Δυο μικρές απορίες ή ο «ασυμβίβαστος» Μακεδών κι ο εγωπαθής επιλήσμων

Του Φίλιππου Παππά

Παρακάμπτοντας τα, υποτίθεται, μείζονα ζητήματα ενός, υποτίθεται, ενδιαφέροντος debate δυο, υποτίθεται, επαρκών ηγετών, στέκομαι σε δύο δευτερεύοντα αλλά, κατ’ εμέ, ενδεικτικά του ήθους των δύο κληρονόμων της εξουσίας σημεία.

1. Ο Κώστας Καραμανλής δήλωσε ότι «ως Μακεδόνας» δεν κάνει συμβιβασμούς. Αλήθεια, πούθεν προκύπτει ότι είναι Μακεδόνας ένας άνθρωπος που γεννήθηκε, μεγάλωσε και σπούδασε στην Αθήνα, πήρε διδακτορικό από τη Βοστώνη και κατοικεί στη Ραφήνα; Επειδή είχε κάποιον θείο γεννημένο στο Κιουπκιόι, μάλλον… Θέλει να πάρει κι άλλα παράσημα πατριωτισμού από τον υπερσυντηρητικό βορρά, ο Μακεδών πρωθυπουργός μας, προφανώς. Ας εμφανιστεί, λοιπόν, και με το επίλεκτο στέλεχος του κόμματός του, σμήναρχο Βρακά, σε ένα προεκλογικό μπαλκόνι.  Επίσης: το οργισμένο, άτεγκτο, γιαλατζί ασυμβίβαστο  και αυστηρό ύφος του πρωθυπουργού σε ποια επιτεύγματα ερείδεται; Κατηγορεί τον αντίπαλό του για έλλειψη αυτοκριτικής διάθεσης ποιος ακριβώς; Αυτός που κυβέρνησε έξι σχεδόν χρόνια φέρνοντας τη χώρα στα πρόθυρα μαζικής κατάθλιψης; Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από το αγαστό έργο του πανθομολογουμένως χειρότερου πρωθυπουργού της μεταπολίτευσης,  ο οποίος αναίσχυντα εξακολουθεί να λέει πως «δεν ανέχεται μύγα στο σπαθί του» και τηρεί «παλικαρίσια στάση». Πόσο ηλίθιους μάς θεωρεί, άραγε; Στην τσίτα  όλη την ώρα, πλέον θυμίζει τσαμπουκά θαμώνα  γεμάτου μπαρ που ρίχνει πάνω σου το ποτό του και μετά σου ζητάει και τα ρέστα…

2. Ο Γιώργος Παπανδρέου δήλωνε διαρκώς, κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής αναμέτρησης ότι «έβαλε την Κύπρο στην Ε.Ε.» (ξεχειλώνοντας κι άλλο το δημοσκοπικά πεφυσιωμένο  εγώ του). Αλήθεια τα πιστεύει όσα μας λέει;  Αντί σχολίου μια μικρή αναδρομή: Τον Φλεβάρη του 1999 ενσκήπτει η υπόθεση Οτσαλάν. Ο ΓΑΠ είναι τότε αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών (κάτι σαν τον Βαληνάκη σήμερα) και εντελώς δευτερεύον στέλεχος στην κομματική ιεραρχία. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος αναγκάζεται να παραιτηθεί. Ο Κώστας Σημίτης κάνει την έκπληξη και αναθέτει στον ΓΑΠ το χαρτοφυλάκιο, ενώ είχαν ακουστεί πολλά άλλα ονόματα, προκαλώντας μάλιστα αρχικά αντιδράσεις και αμηχανία, τόσο στα media όσο και στο κόμμα.  Ο ΓΑΠ συνεχίζοντας σε μεγάλο βαθμό την πολιτική Πάγκαλου-Κρανιδιώτη σημειώνει σημαντικές διπλωματικές επιτυχίες, υπό τις εντολές του Κώστα Σημίτη, πάντοτε. Σήμερα εμφανίζεται αποκλειστικός εμπνευστής του Ελσίνκι και της ελληνοτουρκικής προσέγγισης, δίχως την παραμικρή μνεία στον πρώην πρωθυπουργό και  πρώην προϊστάμενό του, την εξωτερική πολιτική του οποίου εφάρμοζε μέχρι κεραίας. Αυτόν που  αρνήθηκε να εντάξει στα ψηφοδέλτια του κόμματός του, βεβαίως βεβαίως. Αιδώς, ΓΑΠ!

Πόση λήθη θα ανέχεται η πολύπαθη τηλεοπτική δημοκρατία μας;

Υ.Γ. Δεν υπάρχει δοκιμότερη μετάφραση του debate απο την κακόηχη και αποπροσανατολιστική μπαμπινιώτεια «τηλεμαχία»;

Advertisements

17 Σχόλια

  1. Σωστός Φίλιππε…
    πώς είναι τηλεμαχία αφού οι άνθρωποι ήταν στο ίδιο στούντιο??? :)))
    υποστηρίζει ο Μπαμπινιώτης δηλαδή ότι το «τηλε» παραπέμπει πλέον αποκλειστικά στην τηλεόραση??? άξιος ο μισθός του γλωσσαμύντορος!

    τηλεοπτική αναμέτρηση είναι το καλύτερο, αλλά στους δημοσιογράφους δεν αρέσουν οι περιφράσεις…

  2. Φίλιππε, μήπως είσαι υπερβολικός σε σχέχη με τον ρόλο του Παπανδρέου στην διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής επί πρωθυπουργίας Σημίτη; Η ελλητουρκική πρόσέγγιση που έδωσε στον Σημίτη τη δυνατότητα να κάνει κάποιες περικοπές στους εξοπλισμούς και το γεγονός ότι η πιθανότητα επανάληψης ενός επεισοδίου σαν αυτό των Ιμίων μοιάζει σήμερα εξωπραγματική, οφείλει πολλά στον τρόπο που ο Παπανδρέου κινήθηκε ως υπουργός Εξωτερικών.
    Πιστεύεις – αν και τέτοια ερωτήματα δεν έχουν νόημα από ιστορική άποψη- ότι θα υπήρχαν ανάλογες εξελίξεις με τον Πάγκαλο υπουργό που πέρα από το δύσκαμπτο στυλ του, ήταν στην Τουρκία ιδιαίτερα αντιπαθής λόγω μιας μεγάλης σειράς τουρκοφαγικών δηλώσεων;
    Όσο για την Κύπρο, η εδραιωμένη άποψη είναι εδώ και χρόνια ότι την ένταξη η Κύπρος την οφείλει πρώτιστα στη συντονισμένη προσπάθεια Σημίτη- Κρανιδιώτη- Παπανδρέου σε συνεργασία με την κυβέρνηση Κληρίδη. Στους δε Τουρκοκύπριους όμως, το πιο αναγνωρίσιμο πρόσωπο της ελληνικής πολιτικής σκηνής είναι ο Παπανδρέου΄για τους οποίους στην προ δημοψηφίσματος εποχή συμβόλιζε μια άλλη Ελλάδα. Μια Ελλάδα που θα μπορούσε να συνεννοηθεί με την Τουρκία και θα τους βοηθούσε ενταχθούν με ασφάλεια στην Ε.Ε.
    Ας μη γινόμαστε Σημιτολαγνικοί. Πέραν του ότι και ο Σημίτης έχει το μερίδιο ευθύνης του για την τροπή που πήραν οι σχέσεις του με τον Παπανδρέου μετά το δαχτυλίδι, αυτά δεν είναι ουσιαστικά πολιτικά ζητήματα.

  3. Παρελθέτω απ’εμού η σημιτολογανεία, Γιώργο. Συμφωνώ μαζί σου πως έγιναν σημαντικά βήματα επί ΓΑΠ σε πολλά ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής, ιδιαίτερα στα ελληνοτουρκικά χάρη και στη φιλία του με τον μακαρίτη Τζεμ. Και σε καμία περίπτωση δεν νοσταλγώ τις μέρες του Πάγκαλου στο υπουργείο (τότε που προσφωνούσε τον γερμανό καγκελάριο «Χοντροκόλ» και έκανε εμπρηστικές δηλώσεις με κάθε ευκαιρία).
    Αλλά δεν μπορεί παρά να με ενοχλεί η εκκολαπτόμενη αρχομανία, ο παράταιρος εγωκεντρισμός, η στοχευμένη αχαριστία και η επιλεκτική μνήμη ενός ανθρώπου που εδώ και 35 χρόνια αρνείται να μάθει πως δεν υπάρχει σύνταξη «μιλάω ότι».
    Και επίσης με ενοχλεί πραγματικά ο εκθειασμός της προβληματικής χτεσινής του εμφάνισης από γνωστά media.
    Και φυσικά με ενοχλεί απίστευτα η, άμεσα συνδεδεμένη με τη λήθη και την ακρισία των ψηφοφόρων, τηλεοπτική υπερπραγματικότητα, που εκθρέφει την Μπόκοτα, τον Άδωνι Γεωργιάδη, την επιστροφή του Σαμαρά και το «ηγετικό προφίλ» του εφιαλτικότερου πρωθυπουργού των τελευταίων δεκαετιών.

    ΥΓ: Δυστυχώς επί Σημιτη, εξαιτίας του ολέθριου Αρσένη πιθανότατα, δεν υπήρξε καμία μείωση στους εξοπλισμούς. Αντίθετα κάποια στιγμή το κονδύλι φλέρταρε με τα 10 δισ. ευρώ ετησίως.
    Φ.Π.

  4. Φίλιππε γεια σου. Τα ελληνικά είναι η τρίτη γλώσσα του Παπανδρέου. Λογικό να κάνει και λαθάκια ένα παιδί «μεταναστών γιαλαντζί». Επειδή ως Κύπρια έχω βιώσει στο πετσί μου την κατάκριση (ρατσισμό πιο σκληρά) στο βλέμμα των συνομιλήτών μου εξαιτίας της προφοράς μου θεωρώ τα σχόλια περί «σωστής» γλώσσας ατυχέστατα. Δεν είναι και τόσο άσχημα τα ελληνικά του. Το μήνυμα περνάει. Αυτό έχει σημασία. Για να αναλάβει κανείς ένα υψηλό πόστο ή για να γίνει πρωθυπουργός δεν είναι αναγκαία προυπόθεση να είναι φιλόλογος. Χτύπα τον στις πολιτικές του, όχι στον τρόπο που μιλάει, Το χτύπημα στον τρόπο που μιλάει είναι χτύπημα κάτω από τη μέση.Για να προλάβω τα σχόλια. Δεν θεωρώ τον Παπανδρέου ως παράδειγμα πολιτικού που ανέβηκε απ΄τα κάτω προς τα πάνω. Είναι τζάκι και είναι ελίτ.

    Εργάζομαι (και) φέτος με μετανάστες που «παίζουν» με τρεις και τέσσερις γλώσσες, χωρίς να ξέρουν καμιά καλά. Υποστηρίζω το δικαίωμα αυτών των παιδιών στην προεδρία κι ας μην μιλάνε τα κυπριακά ως Κύπριοι. Καλό επίσης είναι να θυμόμαστε ότι το μωσαικό των γλωσσών που υπήρχε πριν τη συγκρότηση του έθνους – κράτους εξαφανίστηκε εξαιτίας του. Το εθνικό κέντρο επέβαλε στις περιφέρειες μια γλώσσα αρκετά ξένη, παρά την εγγύτητά της με αυτήν που μιλούσαν οι πληθυσμοί στις περιφέρειες, που δυσκόλεψε την ένταξη των πληθυσμών αυτών στον εθνικό κορμό. Δημιούργησε και δημιουργεί κοινωνικές ανισότητες. Σε αρκετές περιπτώσεις οι ελίτ του εθνικού κέντρου, ακόμα και οι πιο προοδευτικές, κρύβονται πίσω από την υπεροχή της γλώσσας για να αναπαράγουν την εξουσία τους.
    ρ.

  5. Ρένα, καλημέρα. Πολύ ενδιαφέρουσα η τοποθετησή σου. Σαφώς δεν είναι εκεί το ζήτημα. Πολλές φορές ο λόγος μου είναι πιο φουρκισμένος και δηκτικός απ’όσο πρέπει.
    Κατά τη γνώμη μου, όμως, κάνεις ένα μικρό ολίσθημα: βάζεις στο ίδιο καζάνι τη φωνολογία της κυπριακής ιδιολέκτου, τα σπαστά ελληνικά ενός ανήλικου μετανάστη και τον προβληματικότατο προφορικό λόγο ενός μέλλοντα πρωθυπουργού..
    Όσο για την μπαρτική (και όχι μόνο, βεβαίως βεβαίως) σύλληψη περί γλώσσας και εξουσίας, παρότι τη συμμερίζομαι, τη θεωρώ μάλλον άσχετη με το θέμα «ΓΑΠ». Στην περίπτωση του, δε, πολύ φοβάμαι πως ρέπω προς το βιτγκενσταϊνικό «η γλώσσα μου είναι ο κόσμος μου», γιατί νομίζω πως ό, τι λέει δεν είναι θέμα ευφράδειας, αλλά καθαρά σύγχυσης και προβληματικής νοητικής γραμματικής (η οποία σύγχυση επιτείνεται προϊόντος του χρόνου, αν πρόσεξες στα debate). Εν ολίγοις, θεωρώ ότι η μη διαύγεια του λόγου του πηγάζει περισσότερο από την μπερδεμένη του σκέψη παρά από το διχασμένο γλωσσικό του ένστικτο.
    ΥΓ: Σταχυολογώ εις επίρρωσιν τον «ελληνικό άνθρωπο», το «ζητώ την αυτοδυναμία σας», το «να ξεκινήσω την οικονομία» (δις) και διάφορες περίεργες συντάξεις με το «θέλοντος»

  6. ΥΓ2: Εμένα με όλη αυτή τη διαρκή αμηχανία, ασάφεια και αοριστολογία κανένα «μήνυμα «δεν μου «πέρασε».

  7. Κι ενώ όλα ήταν μια χαρά και στο Φελέκι βασίλευε η γαλήνη και ο ηρεμος διάλογος, ξάφνου, μετά από τρεις μήνες απουσία, τσουπ, εμφανίστηκε μέσα στα νεύρα ο κύριος Φ.Π. με αυταρχικό ύφος χιλίων καρδιναλίων να μας πει τι ακριβώς; Για το «παράξω», το «μιλάω ότι» και την αστιξία. Τι λες, ρε παιδί μου! Κι είχαμε μια καούρα… Αφήστε τον να οργίζεται και να ασχολείται με τα κολλήματά του. Στην περίπτωσή του ταιριάζει γάντι η λαϊκή σοφία: «εδώ ο κόσμος χάνεται και το μ…χτενίζεται»

  8. Έκαστος στο είδος του κι ο Τρύφων στις χοντράδες.
    Φ.Π.

  9. Φίλιππε, συμφωνώ στο μεγαλύτερο μέρος με όσα γράφεις. Πέρα από αυτό έχω να κάνω τρεις παρατηρήσεις:
    1)Σύμφωνα με τον ίδιο το Σημίτη, όπως γράφει στο βιβλίο του «Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα» σελ 185-188, μειώθηκαν σημαντικά οι αμυντικές δαπάνες. Συγκεκριμένα το θέμα ξεκίνησε το 2001 από την παραγγελία των Eurofighter όπου μετά τις αντιφατικές εισήγήσεις των Παπαντωνίου και Τσοχατζόπουλου, υπουργών Οικονομίας και Αμύνης αντίστοιχα, ο Σημίτης πήρε την απόφαση για αναβολή επ’ αόριστον της αγοράς (1.635 δις). Ο Τσοχατζόπουλος, βουλευτές του Πάσόκ και μερίδα του Τύπου επιτέθηκε σφοδρά στην απόφαση. Ο Σημίτης υποστηρίζει ότι για την τριετία 2001- 2004 οι εξοπλιστικές δαπάνες μειώθηκαν κατά 1 τρις . 300 δισ δραχμές.
    2) Καταλαβαίνω όσα γράφεις για το μπέρδεμα της σκέψης του Παπανδρέου όπως αυτή φανερώνεται στον μπουρδουκλωμένο λόγο του. Αναρωτιέμαι όμως πως γίνεται όταν μιλάει στα Αγγλικά (στα Σουηδικά δε τον έχω ακούσει αλλά φαντάζομαι θα ισχύει το ίδιο), ο λόγος του να ρέει αισθητά καλύτερα. Δεν υποστηρίζω ότι η πολιτική του σκέψη δεν έχει αντιφάσεις. Αυτές είναι προϊόντα οι περισσότερες αδιανόητων για εμένα συμβιβασμών, λειψής γνώσης κάποιων θεμάτων και κυρίως μιας make believe προσέγγισης που πέρα από ένα σημείο γίνεται εξωπραγματική και φαιδρή.
    Συμφωνώ ότι το να ακούς τον Παπανδρέου να μιλάει γίνεται διπλά εκνευριστικό τόσο για αυτά που λέει όσο και για πώς τα λέει.
    Το κόλλημα με τη γλώσσα όμως τελικά μπορεί να γίνεται για πολλούς όχημα (όχι για σένα που πιστεύω ότι η οργή σου σε αυτό το θέμα είναι κυρίως φιλολογική) για να χτυπήσουν την καταλληλότητα του Παπανδρέου σε σχέση με την «εθνικότητα και τον πατριωτισμό του»
    3)Εσύ Φίλιππε που είσαι τόσο ευαίσθητος στα γλωσσικά θέματα (η απορία απευθύνεται και στο Βασίλη χωρίς να σημαίνει ότι είναι αναίσθητος), δε βρίσκεις ότι η επανάληψη της χρήσης του ακρωνύμιου ΓΑΠ έχει καταντήσει κακαίσθητη;

    Πέραν του ότι το ίδιο επιχείρημα χρησιμοποιεί και ο Καρατζαφέρης στο κλείσιμο κάθε debate, αναρωτιέμαι ποια ακριβώς είναι η κριτική ή διαφωτιστική ισχύ του αστείου. Ότι ο Παπανδρέου βρίσκεται εκεί που βρίσκεται εξαιτίας του ποιος ήταν ο πατέρας του και ο παππούς του; Ότι αν δεν τους είχε τότε δε θα τον έπαιρναν στο Πασοκ ούτε για τοπικό παράγοντα; Χάρηκα πολύ. Δηλαδή ποιος από εμάς θα βρισκόταν ακριβώς εκεί που είναι τώρα αν δεν είχαμε γονείς αυτούς που είχαμε; Θα είχαμε μια κοινωνική θέση πιθανόν ανώτερη αλλά πολύ πιθανότερον (σε κοσμική κλίμακα) μια πολύ χειρότερη.
    Αυτό δε σημαίνει ότι νομιμοποιώ τους «κληρονόμους της εξουσίας», αλλά υποστηρίζω ότι όταν η κριτική αυτή προσωποποιείται γίνεται απολιτική,
    Επίσης σε πολλές περιπτώσεις το όνομα ενός γονέα μπορεί να γίνει τόσο κλειδί όσο και εμπόδιο. (Σκεφτείτε πως ξεκινάει η κριτική κάθε νέου δίσκου του Julian Lennon).
    Τους γονείς σου δε τους διαλέγεις και έτσι είναι μεταφυσικά ανόητο να κατηγορείς κάποιον για κάτι που δεν ευθύνεται. (κάπως σα να κατηγορεί κάποιος το έτερον ήμισι στο γάμο για το πώς είναι τα πεθερικά του).
    Τέλος ο Παπανδρέου καθιέρωσε στο Πασοκ ανοιχτή διαδικασία άμεσης εκλογής αρχηγού που όμοιά της από ότι ξέρω δεν έχει άλλο κοινοβουλευτικό κόμμα στην Ελλάδα. Εκλέχτηκε μέσα από αυτή κερδίζοντας με διαφορά τον Μακεδονομάχο Σταυροφόρο Βενιζέλο.
    Δεν προτείνω λογοκρισία του ΓΑΠ αλλά απλώς να ληφθούν υπόψη αυτές οι επιφυλάξεις.

  10. Γιώργο, δε θέλω να είμαι καχύποπτος αλλά εκτός από το βιβλίο του Σημίτη, μήπως έχεις και καμιά άλλη πηγή;
    Το ΓΑΠ είναι συντομογραφία και βολεύει στο γράψιμο. Εδώ οι φιλοπασοκικές Βήμα και Νέα τον προσφωνούν έτσι.
    Συμφωνώ ότι ακούγεται αστείο αλλά δεν είναι δα και τόσο τρομερό. Εξάλλου πολλές φορές απευθυνόμαστε στον άλλον όχι όπως ακριβώς τον βάφτισαν αλλά με ένα όνομα που ταιριάζει στα χαρακτηριστικά του, στην αίσθηση που μας δίνει η προσωπικότητά του. Οπότε μην εξαντλείς την ευαισθησία σου μόνο στον ΓΑΠ αλλά και στον Μπένι (τον παστάκια), ή στον Αλέξη (μέσα από τις λέξεις) ή την Αλέκα (με την κόκκινη καρδούλα) ή τον Κωστάκη(ασχολίαστο) ή τον Πάκη (τον ασπρομάλλη) ή τον Μπουμπούκο (Άδωνι, είναι και τα δύο διαμαντάκια) κ.ο.κ.
    Εμένα το ΓΑΠ μ’ αρέσει γιατί δείχνει και την εντύπωση που αφήνει στον κόσμο (εννοείται ότι η πρώτη εντύπωση δεν αρκεί για να τον κρίνουμε). Είναι ΓΑΠ ο άνθρωπος για να μην πω ντόινγκ! ΧΟ!
    Β.Λ.

  11. Βασίλη δεν έχω πρόβλημα να είσαι καχύποπτος αλλά εντυπωσιάζομαι από την αμνησία μιας εποχής που από τα Ίμια φτάσαμε στη μείωση των εξοπλισμών και τη μείωση των ασκήσεων εκατέρωθεν λόγω της συνεννόησης που επιτεύχθηκε από τις κυβερνήσεις Ελάδας Τουρκίας. Φτάσαμε στο σημείο να προσκαλούνται επίσημα Τούρκοι αξιωματικοί στην Ευελπίδων και αντίστροφα. Αυτά έπεσαν από τον ουρανό; Μήπως επειδή τα θεωρούμε πια αυτονόητα κατάφερε η ΝΔ να τα ξεχειλώσει και να τα αδρανοποιήσει;
    Η καχυποψία σου σε αυτό το σημείο λειτουργεί παραλυτικά. Θα ήταν πολύ εύκολο να κάνεις ένα search με τις λέξεις » σημίτης περικοπές εξοπλισμών» για να βρεις κείμενα της εποχής όπου από δεξιά κατηγορείται για εθνική μειοδοσία και από αριστερά για επικοινωνιακό τέχνασμα προκειμένου να βρεθούν χρήματα για τους Ολυμπιακούς. Κανένας πάντως δεν αμφισβητεί το ίδιο το γεγονός.

    Όσο για το ΓΑΠ πουθενά δεν έγραψα ότι ακούγεται αστείο. Έγραψα ότι το βρίσκω κακαίσθητο. Σε άλλους κώδικες είμαι σίγουρος ότι ισχύει το κακαίσθητο = αστείο και όχι στους δικούς σου.
    Η ένστασή μου δεν είχε να κάνει με τα σατιρικά προσωνύμια γενικώς αλλά με τη σημειολογία του συγκεκριμένου. Δεν είδα να ανασκευάζεις κάποια από τις επιφυλάξεις μου. Όσο για την επιλεκτική ευαισθησία που μου προσάπτεις, πέρα από τις φάσεις που χαβαλεδιάζουμε, σε κανένα μου κείμενο ούτε στον προφορικό μου λόγο δεν χρησιμοποιώ κάποια από τα παρατσούκλια που ανέφερες
    Έχεις σκεφτεί ότι η υποτιθέμενη εγγύτητα η οποία δημιουργείται με το «Κωστάκης» ας πούμε, αποδυναμώνει την πολιτική κριτική; Φέρνει τον Καραμανλή σε ένα επίπεδο σαν σε αυτό που τοποθετούν οι μάζες της Αγγλίας την βασιλική οικογένεια. Μπορούν να την κουτσομπολεύουν αλλά δεν μπορούν να την αγγίξουν ΄(και να την ρίξουν). Δεν είναι τυχαίο που τέτοια παρατσούκλια έγιναν του συρμού στην εποχή της τηλεοπτικής δημοκρατίας μας όπου δημιουργείται η ψευδαίσθηση της αμεσότητας για την διαμόρφωση της πολιτικής μέσω της οπερετοποίησης και σαπουνοπεροποίησης της πολιτικής ζωής και της ανάλυσής της.
    Από εκεί και πέρα μπορείς να ονομάζεις τον Παπανδρέου ΓΑΠ, γκνουπ, γκνόινγ, γκντούφ λαι όπως άλλως θες αλλά προσωπικά δεν μπορείς να με πείσεις ότι αυτό είναι τόσο έξυπνο και πρωτότυπο.

    • Βασίλη αν δεν σου αρκεί ο Σημίτης ως πηγή για την πορεία των «αμυντικών» δαπανών της Ελλάδας, έψαξα και βρήκα τα στοιχεία που δημοσιεύει κάθε χρόνο το Stockholm International Peace Research Institute (SIPRI) για την Ελλάδα και δεκάδες άλλες χώρες του κόσμου. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι σε απόλυτους αριθμούς (εκ. ευρώ) το 2003 οι δαπάνες μειώθηκαν κατά περίπου 650 εκ. σε σχέση με το 2002, ωστόσο τα 7 προηγούμενα χρόνια (1996-2002) η πορεία των δαπανών ήταν αυξητική. Ως ποσοστό του ΑΕΠ για την περίοδο 1996-2002 οι δαπάνες παρέμειναν πάνω κάτω στο 4%, ενώ από το 2003 μέχρι το 2007 κυμαίνονται λίγο πάνω από το 3%. Με λίγα λόγια, μόνο κατά τον τελευταίο χρόνο της δεύτερης θητείας του Σημίτη ως πρωθυπουργού είδαμε κάτι να αλλάζει. Δεν μπορώ να κρίνω αν η συγκεκριμένη μείωση προέκυψε από τις ανάγκες χρηματοδότησης των Ολυμπιακών. Ενδεχομένως κάποια κονδύλια που παλαιότερα να εγράφονταν ως «αμυντικές» δαπάνες τη χρονιά εκείνη να θεωρήθηκαν ως δαπάνες των Ολυμπιακών (π.χ. οι αγορές συστημάτων παρακολούθησης κτλ). Το σίγουρο είναι ότι από το 2003 και μετά, δηλαδή και με Καραμανλή) οι δαπάνες αυτές παρέμειναν σε σταθερά χαμηλότερο επίπεδο συγκριτικά με όλη τη δεκαετία του ’90 και τις αρχές του 2000. Αν δούμε τι συνέβη με την Τουρκία, τα στοιχεία του SIPRI δείχνουν ότι το ποσοστό δαπανών επί του ΑΕΠ της την τετραετία 2004-7 μειώνεται σταθερά κάτω του 3%. Όπως μπορώ να ερμηνεύσω τις τάσεις αυτές, είναι λίγο-πολύ επιφανειακό να αποδίδεις τη μείωση αυτή στις πρωτοβουλίες Σημίτη για προσέγγιση με την Τουρκία. Με αυτό το σκεπτικό, οι κυβερνήσεις Καραμανλή αποδεικνύονται πολύ περισσότερο αποτελεσματικές καθώς «πέτυχαν» να διατηρήσουν σταθερά το ποσοστό δαπανών κατά περίπου 0,5-0,6 μονάδες χαμηλότερα από αυτές του Σημίτη. Με άλλα λόγια, καλά κάνει ο Σημίτης και παραθέτει τα στοιχεία εκείνα που θεωρεί ότι «αναδεικνύουν» την «αποτελεσματικότητα» και τον «πραγματισμό» του, αλλά αυτός φταίει που ακόμα «τσιμπάμε»;

      Πηγή: SIPRI (βλ. http://www.sipri.org/).

  12. H απάντηση είναι απλή. Για τα τεράστια εξοπλιστικά΄κονδύλια της περιόδου 1996-2000 ήταν τεράστια η ευθύνη του υπουργού-ολετήρα Αρσένη και διαφόρων φωστήρων του ελληνικού στρατού τύπου ναυάρχου Λυμπέρη που μας έφεραν ένα βήμα πριν από τον πόλεμο για μια βραχονησίδα. Άμεση συνέπεια της κρίσης στα Ίμια ήταν ο εξοπλιστικός παροξυσμός (βλ και http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=25/08/2009&id=75831) καθώς και μεγαλόπνευστες ιδέες αρσενικής προέλευσης για 24 μηνη θητεία. Το οτι από τους 24 φτάσαμε στους 9 είναι σε μεγάλο βαθμο απόρροια της πολιτικής Σημίτη-Γιώργου Παπανδρέου στα ελληνοτουρκικά (είδες, Γιώργο, συνετίζομαι, δεν έγραψα ΓΑΠ). Στο αμέσως προσεχές μέλλον θα σηκώσουμε άρθρο για τους εξοπλισμούς.
    Φ.Π.

  13. Να ευχαριστήσω τον Andre γιατί μπήκε στον κόπο και έψαξε. Πολύ ενδιάφερουσα και αποκαλυπτική η ανάλυσή σου καθώς δείχνει την πορεία των δαπανών σε βάθος χρόνο και όχι για επιλεκτικά για μια συγκεκριμένη περίοδο.
    Γιώργο, ο καθένας με το μυαλό που έχει μπορεί να θεωρήσει κάτι έξυπνο ή όχι. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Δεν είναι πάντως τυχαίο ότι προσωνύμια υπήρχαν και προ τηλεόρασης, όπως για παράδειγμα τον Τρικούπη τον έλεγαν «φορομπήκτη», τον Πλαστήρα «Μαύρο Καβαλάρη», τον Κωνσταντίνο, Κότσο κοκ. Θα είχε λοιπόν, ενδιαφέρον να δούμε πώς βγαίνουν αυτά τα προσωνύμια, τι αντιπροσωπεύουν και γιατί τελικά ταιριάζουν στα συγκεκριμένα πρόσωπα.
    Β.Λ.

  14. Προς συνονόματο Γιώργο. Λες «Τέλος ο Παπανδρέου καθιέρωσε στο Πασοκ ανοιχτή διαδικασία άμεσης εκλογής αρχηγού που όμοιά της από ότι ξέρω δεν έχει άλλο κοινοβουλευτικό κόμμα στην Ελλάδα». Δεν τον είδα να το κάνει αυτό όταν ανέλαβε με απ’ ευθείας ανάθεση το κόμμα. Μια χαρά το πήρε το δαχτυλίδι. Τότε γιατί δε ζήτησε ανοιχτή διαδικασία άμεσης εκλογής; Δε θα χε ωριμάσει φαίνεται η ιδέα μέσα του

  15. Ξαναεπιστρέφω για το ζήτημα της γλώσσας και σε αυτά που συζητούσαμε Φίλιππε. Αντανακλούν τα «λίγα» ελληνικά του Παπανδρέου τη «λίγη» σκέψη του ή μιλάει «λίγα» ελληνικά επειδή τα ελληνικά δεν είναι η πρώτη του γλώσσα; Αντιγράφω απο την επιφυλλίδα της κυριακάτικης Καθημερινής τον Χρ. Γιανναρά. «Ναι το είπε ο ανελλήνιστος: «Και τι κατάφεραν οι αντίπαλοί μας; Μηδέν στο πηλήκιο»! Υπήρξε Υπουργός Παιδείας, υπουργός Εξωτερικών, ετοιμάζεται να γίνει ο αυριανός πρωθυπουργός των Ελλήνων. Και δεν ξέρει να ξεχωρίσει το πηλίκο […] από το πηλίκιο […]. Δεν φτάνει που είναι ανελλήνιστος ο μεθοδικά κατασκευασμένος «ηγέτης». Δεν είχε παιδικά βιώματα πατρίδας στην Ελλάδα, ούτε γλώσσα μητρική τα ελληνικά. Το κρίμα και η ιστορική ευθύνη είναι των παραιτημένων από τη σκέψη ψηφοφόρων.http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_519_27/09/2009_331008

    Φίλιππε αντιλαμβάνομαι ότι ξεκινάς από άλλη αφετηρία αλλά το επιχείρημά σου μοιραία απορροφάται από το κυρίαρχο επιχείρημα περί ανθελληνικότητας του συγκεκριμένου υποψηφίου.
    ρένα

  16. andre σε ευχαριστώ και εγώ για το ψάξιμο και τα στοιχεία που μας έφερες. Η γνωστική ασυμφωνία είναι πάντα βοηθητική. Αν κάποιος γνωρίζει άλλες εμπεριστατωμένες πηγές θα ήταν ενδιαφέρον να είχαμε μια συνολική εικόνα. Μια απλή ένσταση – δίχως να είμαι ειδήμων στα οικονομικά – είναι ότι οι περικοπές στις δαπάνες για τους εξοπλισμούς φαίνονται στα έξοδα των επόμενων ετών. Οι πληρωμές αυτές γίνονται με δόσεις. Η μείωση σε παραγγελίες θα φανεί σε επόμενους προϋπολογισμούς και όχι στους τρέχοντες όπου πρέπει να ικανοποιηθούν ανηλειμμένες υποχρεώσεις.
    Τέλος πάντων το θέμα σήμερα είναι μια εξωτερική πολιτική που μπορεί να κλείσει θέματα με επωφελείς συμβιβασμούς και με ανάληψη του πολιτικού κόστους έτσι ώστε να υπάρξει ουσιαστική μείωση των δαπανών για την άμυνα, σε αυτό ελπίζω να υπάρχει συμφωνία.

    Φίλιππε, Βασίλη νομίζω ότι κατανοήσατε το point μου κι εγώ τα δικά σας.

    Γιώργο, η όλη ιστορία με το δαχτυλίδι κόστισε πρώτα από όλα στον Παπανδρέου που χρεώθηκε με το καλημέρα μια ήττα. Ήταν μια ιδέα του Σημίτη που προέκυψε από ένα κράμα «καλών» προθέσεων (συνέχιση της ίδιας πολιτικής με νέο πρόσωπο), αρχομανίας (εγώ κανονίζω ποιος θα με διαδεχθεί μην και μπει κάποιος που θα αλλάξει την γραμμή μου) και εγωισμού (ε όχι και να υποστώ προσωπική ήττα). Ο Παπανδρέου δέχτηκε το δαχτυλίδι και προσπάθησε να διασώσει τα προσχήματα με εκείνο το φαιδρότατο εσωτερικό δημοψήφισμα (χωρίς αντίπαλο!) που τον τοποθέτησε για πρώτη φορά στον κόσμο της κωμωδίας από τον οποίο θα κατάφερνε να διαφύγει λίγες φορές τα επόμενα χρόνια. Όμως η ανοιχτή διαδικασία που υιοθέτησε σε εκείνη την περίπτωση έφτιαξε το προηγούμενο που αποδείχτηκε σωτήριο για τον ίδιο όταν έγινε η εκλογή αρχηγού μεταξύ Παπανδρέου Βενιζέλου. ( και με τη λογική του λιγότερου κακού έκανε και σχετικά καλό σε όλους μας αφού σε άλλη περίπτωση θα είχαμε σε 7 ημέρες πρωθυπουργό τον Βενιζέλο!). Αυτά δεν αλλάζουν την ουσία της προηγούμενης παρατήρησής μου ότι πρόκειται για δημοκρατική διαδικασία άμεσης εκλογής που διαφέρει από αυτές των υπόλοιπων μεγάλων κομμάτων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: