Η πολιτική με θολά επιχειρήματα δεν έχει μέλλον

Του Βασίλη Λυρίτση

Είναι η τελευταία φορά που θα γράψω για την αντισυστημική Αριστερά και δεν πρόκειται μετά να ξανασχοληθώ. Πραγματικά δε με ενδιαφέρουν κινήσεις, όπως αυτή της «Πρωτοβουλίας για την Αντισυστημική Αριστερά» που «εξυψώνουν» τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ έναντι των θέσεων της Αριστεράς. Ήδη στο σχετικό blog έχουν ξεκινήσει να παρελαύνουν διάφοροι υποψηφίοι του ΣΥΡΙΖΑ και να απαντούν σε συγκεκριμένες ερωτήσεις. Και από κάτω σχολιάκια του στυλ «δε μου κάνει… next» κ.ο.κ. Λαϊκό δικαστήριο κοντολογίς.

Όλοι λοιπόν, οι «αντισυστημικοί»  επιμένουν σε μια αριστερή καθαρότητα, που θα έχει γλιτώσει από τη μόλυνση της εξουσίας. Τι θέλουν; Καθαρή αριστερή εξουσία. Κουραφέξαλα δηλαδή. Πού πήγε άραγε αυτό το κομμάτι του ΣΥΝ (ναι, αυτό του 3%) που είχε κερδίσει ακόμα και από αντιπάλους την αναγνώριση της πρωτοπορίας σε κάποιους τομείς της κοινωνικής δραστηριότητας; Αυτό το κομμάτι που πολλοί του έβγαζαν το καπέλο όταν η συζήτηση αφορούσε ευρωπαϊκά θέματα; Μάλλον έχει υποχωρήσει μπροστά στη λαίλαπα του αντισυστημισμού.

Ο «αντισυστημισμός» μπορεί να έλκει κάποιους για τον απλούστατο λόγο: ο «αντισυστημικός» λόγος έχει αοριστολογική διατύπωση, μπορεί να προσαρμοστεί ανάλογα την περίσταση και τις συνθήκες, δεν έχει ποτέ ένα συγκεκριμένο και σαφές περιέχομενο. Πάντα τον ακολουθεί η απέχθεια για τους θεσμούς καθώς περιβάλλεται από έντονη καχυποψία για κυβερνητισμό που θα επιφέρει την αλλοτροίωση.

Οι «αντισυστημικοί» βολεύονται με την κινηματική δράση καθώς δεν έχουν να παρουσιάσουν ξεκάθαρη πρόταση ακόμα και για το ζήτημα της διακυβέρνησης.

Προσπαθούν δηλαδή να κάνουν πολιτική στο περιθώριο και όταν μαζέψουν τις κατάλληλες δυνάμεις να κάνουν την πολυπόθητη «επανάσταση». Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι. Μέχρι τότε τα αστικά κόμματα που τόσο απεχθάνονται θα αλωνίζουν και θα έχουν «δέσει» για τα καλά τους πολίτες. Δυστυχώς για τους «αντισυστημικούς» οι πολίτες που επιζητούν την επίλυση των προβλημάτων τους, το κράτος δικαίου, δεν μπορούν να βασιστούν στην αοριστολογία και στις ελπίδες για μια υποτιθέμενη επανάσταση. Προτιμούν τα δύο μεγάλα κόμματα, έστω κι αν γνωρίζουν ότι θα τους ξεγελάσουν.

Εν τω μεταξύ μπορούν οι «αντισυστημικοί» να περνούν την ώρα τους βγάζοντας πιστοποιητικά αριστερής καθαρότητας και αγωνιστικότητας στα μέλη και στους υποψηφίους. Μπορούν να κατεβαίνουν στους δρόμους, να δίνουν αγώνες με τους εργάτες, του φοιτητές, τους υπαλλήλους (λες και οι του ΣΥΝ δεν το έκαναν πριν), να φαντασιώνονται ένα νέο Δεκέμβρη, να βάζουν απουσίες σε όσους δε συμμετέχουν. Να μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μόνο τον αντιεξουσιαστικό δρόμο οφείλει να ακολουθήσει.

Advertisements

9 Σχόλια

  1. αντί σχολιασμού και ως βάση για έναν διάλογο που δεν θα στηρίζεται σε ιδεοληπτικές αναφορές παραθέτω το παρακάτω κείμενο της πρωτοβουλίας. http://dosepasa.wordpress.com/2009/07/02/%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CF%89/ Σίγουρα είναι καλύτερη η πληροφόρηση από την πηγή.

    ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΑΝΤΙ-ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

    Είμαστε απλά μέλη του ΣΥΝ, ενταγμένοι στον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς πολιτικά δικαιώματα, αλλά και ανένταχτοι αριστεροί, που συναντηθήκαμε στο διαδίκτυο και αποφασίσαμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και τη σκέψη μας για μια παρέμβαση στα τεκταινόμενα του ΣΥΡΙΖΑ, από τη σκοπιά μιας σύγχρονης αντι-συστημικής και πραγματικά ριζοσπαστικής Αριστεράς.

    Απευθυνόμαστε σε όλους τους συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ, ανεξάρτητα από συνιστώσα και ένταξη, και στα θεσμοθετημένα όργανα των συνιστωσών και ιδιαίτερα του ΣΥΝ, αφού κατά γενική ομολογία η ιδεολογική και οργανωτική μάχη στο εσωτερικό του ΣΥΝ αποτελεί την πιο σημαντική τροχοπέδη για το βάθεμα και τη διεύρυνση του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ.

    Πρόθεσή μας δεν είναι να δημιουργήσουμε μια ακόμα τάση ή ομάδα μέσα στον ΣΥΝ ή στον ΣΥΡΙΖΑ ούτε να στοιχηθούμε πίσω από πρόσωπα ή μηχανισμούς, αλλά να συμβάλλουμε στον ιδεολογικό και πολιτικό εξοπλισμό με αισιοδοξία και αποφασιστικότητα, με επιχειρήματα και συγκεκριμένες προτάσεις, όλων των συντρόφων, απλών μελών του κοινωνικού ΣΥΡΙΖΑ, μπροστά στις επερχόμενες μάχες.

    1. Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΣ ΠΡΟΤΑΣΗ

    Πεποίθησή μας είναι ότι πίσω από τις διάφορες διαμάχες, εντός κυρίως του ΣΥΝ και κατ’ επέκταση και του ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκεται η ιδεολογική και πολιτική πάλη για το στίγμα, το περιεχόμενο και τους στόχους της σύγχρονης, μη δογματικής, ριζοσπαστικής Αριστεράς. Με απλά λόγια, πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα, τι είναι για μας σήμερα Αριστερά και πώς διαφοροποιείται από το υπόλοιπο πολιτικό φάσμα, με ποιο τρόπο συγκροτεί τη σύγκρουση μαζί του και με ποιο τρόπο οργανώνει τις κοινωνικές δυνάμεις για την υπέρβασή του.

    Σταθερή και αδιαπραγμάτευτη αφετηρία μιας σύγχρονης Αριστεράς δεν μπορεί παρά να είναι η στόχευση για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, και η ανατροπή του συστήματος οργάνωσης της κοινωνίας, του καπιταλισμού, που στηρίζεται πάνω σε αυτήν την εκμετάλλευση. Σταθερή και αδιαπραγμάτευτη πυξίδα δράσης της σύγχρονης Αριστεράς αποτελούν τα πρόταγματα του αντι-παγκοσμιοποιητικού κινήματος «Όλοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι» και «Σκέψου παγκόσμια – Δράσε τοπικά».

    Σταθερός και αδιαπραγμάτευτος στόχος της σύγχρονης Αριστεράς είναι το χτίσιμο μιας κοινωνίας, όπου ΟΛΟΙ όσοι γεννιούνται μέσα σε αυτήν, θα έχουν ίσες ευκαιρίες σε ΟΛΑ τα αγαθά που προσφέρει η φύση κι έχει δημιουργήσει ο ανθρώπινος πολιτισμός, μιας κοινωνίας που θα αναπτύσσεται στη βάση της αλληλεγγύης αλλά και με την όσο περισσότερο δυνατή εναρμόνισή της με τις ανάγκες των οικοσυστημάτων. Δεν μπορεί η σύγχρονη αριστερά να μη βλέπει ότι η καταστροφή του πλανήτη συμβαίνει όχι γιατί υπάρχουν κάποιες “λάθος πολιτικές”, αλλά για να αυξάνονται τα κέρδη των καπιταλιστών. Ούτε είναι δυνατόν να κλείνει τα μάτια στο γεγονός ότι δεκάδες χιλιάδες παιδιά στον τρίτο κόσμο πεθαίνουν απο την έλλειψη ενός και μόνο αντιβιοτικού, την ίδια στιγμή που στη Δύση υπάρχει υπερκατανάλωση φαρμάκων. Δεν μπορεί σε αυτόν τον κόσμο να ζούν μόνο όσοι μπορούν να εξαγοράσουν τη ζωή τους από τις πολυεθνικές και τα μονοπώλια, και οι υπόλοιποι να πεθαίνουν. Στόχος της Αριστεράς πρέπει να είναι η αλλαγή αυτού του κόσμου κι όχι η συντήρηση των σημερινών δομών του, με τη βελτίωση απλά της “αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων” στα στενά πλαίσια του εθνικού ή ευρωπαϊκού χώρου.

    Είναι αυταπάτη να πιστεύει κανείς πως ένας τέτοιος στόχος μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την ανατροπή του καπιταλισμού, που στηρίζεται στην ανισότητα και την ιδιοποίηση από ελάχιστους όσων ανήκουν σε όλους. Όμως είναι το ίδιο αυταπάτη να πιστεύει κανείς πως η ανατροπή του καπιταλισμού θα συμβεί ξαφνικά και ως διά μαγείας, όταν οι καταπιεσμένοι θα σπάσουν τις αλυσίδες τους. Οι καταπιεσμένοι και οι κολασμένοι αυτού του κόσμου ενδιαφέρονται για μια στέγη, για ένα πιάτο φαΐ, για μια κάρτα εργασίας, για μια δουλίτσα απο τον βουλευτή, για μια θέση στον ήλιο, όχι για την ανατροπή του καπιταλισμού. Η εξαθλίωση είναι μηχανισμός αναπαραγωγής του καπιταλισμού, κι όχι αφετηρία ανατροπής του. Ακόμα και η εξαθλίωση των ανθρώπων στις χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού ήταν και η βασική αιτία για την παλινόρθωση του καπιταλισμού στις χώρες αυτές.

    Τα κύρια καθήκοντα λοιπόν για μια σύγχρονη Αριστερά είναι πρώτον η κοινωνική αλληλεγγύη και η δυνατότητα να δώσει φωνή σε όσους δεν έχουν φωνή, αφού βέβαια πρώτα αυτή τους ακούσει, και δεύτερον η πάλη για τη δημιουργία ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ συνθηκών και θεσμών ίσης πρόσβασης από όλους σε όλα. Όπως έλεγε ο Πουλαντζάς: «Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΩΡΑ». Αυτό το δεύτερο καθήκον ξεχωρίζει την σύγχρονη Αριστερά ΚΑΙ από το δογματικό γραφειοκρατικό παρελθόν της ΚΑΙ από τη σοσιαλδημοκρατία. Πρακτικά σημαίνει δημιουργία και επιβολή από τα κινήματα που η Αριστερά συμμετέχει και πρωτοστατεί, συνθηκών ίσης πρόσβασης και ευκαιριών όλων στη μόρφωση, στη δουλειά, στην πληροφορία, στη συμμετοχή στις αποφάσεις, στους ελεύθερους χώρους, στην υγεία, στην αξιοπρεπή διαβίωση, στον πολιτισμό, στην αναψυχή, στη διαμόρφωση της προσωπικότητας, στη διά βίου μάθηση. Μια τέτοια Αριστερά μπορεί να διαπαιδαγωγήσει και να διαπαιδαγωγηθεί, να εμπνεύσει και να εμπνευστεί, ώστε αύριο να διεκδικήσει με αξιώσεις και τον πολιτικό σχεδιασμό της αυτό-διεύθυνσης της κοινωνίας από όλους προς όλους και για όλους, και την ισότιμη συμμετοχή όλων στην ιδιοποίηση της κοινωνικής παραγωγής.

    Πώς, όμως, μια τέτοια Αριστερά μπορεί να εμπνεύσει τον κόσμο, όταν αυτό που θέλει για την κοινωνία, δεν το εφαρμόζει στο εσωτερικό της;

    1. Η ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΜΑΣ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΝ

    Αν φιλοδοξεί ο ΣΥΝ να αποτελέσει κομμάτι ή, πολύ περισσότερο, τη ραχοκοκαλιά μιας τέτοιας Αριστεράς, οφείλει να προχωρήσει άμεσα σε καταστατικό συνέδριο με τα εξής προτάγματα:

    1. Κατάργηση των τάσεων ως μηχανισμών και διατήρησή τους μόνο ως ιδεολογικών ρευμάτων. Κατάργηση όλων των λιστών και ποσοστώσεων στα όργανα. Αν ένα ιδεολογικό ρεύμα έχει απήχηση στο κόμμα δε χρειάζεται λίστες και ποσοστώσεις για να εκπροσωπηθεί στα όργανα, μόνο την εμπιστοσύνη των μελών.
    2. Διασφάλιση της λειτουργίας του κόμματος. Όσες οργανώσεις ή νομαρχιακές δε λειτουργούν για διάστημα 3-6 μηνών να συγκαλούνται αυτόματα συνελεύσεις και συνδιασκέψεις από το παραπάνω όργανο, να παύονται οι γραμματείες τους και να αντικαθίστανται με άλλες.
    3. Δημοψηφίσματα για όλα τα σοβαρά ζητήματα πολιτικής, αφού έχουν προηγηθεί συνελεύσεις και η ευρύτερη δυνατή διαβούλευση και συζήτηση. Τα μέλη του ΣΥΝ να συνδιαμορφώνουν τις προτάσεις κι όχι απλά να τις ψηφίζουν σαν ψηφοφόροι αστικών κομμάτων.
    4. Εναλλαγή σε ΟΛΑ τα όργανα. ΚΑΝΕΙΣ να μην μπορεί να εκλέγεται στο ίδιο όργανο για πάνω από δύο θητείες, από τη γραμματεία της ΠΚ μέχρι την ΚΠΕ και το Προεδρείο. Όσες θέσεις είναι επαγγελματικές να στελεχώνονται πάλι με εναλλαγή προσώπων. Να υπάρξει μέριμνα για όσα στελέχη μας είναι για δεκαετίες επαγγελματικά, να συνταξιοδοτηθούν ή να βρούν απασχόληση στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ή στη Βουλή. Εναλλαγή ΚΑΙ στους βουλευτές ΚΑΙ στους δημοτικούς συμβούλους. Με αυτόν τον τρόπο, όλα τα μέλη του κόμματος θα περάσουν από τα όργανα και όλα τα στελέχη θα γίνουν μέλη.
    5. Δημιουργία κλειστού διαδικτυακού τόπου οριζόντιας δικτύωσης, όπου όλες οι οργανώσεις και όλα τα όργανα του κόμματος θα υποχρεούνται να ενημερώνουν όλο το κόμμα για τη δραστηριότητα και την κοινωνική δράση στο χώρο ευθύνης τους.
    6. Κατάργηση της θέσης του Προέδρου και αντικατάστασή της με συλλογικό Προεδρείο.

    2. Η ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΜΑΣ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ

    Οι τοπικές και θεματικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν παρά να αποτελούν τα ζωντανά κύτταρα της σύγχρονης Αριστεράς που περιγράψαμε παραπάνω. Κατανοώντας τις ευαισθησίες των συνιστωσών και τις φοβίες απέναντι στον ΣΥΝ, τις καλούμε να τις ξεπεράσουν και, σε συνδυασμό με την πρότασή μας για τη μετατροπή του ΣΥΝ σε κόμμα μελών, προτείνουμε τα εξής για τον ΣΥΡΙΖΑ:

    1. Άμεση δημιουργία τοπικών και θεματικών οργανώσεων ΣΥΡΙΖΑ παντού, όπου δεν υπάρχουν.
    2. Καθιέρωση κάρτας μέλους, διπλή ένταξη για τα μέλη συνιστωσών.
    3. Καμιά ποσόστωση για συνιστώσες στο τοπικό και πρωτοβάθμιο επίπεδο.
    4. Ποσόστωση για συνιστώσες μόνο για το πρώτο Πανελλαδικό όργανο που θα προκύψει από την Πανελλαδική του Οκτώβρη σε ποσοστά που έχει προτείνει το 2ο κύμα, με πιθανή τροποποίησή τους ύστερα απο συνεννόηση.
    5. Εκλογή του πρώτου αντιπροσωπευτικού οργάνου του ΣΥΡΙΖΑ από ολόκληρη τη συνδιάσκεψη κι όχι μόνο με προκαθορισμένες λίστες από τις συνιστώσες. Οι συνιστώσες να έχουν πολύ περισσότερες υποψηφιότητες από αυτές που τους αναλογούν και να ψηφίσει όλο το σώμα ποιους επιλέγει.
    6. Κατάργηση της θέσης του Προέδρου και αντικατάστασή της από Συλλογικό Προεδρείο.
    7. Το πανελλαδικό όργανο, που θα προκύψει, να εκλέξει και τη γραμματεία και το Προεδρείο.
    8. Εξασφάλιση της δημόσιας έκφρασης των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ από συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ που θα επιλέγει ο ΣΥΡΙΖΑ κι όχι από παράγοντες που επιλέγουν τα ίδια τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης. Αυτοί μπορεί να εκφράζουν τον εαυτό τους αλλά όχι τον ΣΥΡΙΖΑ.

    Είναι σαφές πως χρειάζεται μια μεταβατική περίοδος για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν κατανοούμε τα φοβικά σύνδρομα για τη μετατροπή του σε ενιαίο κόμμα. Ας κάνουμε τώρα το πρώτο βήμα κι ας αφήσουμε τη ζωή να δείξει αν αυτό θα είναι μια αναγκαιότητα σε 2 ή 3 χρόνια. Ας μη χρησιμοποιούμε σαν φόβητρο κάτι που μπορεί ή μπορεί να μη γίνει μεθαύριο (την κομματική συγκρότηση), για κάτι που έπρεπε ήδη να έχει γίνει απο χτες (την κινηματική-οργανωτική συγκρότηση). Αυτό που προέχει σήμερα είναι η εξασφάλιση της ισότιμης συμμετοχής και συστράτευσης όλων των δυνάμεων του κοινωνικού και πολιτικού ΣΥΡΙΖΑ στο σχεδιασμό και την παραγωγή της πολιτικής του και της δράσης του.

    Τα οργανωτικά ζητήματα θα λύνονται και στην πορεία, στο βαθμό που οι τοπικές και θεματικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ θα συνδέονται με τα κινήματα που αναπτύσσονται σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο και θα πρωτοστατούν στους αγώνες για την ποιότητα ζωής, την εργασία, την αξιοπρέπεια, τα δικαιώματα και την κοινωνική δικαιοσύνη.

    Ίσως με μια τέτοια εξέλιξη κάποιοι να χάσουν τα κομματικά τους κεκτημένα. Αλλά όλοι εμείς οι υπόλοιποι θα ανακτήσουμε την περηφάνεια και την αξιοπρέπεια να λεγόμαστε αριστεροί, και ο ΣΥΡΙΖΑ συνολικά θα αποκαταστήσει τις σχέσεις του με τις κοινωνικές δυνάμεις, που συνθλίβονται απο τη λαίλαπα του νεο-φιλελευθερισμού και της κρίσης που αυτός δημιούργησε, δίνοντάς τους αισιοδοξία και πολιτική διέξοδο.

    Για την Πρωτοβουλία για μια Αντι-Συστημική Αριστερά:

    Δημήτρης Κωφίδης, Μηχανικός Τ.Ε., μέλος ΣΥΝ Αμαρουσίου

    Αχιλλέας Παναγούλης, Δημοσιογράφος, Ανένταχτος ΣΥΡΙΖΑ, Αθήνα

    Σύλλα Παπαγιανοπούλου, Επαγγελματίας του Τουρισμού, Ανένταχτη Αριστερή, Ηράκλειο Κρήτης

    Κώστας Λεγάκης, Γραφίστας, Ανένταχτος ΣΥΡΙΖΑ, Ν. Ψυχικό

    Γιάννης Χατζηχρήστος, Σύμβουλος Ανάπτυξης Μονάδων Υγείας, ανένταχτος ΣΥΡΙΖΑ Π. Φαλήρου

    Γιάννης Κυριακάκης, Ανθρωπολόγος, μέλος ΣΥΝ Εξαρχείων

    Κώστας Χιωτέλης, Άνεργος, Ανένταχτος Αριστερός, Ηράκλειο Κρήτης

    Αλέξανδρος Τσατσαρούνος, Ταξιδιωτικός Πράκτορας, Ανένταχτος ΣΥΡΙΖΑ, Αθήνα

    Γιώργος Βλαχόπουλος, Αρχιτέκτονας, Ανένταχτος, Αμπελόκηποι

  2. Δεν αναιρείται τίποτα απ’ όσα γράφω.

  3. αναιρούνται όλα. ας τα δούμε με τη σειρά που επέλεξες:

    1. περι «λαϊκού δικαστηρίου». Άκυρο 100%. ο προσεκτικός αναγνώστης θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει τέτοια πρόθεση. Οι υποψήφιοι που συμμετέχουν στο διάλογο ανηκουν σε διαφερετικά ρεύματα, γίνεται διάλογος, συγκρούσεις, στριμώγματα, αλλά επικρατεί ο πολιτικός λόγος.

    2. Μακυά από εμάς η καθαρότητα…μπρ…είναι ξεκάθαρο σε όποιον ασχοληθεί με τις συζητήσεις που τρεχουν καθώς και με τα βασικά κείμενα, χωρίς παρωπίδες, ότι το διακύβευμα είναι η ενότητα και όχι η καθαρότητα. εξου και η αφαρμογή wiki όπου δίνεται η δυνατότητα σύνθεσης και όσμωσης των διαφορετικών απόψεων.

    3. το κοματί του 3% που νοσταλγείς υπάρχει. εκπροσωπείται στη βουλή και στα ψηφοδελτια. στην τηλεοραση δε κάνουν θραύση. καποιοι από αυτούς προέτρεπαν στις ευροεκλογές να ψηφίσουμε οικολόγους πράσσινους. βλέπουν το συριζα ως πρόβλημα, αλλα κατεβαίνουν στις εκλογές μαζί και δηλώνουν ότι όταν εκλεγούν θα κάνουν πάλι ότι θέλουν….

    4. η πρωτοβουλία δεν είναι ρεύμα ούτε θέλέι να επιβληθεί ή να υποκαταστήσει το συριζα. αποτελείται από μέλη και φίλους του συν και του συριζα. οι βασικές θέσεις τους εκφράζονται από το συριζα. δεν υπάρχει καμία απέχθεια για τους θεσμούς γενικά. Αυτά είναι αστεία πραγματα. λειτουργούμε μέσα από τους θεσμούς και επιδιώκουμε την υπέρβαση όσων καταλήγουν καταπιεστικοί και αναπαραγουν την κοινωνική αδικία.

    5. παραλληλα οφείλει ο συριζα να δουλεύει και κινηματικά. εδώ του δίνεται η δυνατότητα να έρθει σε άμεση επαφή με τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα, με τα αδιέξοδα και τις δυνατότητες που ανοίγονται σήμερα. Γεικά, η διάκριση θεσμοί/κινημα μεταρύθμιση/ρήξη είναι παραπλανητικές. οφείλουμε να δρούμε σε όλα τα επίπεδα. όποτε το κανουμε καταφέρνουμε σημαντικές νίκες (βλ. άρθρο 16, ελαιώνας κλπ)

    6. πολιτική στο περιθώριο και πέρα από τους πολίτες κάνουν αυτοί που επιμένουν να θεωρούν τους εαυτούς τους αυθεντίες και άρα πέραν κριτικής, με εξ ορισμού δυνατότητα να υπονομεύουν τις συλλογικές αποφάσεις του κόματος. πολιτική στο περιθώριο κάνουν αυτοι που έχουν γατζωθεί από τις καρέκλες και δεν λένε να τις αφήσουν με τίποτα. αυτοί που τρέχουν στα κανάλια για να διατυπώσουν τις προσωπικές τους απόψεις. αυτοί που αποκλείουν το λόγο του άλλου ως «αριστερίστικο»και «δογματικό» ενώ αποδεικνύονται οι χειρότεροι αριστεριστές που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η επιβολή της δικής τους άποψη. τέλος πολιτική στο περιθώριο κάνουν όσοι αρνούνται τη δυνατότητα των απλών μελών ενος ενωτικού εγχειρήματος να αποφασίζουν για τις θέσεις του το ρόλο του σήμερα και τα όργανα του.

  4. «Η “πάσα” θα παρουσιάζει γραπτές παρεμβάσεις υποψηφίων βουλευτών της Αριστεράς επί των ερωτήσεων που τέθηκαν, μέχρι και τις εκλογές, σε σειρά δημοσιεύσεων που εμφανίζονται σύμφωνα με τον χρόνο παραλαβής των κειμένων. Οι ίδιες παρεμβάσεις αναρτώνται και τις ειδικές σελίδες κάτω από αυτή με τίτλο “Υποψήφιοι για τον ΣΥΡΙΖΑ”, στην οποία θα παρουσιαστούν συνοπτικά τα αποτελέσματα του σχολιασμού σας καθώς και τα ονόματα όλων των υποψηφίων που δεν απάντησαν.»
    Το μπλογκ δεν θα έπρεπε να λέγεται «δώσε πάσα» αλλά «δώσε κόσμο». Χο!!

  5. Ο γόνιμος διάλογος στην Πρωτοβουλία για την Αντισυστημική Αριστερά. Την «ξέσκισαν» τη Δούρου
    «Πως εξηγειται η τοσο συχνη παρουσια σου στα media,συντροφισσα?

    Συντρόφισα, επειδή δεν θυμάμαι, στο ΠΣ του Ιουλίου είχες παρευρεθεί; Σου είχαμε δώσει τη Συμβολική Κόκκινη Κάρτα Μέλους του Σύριζα που μοιράζαμε; Εάν την είχες πάρει τότε με αγωνία θα περιμένω να σε δω να τη σηκώνεις στη Συνδιάσκεψη του Σύριζα, μετά τις εκλογές. Εάν δεν την είχες πάρει, στείλε μας τη διεύθυνσή σου να σου την ταχυδρομήσουμε. Αμ’ έπος, αμ’ έργον, συντρόφισα!

    γιατί Πρετεντέρης,Χατζηνικολάου,Ευαγγελάτος καλουν συστηματικά και οχι μονο τώρα,την κ.Δούρου;

    -Ποσες ημερες μισθωτης η αλλης εργασιας εχετε μεχρι τα 35?-Τι σημαινει εργασια συμβουλος εκδοσεων?-Εισθε επαγγελματικο στελεχος του ΣΥΝ?-Ηεπιβιωση σας εξαρταται απο το αν θα εκλεγειτε βουλευτης?-
    Δείτε να φρίξετε και απαντάει το χαϊβάνι
    http://dosepasa.wordpress.com/2009/09/22/%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%88%CE%AE%CF%86%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%83%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%B1-%CF%81%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%B4%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%85-%CE%B2/

  6. Είπαμε Ps, πιστοποιητικά αριστερής καθαρότητας!

  7. Είναι φανερό ότι τα ζητήματα της αριστεράς στην Ελλάδα έχουν και πάλι οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Για ακόμη μία φορά, oι αντιπαραθέσεις για τα κοσμητικά επίθετα (επαναστατική, ριζοσπαστική, ρεφορμιστική, εκσυγχρονιστική, ανανεωτική, αντισυστημική κ.τ.ο.) που συνοδεύουν τον όρο «αριστερά», αλλά και για τις οργανωτικές της διαρρυθμίσεις έχουν πνίξει κάθε πολιτικό σχεδιασμό. Το αποτέλεσμα είναι να εμφανίζεται ανίκανη να επικαθορίσει πολιτικά το παρόν. Αντ’ αυτού καλούμαστε, για εκατομμυριοστή φορά και προ των εκλογών, να συζητήσουμε για το «τι είναι για μας σήμερα Αριστερά και πώς διαφοροποιείται από το υπόλοιπο πολιτικό φάσμα, με ποιο τρόπο συγκροτεί τη σύγκρουση μαζί του και με ποιο τρόπο οργανώνει τις κοινωνικές δυνάμεις για την υπέρβασή του».
    Έχω τη γνώμη ότι ωφελιμότερο για την αριστερά θα ήταν να συζητήσει το ζήτημα της αντιπροσώπευσης των πραγματικών κοινωνικών συμφερόντων. Μ’ άλλα λόγια, θεωρώ ότι είναι αναπόφευκτο το πολιτικό αδιέξοδο όσο τα ζητήματα της αριστεράς παραμένουν κυρίως ιδεολογικά και οργανωτικά.
    Είναι ανάγκη αυτά τα ζητήματα να γίνουν πολιτικά, δηλαδή να αφορούν στην εξουσία. Αυτό σήμερα φαίνεται αδύνατο, αφού η φοβική στάση απέναντι στην εξουσία και η ιδεολογία της ήττας οδηγεί σε καταδικασμένες σε αποτυχία στρατηγικές επιλογές του τύπου «συγκρότηση αριστερού πόλου, ο οποίος, χωρίς να στοχεύει στην εξουσία και χωρίς να διεκδικεί την άσκησή της, θα τραβήξει την κοινωνία αριστερά» (μέχρι σήμερα αυτή είναι η απάντηση που λαμβάνω όταν θέτω το ερώτημα της πολιτικής στρατηγικής της αριστεράς). Πρόκειται για την πολιτικά αποτυχημένη στρατηγική του ΚΚΕ και των μικρών Λένιν των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Πραγματικά, θα ήθελα να μάθω πού και πότε αυτή η στρατηγική πέτυχε, δηλαδή, πού και πότε η αριστερά κατάφερε να οδηγήσει την κοινωνία προς το μέρος της χωρίς ταυτόχρονα να στοχεύει και να διεκδικεί την άσκηση της εξουσίας. Για την ώρα, αυτή η στρατηγική ενισχύει ξεκάθαρα τη δεξιά μέσα και έξω από την αριστερά: η λαϊκή σοβινιστική ελληνορθοδοξία είναι η κυρίως κερδισμένη.
    Έχω τη γνώμη ότι τόσο οι μικροί Λένιν και οι μικρές Ρόζες (που δεν παύουν να φαντασιώνουν «τα νέα Δεκεμβριανά») όσο και η εργατιστική ελληνορθοδοξία (που αποστρέφεται ό,τι δεν ελέγχει) δεν αποτελούν παρά συμπτώματα της ήττας.
    Το ερώτημα παραμένει: η θέση της αριστεράς είναι στην αντιπολίτευση (κοινωνική ή όπως αλλιώς την ονομάζει ο καθένας);

  8. τίποτα δεν αναιρείται όταν στηρίζεται σε μια φανερή αντιπάθεια που απλά διανθίζεται με τα γνωστά «ανανεωτικά» επιχειρήματα.

    ευχαριστούμε για την ανάλυση, πήρες την πάσα και πέταξες την μπάλα άουτ.

    γειά.

  9. Τουλάχιστον δεν έκανα φάουλ και πέναλτι. Χο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: