Ο μίνι εθνάρχης [και η κίτρινη παρέα του]

Μια βδομάδα μετά το εκκωφαντικό όσο και ανακουφιστικό αντίο στον Καραμανλή και στην κυβέρνησή του, μια πολύ διδακτική ματιά στους «πατριώτες» που συνασπίστηκαν στο πλευρό του (και ενάντια στον «ανθελληνικό συρφετό» του  «άθεου» ΓΑΠ).

(Από τον «Ιό της Κυριακής» της 4ης Οκτωβρίου):

[…] Αναφερόμαστε στις συνιστώσες του λεγόμενου «πατριωτικού χώρου», η σταδιακή διαμόρφωση του οποίου (με σημείο τομής την εκστρατεία κατά του βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού κι αποκορύφωμα την ασύστολη φιλοκυβερνητική πρακτορολογία κατά τα περσινά «Δεκεμβριανά») έχει απασχολήσει επανειλημμένα τη στήλη. Μετά την προκήρυξη των εκλογών, η πλειονότητα αυτού του «χώρου» έσπευσε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να εκδηλώσει την υποστήριξή της προς τη Ν.Δ. και -κυρίως- τον Καραμανλή. Φυσικά, αυτή η υποστήριξη παρουσιάζει αξιοσημείωτες διαβαθμίσεις, ευθέως ανάλογες προς τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, την προσωπική ιδιοσυγκρασία, την πολιτική προϊστορία και τη σημερινή πολιτική ταυτότητα των επιμέρους συνιστωσών και παραγόντων. Κάποιοι στρατεύθηκαν με τα μπούνια στην υποστήριξη του «Εθνάρχη» Jr, ενώ άλλοι φρόντισαν να πάρουν αποστάσεις απ’ την απεχθή εσωτερική πολιτική του, περιοριζόμενοι στην εξύμνηση της εθνοπρεπούς στάσης του στα «εθνικά θέματα». Αλλοι πάλι απέφυγαν να ταχθούν ρητά υπέρ του Καραμανλή, επιδιδόμενοι απλώς σε πολεμική κατά των «εθνομηδενιστών» αντιπάλων του. Υπάρχει, τέλος, η μερίδα του «χώρου» που τάχθηκε με σαφήνεια υπέρ του ΛΑΟΣ, χωρίς όμως να αποκόπτει πλήρως την επαφή με τους ιδιοκτήτες των πάνω ορόφων της «Πολυκατοικίας».

Δυσδιάκριτα καθίστανται, έτσι, ορισμένες φορές, τα όρια ανάμεσα στη στήριξη του «αμιγούς νεοκαραμανλισμού» και στη συμπόρευση με το ΛΑΟΣ. Στη σύγχυση αυτή συμβάλλει και η στάση του ίδιου του Καρατζαφέρη, που συχνά μιλάει στο όνομα όλης της παράταξης: η εφημερίδα του κατήγγειλε π.χ. την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες σαν «πράξη ανευθυνότητας» του πρωθυπουργού, που όχι μόνο παραδίδει την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ αλλά και «ενδεχομένως να αποβεί μοιραία για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών» («Α1» 5.9.09). Από την άλλη, ένα μέρος του «πατριωτικού χώρου» τάχθηκε ρητά εναντίον του ΛΑΟΣ, άλλοτε καταγγέλλοντάς το σαν «διασπαστή» της ενότητας των εθνικοφρόνων κι άλλοτε καταφεύγοντας στην ανοιχτή πρακτορολογία.  Δύσκολα μπορεί επίσης να διαπιστώσει κανείς πόσες και ποιες από τις δεκάδες «πατριωτικές» αντιπασοκικές ιστοσελίδες (του τύπου «Δράση Πολιτών για την προστασία της κληρονομιάς μας») που εμφανίστηκαν στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου αποτελούν αυτοτελείς συνιστώσες του «πατριωτικού χώρου» και ποιες συνιστούν απλώς τμήμα του οπλοστασίου «γκρίζας προπαγάνδας» της Ν.Δ.

Θα περιοριστούμε, ως εκ τούτου, στις επώνυμες κινήσεις του «χώρου».

Κοινή συνισταμένη του «πατριωτικού χώρου» είναι η επικέντρωσή του σε δυο σημεία: (α) στην «εθνική επικινδυνότητα» του Γιώργου Παπανδρέου, και (β) στην εξύμνηση της «στροφής προς τη Ρωσία» του απερχόμενου μικροεθνάρχη, που κινδυνεύει από την επικράτηση των «αμερικανόφιλων» φραξιών των δύο μεγάλων κομμάτων.

Αυτή η πτυχή, η διαμόρφωση δηλαδή κατά τα τελευταία χρόνια ενός «ρωσικού κόμματος», που διαπερνά οριζόντια τους σχηματισμούς και τη διανόηση της χώρας (κατ’ εικόνα και ομοίωση του προϋπάρχοντος αντίστοιχου «αμερικανικού»), είναι κάτι που θ’ απασχολήσει τους μελλοντικούς ιστορικούς των ημερών μας. Προς το παρόν, αρκούμαστε στην επισήμανση της μικρής ή μεγάλης διαπλοκής αυτού του «κόμματος» με τον εν λόγω «χώρο».

**Ο δικτυακός τόπος «Αντίβαρο» ήταν, ως γνωστόν, αυτός που το 2006-2007 διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην πολιτική ώσμωση του «χώρου», οργανώνοντας την ηλεκτρονική συλλογή υπογραφών ενάντια στο βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού. Σε σύγκριση με άλλες συνιστώσες, η στάση του στις εκλογές υπήρξε σχετικά υποτονική. Με μια, μοναδική, αλλά εμβληματική εξαίρεση: το πολυσέλιδο κείμενο «Ο ελληνικός λαός προ των ευθυνών του. Σταχυολόγηση παλιών δηλώσεων του Γιώργου Παπανδρέου», που αναρτήθηκε εκεί στις 21 Σεπτεμβρίου από κάποιον «Τηλέμαχο Μ.», για να υιοθετηθεί ταχύτατα από μια σειρά άλλα blogs του «χώρου».

Οι «λαοσυνάξεις» του 2000 έδωσαν το εναρκτήριο λάκτισμα για την ώσμωση του «πατριωτικού χώρου». «Αντίβαρο» στον Γιωργάκη

* Πρόκειται για έναν τυπικό εθνικόφρονα αντιπασοκικό λίβελο, μάλλον φτωχό σε περιεχόμενο αλλά χαρακτηριστικό του επιπέδου της σχετικής επιχειρηματολογίας. Από τις παρατιθέμενες «παλιές δηλώσεις» του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, πρώτη και καλύτερη φιγουράρει η υποτιθέμενη δημόσια συνηγορία του υπέρ της… εκχώρησης εθνικού εδάφους στην Τουρκία – «δήλωση» που υποτίθεται ότι έγινε το 1999 κι «αποκάλυψε» πρόσφατα κάποιος ελληνοκαναδός δημοσιογράφος. Είναι το ίδιο «ντοκουμέντο» που επικαλέστηκε κι ο Καρατζαφέρης στο ντιμπέιτ των «6», αποσπώντας τα ειρωνικά σχόλια του Παπανδρέου για τη σοβαρότητα των πηγών του.

* Επειδή η υπόλοιπη συλλογή ήταν μάλλον φτωχή, συμπληρώνεται με κείμενα… τρίτων περί (ή κατά) του Παπανδρέου – από το «Παρόν» και τον Χρήστο Γιανναρά, μέχρι τον πάλαι ποτέ ΥΠΕΞ της Τουρκίας Ισμαήλ Τζεμ.

* Το ακροτελεύτιο μαργαριτάρι της συνιστά, ωστόσο, η «εκμυστήρευση» της πρώην συζύγου του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, δημοσιευμένη εδώ και δυο δεκαετίες, ότι στα νιάτα του ο Γιώργος «ήταν εκ πεποιθήσεως άθεος» και αρνούνταν να κάνει (και) πολιτικό γάμο!

* Και το κείμενο κλείνει με την -εκ νέου- υπενθύμιση προς τους ψηφοφόρους: «Οι Ελληνες πολίτες πρέπει να έχουν γνώση και μνήμη πριν διαμορφώσουν γνώμη και δώσουν ψήφο. Ο ελληνικός λαός τίθεται προ των ευθυνών του».

**Το δημοσίευμα προκάλεσε την αντίδραση κάποιων, που συμμερίζονται μεν τις εθνικές «ανησυχίες» του, αλλά ξαφνιάστηκαν με την «απρόσμενη» στράτευσή του στο πλευρό της Ν.Δ.

* Απαντώντας στις αιτιάσεις τους, ο δημιουργός και διαχειριστής του δικτυακού τόπου Ανδρέας Σταλίδης κράτησε μεν πισινή («όλα τα άρθρα εκφράζουν μόνο τον συγγραφέα τους»), έσπευσε όμως να επικυρώσει τη «φερεγγυότητα» του λιβελογραφήματος: «Το συγκεκριμένο κείμενο ελέγχθηκε πριν δημοσιευθεί και εφόσον όλα τα στοιχεία που περιλαμβάνει τεκμηριώνονται από τις παρεχόμενες σ’ αυτό πηγές, δεν είναι δυνατόν να χαρακτηριστεί «προπαγανδιστική επίθεση». Αυτή είναι τουλάχιστον η προσωπική μου γνώμη».

Με άλλα λόγια, αρκεί κάποιος στον Καναδά να ισχυρίζεται κάτι εναντίον κάποιου, για να θεωρηθεί η «μαρτυρία» του 100% αξιόπιστη και ν’ αναμεταδοθεί (όχι ως ισχυρισμός αλλά) σαν αδιαμφισβήτητο «γεγονός»!

* Στοιχειώδης σοβαρότητα θα επέβαλλε, ωστόσο, έναν απλό έλεγχο της φερεγγυότητας του «μάρτυρα». Αν ήθελε, ο κ. Σταλίδης θα μπορούσε π.χ. να «ξεφυλλίσει» ηλεκτρονικά το περιοδικό «Patrides» του Θωμά Σάρρα, στον οποίο ανήκει η πατρότητα της «αποκάλυψης» της υποτιθέμενης «δήλωσης» του 1999. Μπορεί να μην του έκαναν εντύπωση ούτε η επιλεκτική προβολή του ΛΑΟΣ ούτε οι φιλοχουντικές κορόνες του εν λόγω δημοσιογράφου, που τον περασμένο Δεκέμβρη πληροφορούσε την ομογένεια για την πάνδημη νοσταλγία της 21ης Απριλίου από τους σημερινούς Ελληνες.

Θα διαπίστωνε, ωστόσο, ένα περίεργο «έλλειμμα»: πριν από τις εκλογές του 2004, ο ίδιος δημοσιογράφος είχε αρθρογραφήσει ξανά κατά του Γιώργου Παπανδρέου, με άξονα -τι άλλο;- τα λεγόμενα «εθνικά θέματα»: Από τα (τότε) επιχειρήματά του απουσιάζει ωστόσο παντελώς η «δήλωση» (περί εκχώρησης εθνικού εδάφους) που υποτίθεται ότι είχε γίνει σχετικά πρόσφατα!

**Αν το «Αντίβαρο» αισθάνεται την ανάγκη της τεκμηρίωσης, για κάποιες άλλες συνιστώσες του «πατριωτικού χώρου» τα ίδια πράγματα θεωρούνται μάλλον αυτονόητα. Ιδού ένα παράδειγμα:

«Εθνομηδενιστική θύελλα Παπανδρέου ενόψει», μας προειδοποιεί ολοσέλιδο ανώνυμο άρθρο του «Ελεύθερου Κόσμου», την επαύριο της αποπομπής του εκδότη του από τα ψηφοδέλτια του ΛΑΟΣ (20.9.09). «Αυτός, λοιπόν, ο αμερικανοτραφής τύπος με τη «ρευστή εθνική συνείδηση», σε λίγες εβδομάδες θα είναι πρωθυπουργός και θα διαφεντεύει τις τύχες της χώρας. …Ελέω ονόματος και πολλών αστοχιών και σκανδάλων της κυβέρνησης Καραμανλή και των απερίγραπτων τύπων που την απαρτίζουν. Αλλά λόγω και της λήθης και της ενασχόλησης κάποιων Ελλήνων με όλα τα θέματα (κυρίως τσέπης και στομαχιού), εκτός των εθνικών. Κάποιος δεν είπε σ’ αυτούς τους συμπολίτες μας ότι ευημερία χωρίς ασφάλεια δεν υπάρχει. Οτι αν ανοίξουν οι μπουκαπόρτες, θα μπει πολύ νερό και θα πνιγούμε όλοι».

* Και για όποιον δεν κατάλαβε, δυο σελίδες παρακάτω το ίδιο φύλλο συνεχίζει με την πληροφορία ότι «ξερογλείφονται οι Τούρκοι στη Θράκη, ενόψει Giorgos». Οι «πράκτορες της Αγκυρας», διαβάζουμε, όχι μόνο «ψήνονται για υπουργείο» στη νέα κυβέρνηση, αλλά και «ετοιμάζονται για συνδιοίκηση στη Θράκη, καθώς ο εθνομηδενιστής Giorgos είναι προ των πυλών!».

* Οπως εξηγεί, άλλωστε, ο εθνικοσοσιαλιστής συνεργάτης της εφημερίδας «Λυκόφρων», «ο Γιωργάκης έρχεται και μαζί του φέρνει και όλο τον ανθελληνικό συρφετό. Μαζί του έρχεται η αρχή του τέλους για την Ελλάδα. Κι αν το ανθελληναριό πετύχει τους σκοπούς του, θα είναι ευθύνη όλων μας». Στον απερχόμενο πρωθυπουργό καταλογίζεται, αντίθετα, ότι «εκτελεί την εντολή της Bilderberg [sic] να παραδώσει την εξουσία στον Γιωργάκη».

Προφανώς, η απόκρουση του τελευταίου επαφίεται στον πατριωτισμό των απλών ψηφοφόρων της παράταξης.

**Με πολύ διαφορετικό λεξιλόγιο, την ίδια περίπου επιχειρηματολογία προβάλλει στην ιστοσελίδα του και το «Ρεσάλτο» του Θύμιου Παπανικολάου.

Με εκτενή ανάλυσή του που τιτλοφορείται «Το διακύβευμα των εκλογών» (8.9.09 κ.εξ), ο διαχειριστής (με το ψευδώνυμο «Ροβεσπιέρος») και το alter ego του (με την υπογραφή «παλαίμαχος») δίνουν γραμμή: «Δεν πρέπει να ηττηθεί ο Καραμανλής».

* «Στη Ν.Δ.», διαβάζουμε, «λόγω της ιστορικής της διαμόρφωσης, δεν έχουν αλωθεί ολοκληρωτικά, όπως στο «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ, τα στοιχεία της «εθνικής ευαισθησίας». Είναι ισχυρός ακόμα ο «εθνικός σπόνδυλος» στον ιστορικό λαϊκό «κορμό» της Ν.Δ. Αυτό προκαλεί κάποιες αναστολές και σημαντικές καθυστερήσεις στην υλοποίηση της εθνικής μας ισοπέδωσης».

* Κι αν για το κόμμα υπάρχουν κάποιες επιφυλάξεις, τα πράγματα είναι πολύ απλά όσον αφορά τον ηγέτη:

«Ο Κώστας Καραμανλής, παρ’ όλες τις μεγάλες υπονομεύσεις που υφίσταται εσωτερικά, είναι ο μοναδικός έλληνας πολιτικός της τελευταίας εικοσαετίας που τόλμησε να πει, έστω και με μισόλογα, κάποια ΟΧΙ στους πλανητικούς κηδεμόνες και να πάει «κόντρα»». Ως εκ τούτου, «η σχεδιαζόμενη (από τους «νταβάδες») ήττα του Καραμανλή επιταχύνει την υλοποίηση των εθνικών μας συμφορών. Η ελαχιστοποίηση της ήττας ή η νίκη του δυσκολεύει και καθυστερεί τους νεοταξικούς σχεδιασμούς».

Εκτός από τη Ν.Δ., όλοι οι άλλοι είναι λίγο-πολύ όργανα του εχθρού:

– «Το ΠΑΣΟΚ είναι το ίδιο το «εκσυγχρονιστικό παρακράτος». Αποτελεί την πιο ανοιχτή, την πιο επιθετική και πιο μακάβρια αιχμή του πλανητικού ιμπεριαλισμού».

– «Η μακάβρια επιθετική αιχμή αυτού του εφιάλτη είναι ο «εκσυγχρονιστικός», «αριστερός», δορυφόρος του: ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ποικίλες «αριστερίστικες» σέχτες».

– «Το ΚΚΕ πάνω στα καυτά εθνικά και κοινωνικά προβλήματα λέει τα αντίθετα ακριβώς από αυτά που λέει ο λαός και το χειρότερο κατηγορεί τον ελληνικό λαό σαν «ρατσιστή», αν εκδηλώσει και την παραμικρή διαμαρτυρία. Γι’ αυτό ο λαός θα το στείλει το ΚΚΕ εκεί που θα έπρεπε να έχει πάει από καιρό: στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας».

– Ακόμη και το ΛΑΟΣ, «αποτελεί το «πατριωτικό» σκέλος του «εκσυγχρονιστικού» κράτους-παρακράτους», αφού «αποτελεί το δούρειο ίππο αυτού του παρακράτους για τη διάλυση της Ν.Δ.».

* Οσο για τη δικαιολόγηση αυτής της ανοιχτής συμπαράταξης με την πιο αντιλαϊκή κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών, οι αριστερογενείς εθνικόφρονες δεν δυσκολεύονται να τη δικαιολογήσουν βάσει της συγκυρίας: «Σήμερα το κοινωνικό ζήτημα μορφοποιείται πιεστικά στο «εθνικό» ζήτημα. Η αιχμή του «κοινωνικού» είναι το «εθνικό». Αμεσα και πιεστικά τα πλανητικά κέντρα προωθούν εθνικές συμφορές για την Ελλάδα. Είναι πολύ σημαντικό να καθυστερήσει η εθνική μας τραγωδία». Παρόμοιο σκεπτικό -περί προτεραιότητας του «εθνικού» απέναντι στο «κοινωνικό»- προβάλλει και ο κύκλος των εντύπων «Αρδην» και «Ρήξη» του Γιώργου Καραμπελιά. «Ολα τα «κινήματα» συριζαίων, ΚΚΕδων και κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών είναι ψευτοκινήματα, κατάλληλα μόνο για να ανακουφίζουν την ψευδή συνείδηση γερασμένων γραφειοκρατών και πολιτευτών», διακήρυξαν αμέσως μετά την προκήρυξη των εκλογών.

* «Το σύστημα στην Ελλάδα απειλείται μόνο όταν θίγεται η σχέση του με το καθεστώς της εξάρτησης και τα λοιπά είναι παραμύθια για μικρά παιδιά. Γι’ αυτό και Αμερικανοί, εκσυγχρονιστές, Πρετεντέρηδες και ψευδοεπαναστάτες Εξαρχείων και Κολωνακίου, τον «αστό» Τάσσο Παπαδόπουλο μισούσαν κατάβαθα κι όχι τον αστείο Αλαβάνο ή τον ενδοτικό Χριστόφια και τα πρόσφατα… μουστάκια της Αλέκας» («Εκλογές εσωτερικού χώρου», «Ρήξη» 5.9.09).

* Αυτή η πρόταξη του εθνικού καθορίζει και τα όρια της κριτικής απέναντι στον πρωθυπουργό: «Τον Καραμανλή, στις προηγούμενες εκλογές, η στάση του απέναντι στον Μπους στο Σκοπιανό τον εξέλεξε κι όχι η ανικανότητά του στις πυρκαγιές ή ο συγχρωτισμός του με τα λαμόγια της παράταξής του. Και όμως και αυτός ευθυγραμμίζεται με τη φωνή της λοιπής ελίτ των παρασίτων και πρωτοστατεί στην αποσιώπηση». Η σχέση Καραμανλή – Πούτιν έφερε τη συμπάθεια του «πατριωτικού χώρου» στον πρώτο. * Η συμπάθεια προς τον μίνι εθνάρχη μπερδεύει, βέβαια, κάπως το συντάκτη του κειμένου, που ξεχνά ότι το βέτο στο Βουκουρέστι τέθηκε μετά (κι όχι πριν) τις εκλογές του 2007. Λίγο μεταγενέστερη εκδοχή του ίδιου μανιφέστου («Αρδην» τχ. 76) καταλήγει σε κάλεσμα υπέρ της αποχής ή του άκυρου. Κι εδώ, όμως, η βασική κριτική προς τη Ν.Δ. γίνεται εκ των ένδον, επειδή «φαίνεται να εγκαταλείπει ακόμα και εκείνα τα μέτωπα που έδιναν στον Καραμανλή ένα στρατηγικό πλεονέκτημα έναντι του ΓΑΠ, δηλαδή την έστω δειλά «εθνικότερη» πολιτική της, όπως φάνηκε στο σχέδιο Ανάν, στο Βουκουρέστι για τα Σκόπια, στους αγωγούς». Απεναντίας, «η ευθυγράμμιση» του Κωστάκη «με την ενδοτική υπουργό Εξωτερικών του, του αφαιρεί κάθε συγκριτικό πλεονέκτημα».

**Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το άρθρο που υπογράφει, στο ίδιο τεύχος, ο υπεύθυνος σύνταξης του περιοδικού Γιώργος Ρακκάς: «Οποιαδήποτε λογική «αυτόνομης καθόδου»» των πέραν του ΛΑΟΣ δυνάμεων του «πατριωτικού χώρου», ξεκαθαρίζει, «κάνει πάρα πολύ κακό σήμερα. Πρώτον, γιατί, σ’ αυτές τις εκλογές, η ψήφος αυτή ευνοεί αντικειμενικά την ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ». Το πού θα πάνε οι ψηφοφόροι που θα χάσουν τη δυνατότητα να «σταυρώσουν» Καραμπελιά, είναι θέμα ερμηνείας του αναγνώστη.

* Μέχρις εδώ, τα πράγματα θα μπορούσαν να θεωρηθούν λίγο-πολύ αναμενόμενα. Ο θρήνος για την απομάκρυνση του Καραμανλή επεκτάθηκε, ωστόσο, πέρα από τον σκληρό πυρήνα του «πατριωτικού χώρου».

* «Είναι εντυπωσιακά ανατριχιαστικό, ως επίδειξη ισχύος των «εξωθεσμικών» κύκλων της εξουσίας, αυτό που συνέβη με τον απερχόμενο κακήν-κακώς πρωθυπουργό», αποφαίνεται π.χ. στο «Πριν» ο Γιώργος Δελαστίκ (6.9.09).

«Φωστήρας της πολιτικής ουδέποτε υπήρξε ο Κώστας Καραμανλής. Αλλά και τόσο κρετίνος πολιτικά ώστε να προκηρύξει ιδία πρωτοβουλία εκλογές που θα τον στείλουν αναπότρεπτα στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας σίγουρα δεν είναι. Είναι φανερό ότι εκβιάστηκε και υπέκυψε. Προφανώς τον κρατούν πολύ γερά σε προσωπικό επίπεδο. Τον συνέθλιψαν οι μηχανισμοί της άρχουσας τάξης και τον διώχνουν κλωτσηδόν».

Θρήνος για τον Κώστα

* Η λύπη για την τύχη του μίνι εθνάρχη θα ήταν ίσως πολιτικά αδιάφορη, αν δε συνοδευόταν από τις πιο δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον μετά την αναχώρησή του: «Αυτό που έχει σημασία για τη χώρα και τον ελληνικό λαό είναι ότι, με αυτή τη στάση του Καραμανλή, η Ελλάδα επιστρέφει μισόν αιώνα πίσω στη δεκαετία του 1950, από τη σκοπιά της αμερικανοκρατίας. Αρχηγός της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ ο Γιώργος Παπανδρέου, αρχηγός της Ν.Δ. η Ντόρα (!),ο απόλυτος εφιάλτης. Πολιτικός αμερικανοκρατικός Μεσαίωνας». Ομως ακόμη και στο κοινωνικό πεδίο τα πράγματα κατά τον κ. Δελαστίκ θα χειροτερέψουν με την ανατροπή της Ν.Δ., αφού «η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία δημιουργεί ευνοϊκότερο πλαίσιο για πιο αντιλαϊκά μέτρα».  Ακόμη σαφέστερη είναι η ανάλυση του ίδιου δημοσιογράφου στη λαρισινή «Ελευθερία» (12.9.09): με την ήττα της Ν.Δ., διαβάζουμε, «θα προκύψει ένα πολιτικό σκηνικό που θα ακυρώσει ό,τι αξιόλογο έργο παρουσίασε ο ίδιος ο κ. Καραμανλής. […] Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, υπάρχουν τρία σοβαρά θέματα, στα οποία η στάση του Κ. Καραμανλή απέσπασε την ενθουσιώδη συναίνεση και επιδοκιμασία τουλάχιστον του 80% του ελληνικού λαού». Πρόκειται για το βέτο στο Βουκουρέστι, τη στάση του στο Κυπριακό και «την προώθηση της ενεργειακής συμφωνίας με τη Ρωσία. […] Και τα τρία αυτά επιτεύγματα θα απειληθούν με αναίρεση αμέσως μετά τις εκλογές». Προφανώς μέχρι τώρα μας κυβερνούσαν αντιιμπεριαλιστές δημοκράτες και δεν το είχαμε πάρει χαμπάρι…

Advertisements

Ένα Σχόλιο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: