Η Αριστερά ως όμηρος κάθε «επαναστάτη»

του Τάκη Kαμπύλη (Καθημερινή: 30/10/09)

Η μετάβαση από τους «Αθανάσιους Διάκους» του Αλ. Αλαβάνου στην (έστω και ημιαυτόνομη) «Λωρίδα της Γάζας» του Α. Τσίπρα εκφράζει, αν μη τι άλλο, τη συνέπεια με την οποία η –εκτός ΚΚΕ– Αριστερά στην Ελλάδα βαδίζει μακριά από κάθε σύγχρονη αριστερή αντίληψη. Επιλέγει –είτε με Αλαβάνο είτε με Τσίπρα– συγκεκριμένη ιδεολογική στάση, ένα, γνωστό από το παρελθόν, προϊόν αριστερίστικου ακτιβισμού και σεχταρισμού. Ο ΣΥΡΙΖΑ, στεγάζοντας πολιτικά το «Χώρο», ουσιαστικά λειτουργεί σαν μαγνήτης προς όλους αυτούς που εκτιμούν ότι η Κοινωνία της Ειρήνης δεν είναι δυνατή. Ο αριστερίστικος ακτιβισμός διαφέρει από τον αντίστοιχο της σύγχρονης Αριστεράς, από αυτόν της Κοινωνίας των Πολιτών διότι είναι συγκρουσιακός και όχι προϊόν «συμβιβασμών» – της πεμπτουσίας του πολιτικού πολιτισμού, όπως έλεγε ο αείμνηστος Μιχάλης Παπαγιαννάκης.

Επιπλέον, ο σεχταρισμός, δηλαδή η βεβαιότητα πως η Αριστερά ως δύναμη αλλαγής είναι φύσει μειοψηφική στις καπιταλιστικές κοινωνίες, οδηγεί στην πεποίθηση πως τελικά η Αριστερά είναι «αντισυστημική» και πως μόνο με τη ρήξη μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Μόνον έτσι (αυτο) εκπληρώνεται ο σχεδόν μεσσιανικός χαρακτήρας των «γκρουπούσκουλων» μικρών και μεγαλύτερων.

Για παράδειγμα, στο ερώτημα αν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική και αποτελεσματική αστυνομία, ο κ. Τσίπρας και οι περί αυτόν έχουν σαφέστατα απαντήσει αρνητικά. Γι’ αυτό και δεν τη θέλουν στα κάστρα τους (Εξάρχεια, ΑΕΙ κ. λπ.).

Ο ναρκισσισμός του αντισυστημικού «μάρτυρα» δεν επιτρέπει να αντιληφθούν, πρώτον, πως η εγκληματικότητα είναι μείζον κοινωνικό πρόβλημα και πως, δεύτερον, πλήττει κυρίως τα χαμηλά κοινωνικοοικονομικά στρώματα του πληθυσμού. Οι πλούσιοι δεν έχουν ανάγκη την Αστυνομία, πληρώνουν στρατούς και χτίζουν σπίτια–κάστρα. Ο φτωχοί και οι εν αδυναμία την έχουν ανάγκη. Διαφορετικά, οι περιοχές κατοικίας τους, τα σπίτια τους και οι ζωές τους θα βρεθούν στα χέρια κάθε λογής μαφίας.

Ο φτωχός και ο εξαθλιωμένος δεν έχει άλλο καταφύγιο από το οργανωμένο κράτος και τους θεσμούς του. Η λειτουργία και όχι η απαξίωση της Αστυνομίας είναι το ζητούμενο. Μια αστυνομία που να επιβάλλει το νόμο αλλά και να τον τηρεί, είναι η σύγχρονη αριστερή πολιτική και όχι η σιωπηλή συγκατάβαση προς όσους την πολεμούν.

Ο φτωχός, ο ευρισκόμενος σε επισφάλεια, έχει ανάγκη την Αστυνομία γι’ αυτό και δεν βρίσκω πιο σύγχρονη αριστερή πρόταση από το αίτημα για μια πιο δυνατή και πιο δημοκρατική αστυνομία.

Αραγε, μπορεί σήμερα –για την Αριστερά του κ. Τσίπρα– ένας αριστερός να εργάζεται ως αστυνομικός;

Αποτελεί νομίζω κοινό τόπο πως η Αριστερά του κ. Τσίπρα δεν έχει σχέση με τη σύγχρονη Αριστερά του αείμνηστου Μιχάλη Παπαγιαννάκη και όσων σήμερα συνεχίζουν στον ίδιο δρόμο. Σαφώς ο κ. Φώτης Κουβέλης και άλλα στελέχη της ανανεωτικής τάσης πιστεύουν πως το ζητούμενο της σύγχρονης Αριστεράς σήμερα είναι η μείωση της ανισότητας μέσα από την ενίσχυση της δημοκρατίας και των θεσμών της. Το ερώτημα είναι πως –ή γιατί ακόμη– συμβιώνουν με τις τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ που ονειρεύονται νησίδες «αυτονομίας»;

Εφόσον οι ανανεωτικοί αντιλαμβάνονται την –πολιτική– απόσταση που τους χωρίζει, γιατί εξακολουθούν να συνυπάρχουν σ’ έναν χώρο που εκτιμά πως ο «γιαλός είναι στραβός»;

Και γιατί δεν κινούν πολιτικές διεργασίες που θα απεγκλωβίσουν τις δυνάμεις της σύγχρονης ελληνικής Αριστεράς από την «κατάσταση πολιορκίας»; Τι περιμένουν; Πόσο αριστερή μπορεί να είναι μια πρόταση που ονειρεύεται την Αθήνα των νησίδων; Και γιατί σιωπήσατε εσείς οι ανανεωτικοί;

Η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τον Αλέξη Τσίπρα, άλλωστε αυτός –σε κάθε ευκαιρία– παίζει με ανοιχτά χαρτιά. Κυρίως βαραίνει εσάς. Εσείς μιλήσατε για τον δημοκρατικό δρόμο προς μια κοινωνία ισότητας. Εσείς μιλήσατε για τη διεύρυνση των θεσμών, τα ξεχάσατε;

Κάποτε η λαϊκιστική Δεξιά έλεγε πως δεν είναι συμβατό να «είσαι κομμουνιστής και πλούσιος». Σήμερα η λαϊκιστική Αριστερά λέει πως δεν υπάρχει «δημοκρατική αστυνομία» επειδή το κράτος δεν είναι παρά αποκλειστικά και μόνο το πεδίο «ταξικών συγκρούσεων». Επομένως, δεν μπορεί να υπάρξει ως προοπτική μια κοινωνία με ειρήνη και ίσες ευκαιρίες για όλους τους πολίτες. Η ουτοπία δεν χωράει, μόνον ο πόλεμος. Εσείς τι λέτε;

Είναι σαφές πως ο χώρος της ελληνικής μη κομμουνιστικής Αριστεράς θα συνεχίσει να βρίσκεται σε ομηρία από τον κάθε αυτόκλητο «επαναστάτη», εκτός αν ληφθούν συγκεκριμένες πολιτικές πρωτοβουλίες. Και το διαζύγιο είναι μέσα σε αυτές…

Καλός ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, σύντροφοι της ανανεωτικής τάσης, αρκεί να υπάρχει περιεχόμενο. Και όχι μόνο ντουβάρια και έδρες…

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Είναι εύκολο να μιλάμε για φτωχούς και κατατρεγμένους που έχουν την ανάγκη του κράτους για να τους σώσει, αλλά πολλές φορές παραβλέπουμε το πώς έγιναν φτωχοί και κατατρεγμένοι – μέσω των ίδιων μηχανισμών που στηρίζουν το κράτος σε ένα καθεστώς (φιλελεύθερου) καπιταλισμού. Οπότε, με το να αγωνίζεται κανείς για την εξομάλυνση των ανισοτήτων, ουσιαστικά αγωνίζεται για την ανατροπή του καπιταλισμού και (κατ’ επέκταση) του κράτους όπως το ξέρουμε σήμερα.

    Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση οτι με το να ξεκινάει κανείς από την ανατροπή του κράτους (όπως ενδεχομένως να εννοεί ο αρθρογράφος οτι σιγοντάρει η μη Κομμουνιστική Αριστερά) θα φτάσει νομοτελειακά στην εξάλειψη των ανισοτήτων – η προσωπική μου άποψη είναι η αντίθετη, οτι οφείλει κανείς να ξεκινήσει από την εξάλειψη της ανισότητας και της αδικίας, ώστε να επιφέρει νομοτελειακά την ανατροπή του καπιταλισμού και συνεπώς την ανασύσταση του κράτους επί το δικαιότερο.

    Και από την άλλη δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε οτι και αντιδημοκρατική αστυνομία έχουμε, και αυξημένες κοινωνικές ανισότητες, και οικονομική εξαθλίωση και όλα αυτά όχι ΠΑΡΑ το γεγονός οτι ζούμε εντός ενός καπιταλιστικού συστήματος, αλλα ΕΞ’ ΑΙΤΙΑΣ αυτού. Όταν ο αρθρογράφος λέει ειρωνικά οτι «δεν μπορεί να υπάρξει ως προοπτική μια κοινωνία με ειρήνη και ίσες ευκαιρίες για όλους τους πολίτες.» έχει απόλυτο δίκιο, γιατί αυτή η κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει εντός του καπιταλισμού, γιατί η ανισότητα αποτελεί δομικό συστατικό του! Το γεγονός οτι ο αρθρογράφος υπονοεί οτι η μη Κομμουνιστική Αριστερά αποτελεί πόλο έλξης για ένοπλες ομάδες το θεωρώ μάλλον αισχρό, και σημειώνω οτι κανείς υγειώς σκεπτόμενος άνθρωπος δεν θεωρεί οτι η τρομοκρατία (ή το αντάρτικο πόλεων) μπορεί να τελεσφορήσει σε μια δημοκρατία, παρά μόνο σε απολυταρχικά καθεστώτα.

    Τελειώνοντας, παραπέμπω στον Zizek ο οποίος επισημαίνει οτι το να συζητάει κανείς για έναν καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, αποτελεί ουσιαστικά μια προσπάθεια να καθυστερήσει το αναπόφευκτο – τη δομική κατάρρευση του καπιταλισμού υπό το βάρος των ανισοτήτων που δημιουργεί. Περισσότερα εδώ και γενικώς στο YouTube:

  2. Συμφωνω με το συντροφο που εδωσε την απαντηση στα οσα αωαφερει ο αρθρογραφος παραπανω.Ερχομαι να συμπληρωσω λοιπον με τη σειρα μου οτι «δημοκρατικη»αστυνομια δεν μπορει να υπαρχξει σε μια χωρα οπου τα δημοκρατικα δικαιωματα καταπατωνται κατα συρροην.Δυστυχως φερομαστε αντιδημοκρατικα,εχουμε παρεξηγηση την εννοια «δημοκρατια»ολοι μας και πιστευω πως καταλυτικο ρολο σε ολη αυτη τη σαπια κατασταση που βιωνουμε σε τουτη εδω τη χωρα ειναι η ελλειψη παιδειας.Κι οταν λεω «ελλειψη παιδειας» δεν εννοω την παιδεια ως σχολειο μονο αλλα την παιδεια γενικοτερα,την κοινωνικη παιδεια αυτη που κανενα σχολειο δεν μπορει να σου δειδαξει απο μονο του χωρις την βοηθεια της κοινωνιας(βλ.Φινλανδια)οταν οι δομες ενος συστηματος εχουν σαπισει οποιαδημποτε μεταρρυθμιση δε απο κει και περα δε βοηθαει,θα πρεπει πια να μεταρρυθμισεις τους ανθρωπους ριζικα κι εφ οσον κατι τετοιο ειναι ανεφικτο θα πρεπει ν αλλαξεις συστημα και να ξαναγεννηθουν ολα σε νε βαση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: