Αισθητή η απουσία του Στέλιου Παπαθεμελή…

του Στέφανου Κασιμάτη (από την Καθημερινή: 23/09/09)

Μήπως καγχάζετε με τον τίτλο; Αν ναι, τότε θα πρέπει να ντρέπεστε – αλλά εγώ δεν είχα άλλο τρόπο να εκφράσω την απογοήτευσή μου όσον αφορά το προχθεσινό ντιμπέιτ των «αρχηγών». Τους βάζω εντός εισαγωγικών, διότι αρχηγό δεν είδα. Ηθοποιούς μόνον· άλλους σχετικά καλούς και άλλους λιγότερο. Ομως ηγέτης πολιτικός, ο οποίος να διαθέτει συνολική αντίληψη του προβλήματος της οικονομίας, στρατηγικό σχέδιο για την αντιμετώπισή του και να τα παρουσιάζει χωρίς διάθεση εξωραϊσμού της πραγματικότητας, στο πάνελ των έξι δεν υπήρχε.

Να τους πάρουμε με τη σειρά. Ο μεν Κώστας Καραμανλής δεν έκανε τίποτε περισσότερο παρά να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, χωρίς να αντιλαμβάνεται (ή τουλάχιστον να το δείχνει) ότι ο κίνδυνος της ανεύθυνης διαχείρισης της οικονομίας, με τον οποίο μας φοβέριζε, ήταν ο ίδιος. (Με συγχωρείτε, ποιον είχαμε πρωθυπουργό τα τελευταία πεντέμισι χρόνια; Ποιος ήταν υπεύθυνος για το συμμάζεμα του σπάταλου δημόσιου τομέα;) Ο δε Γιώργος Παπανδρέου ήταν απλώς… Πώς να το πω; Ηταν… ο Γιώργος. Δηλαδή, ένας άνθρωπος για τον οποίο (αν η προέλευσή σου είναι εκτός του πλανήτη Ελλάς) απορείς πώς βρέθηκε στη θέση που κατέχει σήμερα να διεκδικεί την πρωθυπουργία.

Συγγνώμη αν σας πληγώνω με την ωμότητά μου. Ομως πληροφορούμαι από τις πηγές μου (και δεν θα αργήσουμε να το πληροφορηθούμε επισήμως όλοι μας από τον νικητή των εκλογών…) ότι υπάρχει και το κρυφό έλλειμμα, για το οποίο κανείς από τους διεκδικητές της εξουσίας δεν κάνει κουβέντα, διότι κανέναν από τους δύο δεν συμφέρει: Τον ένα επειδή ευθύνεται, τον άλλο διότι θέλει να σας τα παρουσιάζει ρόδινα μήπως και τον ψηφίσετε. Μιλούμε για 26 δισ. ευρώ, τα οποία έχουν πληρωθεί από κράτος, κυρίως σε ασφαλιστικά ταμεία, με την μορφή εγγυήσεων του Δημοσίου, οι οποίες δεν προσμετρούνται στο έλλειμμα. Μιλάμε, επίσης, για άλλα 12 δισ. που είναι τα χρωστούμενα γενικώς: Ξεκινώντας από μικροποσά, όπως λ.χ. πληρωμές για καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, που καταβάλλονται στους δικαιούχους μόνον όταν ο κόμπος έχει φθάσει πια στο χτένι και διατρέχουμε τον κίνδυνο της διεθνούς ξεφτίλας· και φθάνοντας στο μισό δισ. που οφείλει το Δημόσιο στους Γερμανούς για τη ναυπήγηση των υποβρυχίων. Εν όλω, το χρέος του Δημοσίου, που θα παραλάβει η επόμενη κυβέρνηση, ίσως υπερβαίνει τα 300 δισ. Ακούσατε τίποτε συγκεκριμένο για το πρόβλημα; Εγώ όχι…

Είδα, αντιθέτως, δύο διεκδικητές της εξουσίας που προσπαθούσαν να το αποφύγουν, ο καθένας με τον τρόπο του. Ο ένας πάλευε, με τις αξιοσημείωτες υποκριτικές ικανότητές του, να πείσει ότι μπορεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, που όμως δεν το περιέγραφε, καθώς -αν το αποτολμούσε- θα αποκάλυπτε τις δικές του ευθύνες. Ο άλλος βολόδερνε να εμπνεύσει στο κοινό το αίσθημα της σιγουριάς. Πώς να το πετύχει, όμως, όταν δεν ήταν καν σε θέση να εκφράσει τις απόψεις του μέσω της συγκεκριμένης (καλής ή κακής, εν προκειμένω αδιάφορο) φόρμας του ντιμπέιτ;

Ως προς τους μικρούς, η μόνη αξιοσημείωτη διαφορά ήταν στυλιστική: Η κυρία Παπαρήγα είχε, επιτέλους, την εμφάνιση κανονικού ανθρώπου – ώς και μία κόκκινη καρδιά είχε κρεμάσει στον λαιμό. Τι τα θες όμως; Οι θέσεις της παρέπεμπαν στην έλευση του παγκόσμιου σοσιαλισμού. Μα, αν είναι έτσι, κυρία Παπαρήγα μου, γιατί να μην περιμένω να πεθάνω και να πάω στην Βασιλεία των Ουρανών; Ο Αλέξιος ήταν ο γνωστός ακροαριστερός, εξωπραγματικός εαυτός του (απορείς τι τους χωρίζει από το ΚΚΕ…), με μόνη διαφορά ότι φορούσε ακριβό πουκάμισο και μοδάτο σκούρο σακάκι με πολύ στενά πέτα. Ο Νίκος Χρυσόγελος των Οικολόγων ήταν ένας πολύ συμπαθητικός κύριος, με ευχάριστη φυσιογνωμία και λαμπερό χαμόγελο. Οσο για τον πρόεδρο Καρατζαφέρη ήταν το γνωστό βαλκανικό μείγμα Μπερλουσκόνι (ο αυτοδημιούργητος νοικοκύρης) και Μεγαλέξανδρου, με essence από τζατζίκι – μόνο που τούτη τη φορά η συνταγή δεν του είχε πετύχει.

Το ενοχλητικότερο στοιχείο από την εμφάνιση των αρχηγών στο ντιμπέιτ ήταν η προσπάθειά τους να μην ακουμπήσουν τη δύσκολη πραγματικότητα. Η τέχνη τους (για την οποία τους επαινούμε κιόλας…) εξαντλήθηκε στην προσπάθεια να συντηρήσουν τις ψευδαισθήσεις που εξέθρεψε το μείγμα φαυλοκρατίας και λαϊκισμού, στο οποίο εξελίχθηκε η Μεταπολίτευση: Τα λεφτά φυτρώνουν στα δέντρα, το κράτος μπορεί να δανείζεται εσαεί, το Δημόσιο μπορεί να διογκώνεται κι εμείς να ευημερούμε, ενώ η παραγωγικότητα της οικονομίας κατρακυλά. Ενιωθα λες και ήμουν στο νοσοκομείο σε μαύρα χάλια, έχοντας απέναντι μια σειρά γιατρούς. Ο ένας με διαβεβαίωνε ότι, αν τον ακούσω, όλα θα πάνε καλά. Ο άλλος με καθησύχαζε ότι δεν θα πονέσω. Οι υπόλοιποι είτε ανέπτυσσαν θεωρίες για τη μετά θάνατον ζωή είτε μιλούσαν για πράγματα δικά τους, άσχετα με την κατάσταση. Κανένας τους όμως δεν μου έλεγε ευθέως ποιο είναι το πρόβλημα και τι σκοπεύει να κάνει για να το αντιμετωπίσει…

Εντελώς Ομπάμα!

Για τη δεύτερη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ προοριζόταν αρχικά καθηγήτρια της Νομικής, της οποίας όμως η υποψηφιότητα σκόνταψε την τελευταία στιγμή. Αιτία ήταν μια ευγενής κοπέλα, η οποία, το περασμένο Σαββατοκύριακο, είχε στηθεί έξω από τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ. Ρωτούσε τους προσερχόμενους αν έρχονται για το Επικρατείας. Αν απαντούσαν θετικά, τους συστηνόταν ως υπάλληλος του ΠΑΣΟΚ εντεταλμένη να καταγράφει τα στοιχεία τους. Εκείνοι ανταποκρίνονταν στην άνεση και τον επαγγελματισμό της νεαράς, την οποία όμως είχε «φυτέψει» εκεί ενημερωτικό μπλογκ. Τη συνέχεια τη φαντάζεστε: σύντομα δημοσιεύονταν στο μπλογκ τα πάντα σχετικά με τους υποψηφίους. Ετσι διαπίστωσαν στο ΠΑΣΟΚ ότι η καθηγήτρια τυγχάνει και δικηγόρος της μονής Τοπλού στο Λασήθι, τις κτηματικές επιχειρήσεις της οποίας το ΠΑΣΟΚ έχει καταγγείλει ως σκάνδαλο. Ετσι, η μεν Ελενα Παναρίτη βρέθηκε στη δεύτερη θέση του Επικρατείας, το δε ΠΑΣΟΚ -χάρη στην εξοικείωση του με την ηλεκτρονική εποχή- βελτίωσε τη διαδικασία ελέγχου της καταλληλότητας των υποψηφιοτήτων…

Advertisements

Ένα Σχόλιο

  1. Προσωπικά έχω βαρεθεί τα «βαθυστόχαστα» άρθρα δημοσιογράφων που γράφουν ότι τους κατέβει είτε γιατί έτσι βλέπουν ότι τους συμφέρει, είτε γιατί πρέπει να γεμίσουν εντυπωσιακά μια στήλη και να δικαιολογήσουν τις αμοιβές τους. Με εκνευρίζει η παντελής απουσία συνέπειας εκτός από αυτή στην επιδερμικότητα. Δεν αναφέρομαι εδώ στις απόψεις τους αλλά στη γενικότερη φιλοσοφία και στάση απέναντι στα πολιτικά πράγματα. Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για δημοσιογράφους αρλεκίνους. Ο Κασιμάτης ασχολείται συνήθως με τι τρώει ο τάδε πολιτικός στο αεροπλάνο και άλλες ουσιαστικές λεπτομέρειες που εξισώνουν την πολιτική με την οπερέτα. Όπως ξέρουμε όμως από την εποχή του Αριστοφάνη, δεν υπάρχει τίποτα πιο ξενερωτικό από των κωμωδιογράφο που ηθικολογεί (και το κουτσομπολίστικο χιούμορ του Κασιμάτη απέχει μίλια από την εικονοπλαστική φαντασία του Σαλαμινιώτη συντηρητικού). Έτσι, η καθολικά απαξιωτική περιγραφή των πολιτικών αρχηγών, όσο χάλια κι αν είναι αυτοί, μου φαίνεται ευκαιριακή και κακόγουστη.
    Παρομοίως έχω φρικάρει τον τελευταίο καιρό με τον Έλλις της Καθημερινής που τόσα χρόνια ειρωνευόταν τον Παπανδρέου και όταν αυτός πλησίασε την πρωθυπουργία, ανακάλυψε το «διεθνές του εκτόπισμα» και την αξιοπρεπή του στάση στην εξωτερική πολιτική! Παρομοίως, ο Πρετεντέρης τόσα χρόνια «άχρηστους» ανεβάζει τους Καραμανλή -Παπανδρέου και «το χειρότερο πολιτικό προσωπικό της μεταπολίτευσης» τους κατεβάζει. Και σήμερα διαβάζω ότι μας έκαναν μαθήματα πολιτικού πολιτισμού και ότι το χτεσινό debate ήταν ένα βήμα στο δρόμο του διαλόγου!
    Προτιμώ χίλιες φορές δημοσιογράφους που μπορεί να συμφωνώ (πχ Μανδραβέλης) ή να διαφωνώ (πχ Στάθης) αλλά που τουλάχιστον έχουν μια διακριτή και σαφή στάση στα πολιτικά πράγματα.
    Καταλήγω ότι για τους παραπάνω λόγους, η ανάρτηση του συγκεκριμένου άρθρου με άφησε μουδιασμένο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: