Η ανοχή στην αποχή (και στο λευκό) και η αντοχή ενός συστήματος

Ανεβάζουμε ξανά ελαφρώς  διασκευασμένο ένα άρθρο γραμμένο τη μέρα των ευρωεκλογών, το οποίο δυστυχώς παραμένει επίκαιρο.

Είναι αρκετοί οι φίλοι και γνωστοί που δεν θα ψηφίσουν σήμερα ή που θα ρίξουν άκυρο: όλοι τους ανώτερου μορφωτικού επιπέδου (για να μιλήσουμε με όρους εταιρείας δημοσκοπήσεων), γλωσσομαθείς, ταξιδεμένοι. Την ίδια ώρα κάθε λογής κομματόσκυλο, κάθε βυσματούχος, κάθε εύπιστος αφελής και κάθε ακραίος θα έχει κάνει χρήση του δικαιώματός του. Δεκτή, κατά μία έννοια η αποχή σας, ό, τι κι αν επιφέρει αυτή… Απλώς να χαρείτε, φίλτατες και φίλτατοι, μην προσπαθήσετε να με πείσετε ότι ήταν δύσκολη η επιλογή σας Δεν το αντέχω πια. Γιατί, απλώς, είναι παράλογο να καταγγέλλετε αυτό που ενισχύσατε με την απουσία σας. Άλλωστε, ποτέ μου δεν κατάλαβα πόσο ηχηρή είναι η επιλογή της αφωνίας, όταν θέλεις να κραυγάσεις, πόσο αφορά τον παραλήπτη σας μια ανεπίδοτη επιστολή, πόσο ουσιαστική θεωρείτε τη μη καταμέτρησή σας (η οποία σημαίνει αυτόματα: κύριε τάδε, χρειαζόσουν ν κουκιά για να βγεις, ε, τώρα χρειάζεσαι ν-1).

Επίσης, αν αύριο γογγύξετε για τα αποτελέσματα, για τα ποσοστά ενός κόμματος ή για την εκλογή κάποιου, θα δυσκολευτώ να σας ακούσω πρόθυμα, γιατί απλούστατα τον/τα έχετε με τον τρόπο σας ενισχύσει, με τη μη ψήφο σας, όπως κάποιος άλλος τον/τα ενίσχυσε ψηφίζοντάς τον/τα. Κι ακόμα: αφού πιστεύετε ότι όλοι είναι ίδιοι, σας παρακαλώ να μη δυσφορήσετε αν η Μπόκοτα, ο Βρακάς ή ο Ανατολάκης βγουν βουλευτές.Μην απορήσετε που υπάρχουν άνθρωποι που ξαναψηφίζουν τον Πολύδωρα. Κι αφού κανείς δεν σας εκφράζει (και υποθέτω ότι ούτε το ’89-ιδίως- ούτε το ’99 θα σας εξέφραζε), μην μου ξαναμιλήσετε τόσο άνετα για τον ατομικισμό και την έλλειψη συλλογικότητας και υπευθυνότητας που μαστίζει την εποχή μας: προφανώς σας αντιπροσωπεύει μόνο ο εαυτός σας. Επίσης, άλλη παράκληση: μην μου κάνετε κριτική και πάλι με το γνωστό ειρωνικό, αποστασιοποιημένο ύφος «έλα, ρε ψήφισες αυτό ή εκείνο». Πίσω από το παραβάν, συνήθως δεν είναι εύκολη η απόφαση. Υπάρχουν εσωτερικές συγκρούσεις και πειρασμοί. Όμως από την άλλη, είναι τόσο εύκολο, τόσο ανώδυνο να οχυρώνεστε πίσω από το τίποτα που ψηφίσατε, από τη μη επιλογή σας και να κατακρίνετε εμάς που πήραμε μια απόφαση, ακόμα κι αν μας εξώθησε σε αυτήν η λογική του μονόφθαλμου μεταξύ τυφλών, ακόμα κι αν θέλαμε απλώς να διαμαρτυρηθούμε, ακόμα κι αν τη μετανιώσουμε κάποτε, όπως τόσο συχνά (και εύλογα) συμβαίνει.

Κάνω μια ακραία σκέψη: να μεταφέρονταν, για λίγο, ξαφνικά με μια ουελσιανή χρονομηχανή, οι μεν φίλες μου σε μια εποχή πριν από το 1954  οι δε φίλοι στην επάρατη επταετία, για να έβλεπα πόσο εύκολα θα απείχαν την επόμενη φορά. Σκέφτομαι ότι γρήγορα θα συνειδητοποιούσαν ότι η συμμετοχή στις εκλογές είναι πρώτιστα κατακτημένο δικαίωμα και όχι δυσάρεστη υποχρέωση…Όπως λέει, εξάλλου, και ο μέγιστος έλληνας μεταπολεμικός ποιητής: «έστω, ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου• κρίνε για να κριθείς».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: