Μπράβο, αυτή είναι…κατάντια.

Συναισθήματα έκπληξης, θλίψης και αποδοκιμασίας μου έχει προκαλέσει το πρόσφατο διαφημιστικό σποτάκι γνωστής βιομηχανίας καφέ. Το σποτάκι αυτό παρουσιάζει δύο “έφηβους” ηλικίας γύρω στα σαράντα να ξυπνούν στο παιδικό τους δωμάτιο και μέσα από την κουκέτα-κρεβάτι τους να διατάζουν σχεδόν τη μητέρα τους να τους ψήσει τον διαφημιζόμενο καφέ, με την κλασσική ελληναρίστικη φράση : “Μάναααα, καφέεεε”. Η διαφήμιση τελειώνει με μια φαιδρή (;)  ατάκα του τύπου: “Εμείς οι Έλληνες έχουμε στενούς οικογενειακούς δεσμους, και μπράβο μας”, δημιουργώντας έτσι και ένα μαρκετινίστικο λογοπαίγνιο.

Ούτε λίγο ούτε πολύ, η νοοτροπία του νεοέλληνα να μένει υπό τις ευλογίες τον γονιών του στο παιδικό του σωμάτιο μέχρι να παντρευτεί παρουσιάζεται ως μέρος του συναισθηματισμού που διακατέχει όλους εμάς τους Έλληνες (πιο πολύ βέβαια από τους άλλους τους ξενέρωτους τους ξένους.). Δικαιολογείται δε με ένα τόσο εμπορικά χυδαίο και πρόστυχο τρόπο, που θα έπρεπε τελικά να νιώθουν ένοχοι οι χιλιάδες εκπρόσωποι της περιβόητης γενιάς των εφτακοσίων ευρώ που ξοδεύουν το ένα τρίτο του μισθού τους για να αυτονομηθούν και να νοικιάσουν, έστω, μια γκαρσονιέρα.

Για πολλούς είναι αξιοπρεπέστερη η εναλλακτική της «ζεστής φασολάδας» και των ¨φρεσκοπλυμένων σεντονιών” από εκείνη της αποκοπής του ομφάλιου λώρου πέραν μιας ηλικίας. Και είναι δικαίωμά τους. Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να φέρει ως άλλοθι τους ιδιαίτερους -υποτιθέμενους ή μη- συναισθηματισμούς μας. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι δεν διακατέχεται από μητρικά αισθήματα μία βορειοευρωπαία ή αμερικανίδα μητέρα, η οποία θα πει στο παιδί της, μόλις ενηλικιωθεί και προτού προλάβει να αποκτήσει οποιουσδήποτε οικονομικούς πόρους: “Δώσε μου τα έξοδά σου για το σπίτι ή βρες δικό σου». Οχι. Θα είναι άδικο να μονοπωλήσουμε και να καπηλευτούμε ΚΑΙ αυτό ως λαός. Δεν μπορώ να δεχτώ ως δικαιολογία ούτε καν την οικονομική κρίση ή την ανεργία ή τουλάχιστον να τη δω ξέχωρα απ’ όσο απασχολεί τους νέους όλου του κόσμου. Τα πράγματα είναι απλά, νομίζω. Όλα ειναι θέμα επιλογών…

Ίσως τελικά πολλοί από εμάς να μη δικαιούνται να παραπονιούνται για την κοινωνική  παρακμή. Ειδικά όταν η κριτική αυτή γίνεται από ένα παιδικό δωμάτιο. Είναι τόσο εύκολη, τόσο βολική και τελικά τόσο υποκριτική. Δεν είναι άλλωστε γνωστό ότι όλα ξεκινούν απ’ το σπίτι;

Δ.Κ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: