Δάσκαλε, που δίδασκες…

DSC06210Βρέθηκε στα χέρια μου η παραπάνω γελοιογραφία και θυμήθηκα τα λόγια ενός φίλου μου δασκάλου, όταν τον ρώτησα: «Γιατί ρε συ βάζετε δουλειά και για το σπίτι. Πότε θα βρουν χρόνο τα παιδιά να παίξουν;»

«Έχεις καταλάβει τι πίεση τρώμε από τους γονείς;» με ρώτησε απογοητευμένος.

Ο φίλος μου μάλιστα είναι καλή περίπτωση και αποφεύγει τις πολλές εργασίες για το σπίτι. Αλλά οι γονείς, έχοντας υιοθετήσει το δόγμα «όσο περισσότερες εργασίες, τόσο το καλύτερο», θέλουν να πιστοποιήσουν την αξία των δασκάλων με το λάθος όμως τρόπο. Πολλή δουλειά για το σπίτι δε σημαίνει απαραίτητα ότι το βλαστάρι τους έχει και καλό παιδαγωγό.

Δε λέω ότι στο ελληνικό δημοτικό σχολείο όλα λειτουργούν τέλεια και ότι οι δάσκαλοι δεν έχουν μερίδιο ευθύνης.  Εκτός όμως, από το ασφυκτικό πρόγραμμα του Υπουργείου, την έλλειψη διάθεσης των εκπαιδευτικών για το κάτι παραπάνω που θα κάνει το μάθημα ελκυστικό, έρχονται να προστεθούν και οι επαΐοντες γονείς: γονείς με άποψη επί παντός επιστητού που στέκονται στα διαλλείματα έξω από τα κάγκελα για να ελέγξουν αν οι δάσκαλοι εκτελούν τα καθήκοντά τους, υπερευαίσθητοι σε ό,τι κοτσάνα τους πετάξουν τα τέκνα τους, έτοιμοι να εφορμήσουν στο γραφείο του Διευθυντή και μη αφήσουν τίποτα όρθιο, γονείς τελικά που ελέγχονται από τα παιδιά τους και γίνονται υποχείριά τους.

Η απαξίωση του δασκάλου είναι πια γεγονός. Και δυστυχώς μεγάλο μέρος των εκπαιδευτικών τη συντηρεί και τη διογκώνει. Οι χαμηλοί μισθοί, το γενικό κλίμα του ωχαδελφισμού, η ταύτιση του επαγγέλματος μόνο με τη σίγουρη αποκατάσταση και όχι με τον κοινωνικό, παιδαγωγικό του ρόλο και τη δημιουργική ενασχόληση, οδηγεί πρώτα απ’ όλα τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς στη χαμηλή εκτίμηση για τη δουλειά τους.

Εμφανίζεται και ο έλληνας γονιός και δίνει το τελειωτικό χτύπημα.

Στην επόμενη λοιπόν, απεργία των δασκάλων, θα ήθελα να έβλεπα και ως ένα επιπλέον αίτημα την πρόσληψη ψυχολόγων που θα βοηθούσαν τους γονείς στη μείωση του άγχους για τον τρόπο που μεταδίδεται η γνώση και στην ανεύρεση τρόπων για την αντιμετώπιση του δασκάλου, όχι ως απειλή της υπόστασή τους απέναντι στα παιδιά, αλλά ως ειδικού σε θέματα που αυτοί δε γνωρίζουν. Θα μου πείτε κομμάτι δύσκολο για τον έλληνα γονιό που επανειλημμένα κάνει στα δύσμοιρα παιδάκια προβολές του εαυτού του. Τουλάχιστον όμως θα είναι μια καλή αρχή με την ελπίδα κάποτε το σχολείο να αποτελέσει κέντρο όχι στείρας γνώσης, αλλά δημιουργικής απασχόλησης, όπου η διδασκαλία και η μάθηση από βαρετές αγγαρείες θα μετατραπούν σε χαρές της ζωής.

Β.Λ.

Advertisements

Ένα Σχόλιο

  1. Distixos, etsi einai kai xirotera…
    Kai ta provlimata (ton gonion) (pou oi protinomenoi psixologoi tha eprepe na lisoun), den periorizontai mono sta mathisiaka… Sto sxolio pou pane ta paidia mou, otan ekanan paratirisi stous goneis agoriou (gimnasiou parakalo) pou parenoxlouse «sexoualika» (elafria pragmata men, alla!) mia simathitria tou, o pateras itane perifanos gia ton gio tou! (an kai nomizo oti o sygekrimenos den thelei psixologo, alla desimo!)

    Pantos, mia xora pou xantakonei tin paidia tis (pou gia aftin perifanevomastan merikous aiones tora), den tha exei kala ksemperdemata….

    Kai gia afto eimaiste oloi synipefthinoi… :-(

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: