Με τι πρέπει τελικά να «μπολιάσουμε» την έρμη, την Παιδεία μας;

«Δημόσια παιδεία δεν σημαίνει δημοσιοϋπαλληλική παιδεία, ανέφερε σχετικά ο πρόεδρος του ΣΕΒ και πρόσθεσε ότι ο Σύνδεσμος είναι έτοιμος να υποβάλει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα «μπολιάσματος» της Παιδείας μας με το πνεύμα της σύγχρονης επιχειρηματικότητας, προκειμένου το εκπαιδευτικό σύστημα να επανασυνδεθεί οργανικά με την ανάπτυξη και την κοινωνική πρόοδο.»

Πολύ ωραία αυτά που λέει ο πρόεδρος τους ΣΕΒ, όπως και τα πέντε μέτρα που προτείνει στην κ. Διαμαντοπούλου για τη βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος.

Ίσως όμως θα ήταν καλύτερο να αναλογιστούμε γιατί κάποιος πηγαίνει στο Πανεπιστήμιο. Οι περισσότεροι πιθανόν να απαντήσουν: «Μα για να αποκατασταθώ επαγγελματικά». Μέσα από αυτό το πρίσμα θα πρέπει όντως τα τμήματα να είναι άμεσα εξαρτημένα με τις ανάγκες της αγοράς και να προσφέρουν υψηλή ειδίκευση. Αυτό είναι όμως που θέλουμε από το ελληνικό Πανεπιστήμιο; Ειδικευμένους απόφοιτους που η κατάρτισή τους θα είναι δεσμευτική για την υπόλοιπη ζωή τους και θα αδυνατούν να ελίσσονται στην αγορά εργασίας; Για να μη παρεξηγηθώ, φυσικά και το Πανεπιστήμιο δε θα πρέπει να είναι αποκομμένο από την αγορά εργασίας. Δεν μπορεί για παράδειγμα ο τουρισμός, η βαριά «βιομηχανία» της χώρας να «εκπροσωπείται» από ένα «υποβαθμισμένο» Τ.Ε.Ι. Τουριστικών Επιχειρήσεων.

Από την άλλη μεριά (όπως εγώ το βλέπω) η επιλογή της Σχολής πρωτίστως έχει να κάνει με τα ευρύτερα ενδιαφέροντα του καθένα και η παροχή γνώσεων δεν μπορεί να περιχαρακώνεται στις ανάγκες των επιχειρήσεων.

Αν θεωρεί ο ΣΕΒ ότι απουσιάζουν από την Ελλάδα οι «ειδικότητες αιχμής», θα πρότεινα (και το λέω σοβαρά) να αναλάμβαναν οι ίδιες οι επιχειρήσεις την εκπαίδευση των μελλοντικών στελεχών τους για όσους θα το επιθυμούσαν.

Ο ΣΕΒ προφανώς προτείνει με γνώμονα τις δικές του ανάγκες, τη δική του αντίληψη για την κοινωνία και την οικονομία. Παραλείπει βέβαια να μας πει ότι για την ανεργία δεν ευθύνεται μόνο το Πανεπιστήμιο αλλά και οι ίδιοι οι επιχειρηματίες που στην Ελλάδα έχουν πια αποκτήσει τη νοοτροπία του Δημοσίου και δε δείχνουν καμιά διάθεση ούτε να επενδύσουν στις νέες τεχνολογίες και άλλους δυναμικούς τομείς, ούτε να παράγουν ανταγωνιστικά προϊόντα, ούτε τελικά να οργανώσουν με τρόπο ευέλικτο και αποδοτικό τον ιδιωτικό τομέα.

Β.Λ.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Ρωτάς «γιατί κάποιος πηγαίνει στο Πανεπιστήμιο» και απαντάς τι θα’πρεπε και τι δεν θα’πρεπε.

    Μιάς κι ασχολείσαι, γιατί δεν κάνεις κάτι άλλο: να ξεχάσεις (για λίγο) τις προθέσεις και να κοιτάξεις το αποτέλεσμα που παράγουν.

    Και ξεκινώντας με αυτό (το αντικειμενικό στοιχείο), να κρίνεις, τι είδους προθέσεις άραγε το παράγουν;

  2. Η συνεχής αξιολόγηση με πρακτική μέτρηση του αποτελέσματος, είναι το βασικό εμβόλιο που χρειάζεται η παιδεία.Ένα ακόμα είναι να καταλάβουμε ότι, άλλο πράγμα οι σπουδές για μόρφωση που οδηγούν σε ένα πτυχίο και διαφορετικό πράγμα η εξάσκηση ενός επαγγέλματος. Μόλις αποσυνδεθεί το πτυχίο από την άδεια εξάσκησης επαγγέλματος η εικόνα θα αλλάξει ριζικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: