Το «λιμάνι της αγωνίας»

Tου Aντώνη Kαρκαγιάννη (Καθημερινή: 13/10/09)

Η νέα κυβέρνηση αντιμετωπίζει την πρώτη και μάλλον απροσδόκητη δοκιμασία, αλλά και την πρώτη ευκαιρία να αποσαφηνίσει τον τρόπο με τον οποίο σκοπεύει να διαχειριστεί τις υποθέσεις του κράτους γενικά και τις σχέσεις του τελευταίου με την κοινωνία: είναι η απεργία στο λιμάνι του Πειραιά, από την οποία ταλαιπωρείται μεγάλο μέρος της αγοράς και της κοινωνίας.

Δεν θα αξιολογήσουμε την ίδια την απεργία, αν οι απεργοί έχουν δίκαιο ή άδικο. Ούτε είναι αυτό η ουσία του προβλήματος. Παλαιότερα είχαν δημοσιευθεί διάφορα στοιχεία που αποκάλυπταν ότι στο λιμάνι του Πειραιά, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, είχε από χρόνια διαμορφωθεί εργασιακό καθεστώς που θα μπορούσε να ονομαστεί «συντεχνιακή φεουδαρχία». Με προνόμια, με συντεχνιακή κατοχύρωση των προνομίων, με αποδοχές πολύ υψηλότερες του μέσου εθνικού όρου και με συνθήκες εργασίας με ανελεύθερους καταναγκασμούς και μαφιόζικες μεθόδους. Οχι από την πλευρά της εργοδοσίας που είναι ο κρατικός ΟΛΠ, αλλά από την πλευρά συνδικαλιστικών οργανώσεων… με τη συνεργασία και τη συνενοχή της εργοδοσίας (του κρατικού και κομματικού ΟΛΠ). Ηταν ένα υπόδειγμα συνεργασίας και συνενοχής κομματικού κράτους, συνδικάτων και συντεχνιών, αυτού του εκρηκτικού μείγματος το οποίο, σε μικρή ή μεγάλη έκταση το συναντάμε σε όλους τους εργασιακούς χώρους. Αυτή είναι η κυρίαρχη πλέον σχέση του κράτους με την κοινωνία της εργασίας. Κάτω από αυτό το εργασιακό καθεστώς το πρώτο λιμάνι της χώρας, ο Πειραιάς, καθηλώθηκε στην καθυστέρηση και στη χαμηλή απόδοση. Είναι καιρός πια να ερευνήσουμε και να σκεφθούμε αν αυτή η σχέση κράτους (κομματικού) και κοινωνίας της εργασίας εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εργαζομένων μισθωτών (της μισθωτής εργασίας) ή αν αντιθέτως τα αντιστρατεύεται, καθηλώνοντας όλη τη χώρα στην καθυστέρηση.

Η δεύτερη αποσαφήνιση που περιμένουμε από την πλευρά της νέας κυβέρνησης είναι πιο σημαντική και άμεση. Η προηγούμενη κυβέρνηση της Ν.Δ. είχε συνάψει σύμβαση εκχώρησης δικαιωμάτων σε μια ξένη (πολυεθνική) και εξειδικευμένη εταιρεία. Κατά τη γνώμη μου η σύμβαση είναι συμφέρουσα για την ανάπτυξη του λιμανιού, αλλά ας μη σταθούμε σε αυτό, υπάρχουν και οι αντίθετες απόψεις. Σημασία έχει ότι η σύμβαση πέρασε από τη Βουλή και εγκρίθηκε. Το ΠΑΣΟΚ ως αντιπολίτευση την καταψήφισε και δεσμεύθηκε ότι θα την επαναδιαπραγματευθεί. Πολύ καλά!

Το ερώτημα που προβάλλεται τώρα: η επαναδιαπραγμάτευση θα φθάσει ώς την κατάργηση της σύμβασης στο σύνολό της; Αν συμβεί κάτι τέτοιο ή αν τα πράγματα μεθοδευτούν σε αυτό το αποτέλεσμα θα διακηρύξουμε σε όλο τον κόσμο, στο εσωτερικό και κυρίως στο εξωτερικό, ότι το κράτος μας είναι αναξιόπιστο, δεν τιμά την υπογραφή του, ότι δεν έχει συνέχεια και κανένας δεν θα θελήσει να συνεργαστεί μαζί του, όταν οι όροι της συνεργασίας είναι τόσο επισφαλείς. Σε εποχή που η χώρα έχει άμεση ανάγκη εξωστρεφούς γενικής συμπεριφοράς, χωρίς μεσαιωνικά φεουδαρχικά βαρίδια. Αν νομίζει ότι υπάρχουν σημεία της σύμβασης που πρέπει να επαναδιαπραγματευθεί ας τα ορίσει, αποσαφηνίζοντας ταυτόχρονα μέχρι πού μπορεί να φτάσει η επαναδιαπραγμάτευση χωρίς να θίξει την αξιοπιστία του κράτους. Θα είναι ταυτόχρονα ένα μήνυμα από το οποίο έχει ανάγκη η χώρα, τόσο στο εσωτερικό όσο και στις σχέσεις της με τον έξω κόσμο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: