτε παιδιά, είτε ενήλικες, είτε μιλάμε για Έλληνες με ελληνική εθνοτική ταυτότητα, είτε μιλάμε για Έλληνες με άλλη εθνοτική ταυτότητα, είτε με άλλη θρησκεία, δεν είναι μεγάλοι οι πληθυσμοί στην Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι μια κατά βάση ομογενής χώρα που γίνεται λιγότερο ομογενής κυρίως λόγω των μεταναστών. Πρέπει όμως να ενδυναμώσουμε την ταυτότητα των πολιτών, όλων των πολιτών, να έχουν φωνή, να διεκδικούν, να διεκδικούν αυτοί και όχι εμείς για λογαριασμό τους, πρέπει οι πολίτες να είναι οι πρώτοι που διεκδικούν και εμείς στις διεκδικήσεις τους να έχουμε ένα ανοιχτό αυτί και μια ανοιχτή πρόθεση να τους συμπεριλάβουμε όλους και παρόλα αυτά να σεβαστούμε τις ιδιαιτερότητές τους […]»

Η υπόλοιπη συνέντευξη εδώ.

Η Θάλεια Δραγώνα είναι η νέα ειδική γραμματέας του ενιαίου διοικητικού τομέα θεμάτων εκπαιδευτικού σχεδιασμού.


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: