Ο «πληγωμένος» Στάθης

Αποκαλύπτει σήμερα ο Στάθης στην Ελευθεροτυπία το παρασκήνιο της διένεξής του με την κ. Τεγοπούλου αλλά και της υποψηφιότητάς του με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αξίζει να διαβάσετε το κομμάτι που αναφέρεται στην πρόταση που του έγινε από τον κ. Τσίπρα για την πρώτη θέση στο ψηφοδέλτιο της Επικρατείας. Θα διαπιστώσετε για άλλη μια φορά την έλλειψη κύρους και σοβαρότητας των κομμάτων.

Μετά από ένα ατελείωτο αλισβερίσι για τη θέση που θα έπαιρνε στο ψηφοδέλτιο, ο επώνυμος σκιτσογράφος-αρθρογράφος, τελικά αποχώρησε. Ή πρώτη θέση λοιπόν, ή τίποτα. Δεν καταλαβαίνει βέβαια, ότι έτσι υπονομεύει το κόμμα που θεωρητικά υποστηρίζει αλλά και την προσωπική του ιδεολογία.

Ο Στάθης μάλλον, θεωρεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στερείται σοβαρότητας, οπότε κοίταξε να εξυπηρετήσει το προσωπικό του συμφέρον και αποζήτησε εκλόγιμη θέση. Δε θεωρεί τιμή τη συμμετοχή του μέσα από οποιαδήποτε θέση στο ψηφοδέλτιο. Τι να την κάνει άλλωστε; Να ασχοληθεί με όλο αυτό το συφερτό και να μην εκλεγεί κιόλας;

Δυστυχώς όμως, έτσι εκθέτει και τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τον ίδιο τον εαυτό του. Το πιο τίμιο θα ήταν να αρνηθεί εξ αρχής τη θέση.

Advertisements

25 Σχόλια

  1. διάβασα την ανακοίνωση στην ελευθεροτυπία. ο συντάκτης του «ο πληγωμένος Στάθης» την διάβασε;;;
    έλεος η μεροληψία και η κακεντρέχια πρέπει να έχουν και κάποια όρια. Αλλιώς δεν είσαι καθόλου σοβαρός φίλε μου…

  2. Κακεντρέχεια μάλλον από την πλευρά του Στάθη θα έλεγα όταν τους φτύνει κατάμουτρα επειδή δε του δίνουν την πρώτη θέση.
    Β.Λ.

  3. Aν δεχτούμε ως αλήθεια (και δεν έχουμε λόγο να μην το κάνουμε) τη δήλωση του Στάθη ότι αρχικά ζήτησε να συμμετέχει μεν στο ψηφοδέλτιο, αλλά στην τελευταία θέση και όχι ως επικεφαλής, και λάβουμε υπόψη όλο το υπόλοιπο «χρονικό» αλλά και το θέμα που προέκυψε στην ελευθεροτυπία, θεωρώ μάλλον λογική αντίδραση το να αποχωρήσει στο τέλος.
    Στο κάτω κάτω της γραφής, πριν ένα πολιτικό σχήμα προτείνει σε κάποιον τη θέση του επικεφαλής, οφείλει να το έχει συζητήσει και αποφασίσει… Όχι να προτείνει και μετά να λέει «συγνώμη, αλλά τελικά δεν θέλουμε!»…
    Ο ΣΥΡΙΖΑ, μάλλον από μόνος του εκτείθεται, και, δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά…

  4. Δεν έχεις άδικο mz. Το ύφος όμως, του Στάθη είναι αρκετά ειρωνικό όταν μιλάει για τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ. Μ’ αυτά τα όργανα δέχτηκε αρχικά να συνεργαστεί. Λες και δεν το ήξερε. Βέβαια η εικόνα «παιδικής χαράς» του ΣΥΡΙΖΑ είναι παρούσα και στην περίπτωση του Στάθη. Το κόμμα του «ό,τι να ‘ναι». Σήμερα μας αρέσει ο Στάθης, αύριο μας ξινίζει.
    Β.Λ.

  5. Σε αυτά θα συμφωνήσω…

  6. Το γεγονός ότι προτάθηκε στο Στάθη να μπει επικεφαλής στο Επικρατείας είναι ενδεικτικό για το που τραβάει ο Σύριζα. Ο Στάθης στο τελευταίο άρθρο του στην Ελευθεροτυπία θεωρεί χυδαίες τις κατηγορίες που εκτοξεύτηκαν εναντίόν του περί εθνικισμού. Εγώ συμφωνώ με τον καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου Σταύρο Τσακυράκη που τεκμηριώνει στο κέιμενό του γιατί ο λόγος του Στάθη είναι μισσαλόδοξος, ρατσιστικός και εθνικιστικός. Διαβάστε το στο http://mvasilakis.blogspot.com/
    Απεύχομαι στο μέλλον να αποκτήσει μέσα στον Σύριζα μεγαλύτερη δύναμη ο φαιοκόκκινος, ανορθολογικός λόγος. Αυτόν τον λόγο τον τοποθετώ στο αντίπαλο στρατόπεδο. Γενικότερα μιλώντας νομίζω ότι ο Σύριζα έχει πια μετατραπεί σε μέρος του προβλήματος. Όχι της λύσης του.

  7. Ε! καλά αφού το είπε ο νεοφιλελεύθερος Βασιλάκης -αυτός που ο πρώτος εισήγαγε στο δημόσιο λόγο το κυνήγι των μαγισσών με τις Μαύρες χαφιεδίστικες Λίστες του των » κακών και επικίνδυνων»- (που τύφλα νά χουν οι φαιοκόκκινοι μπροστά του) ας βάλουμε απένατι στο στόχαστρο και το Στάθη για την ελευθεροστομία του και ας ονειρευτούμε γκουλάγκ ή Μακρονήσια για να τους περιορίσουμε μιας και είναι «απέναντί μας» και ενοχλεί την νεοφιλεύθερη παπαρολογία μας.

    ——-

    Αυτή η πολιτική Βασιλάκη ρίζωσε και αυξήθηκε και ον μιμήθηκαν και οι ακροδεξιοί πλέον και άρχισαν κι αυτοί να κυνηγούν μάγισες. Πρόσφατα και αντεστραμμένα πλήρωσε αυτή την λογική και την πολιτική και ένας άξιος ιστορικός, ο Γιώργος ο Κόκκινος.

  8. Μιας και αναφέρθηκε ο ανεκδιήγητος Βασιλάκης ως κριτήριο για τον Στάθη, να θυμηθούμε οι Μαύρε Λίστες του Βασιλάκη ενοχοποιούνται και για τη δίωξη του Δελαστίκ από την «Καθημερινή».

    Αυτός ο άθλιος στοχοποίησε και τον Δελαστίκ ως «αντιαμερικανό» και στη συνέχεια τον «καθάρισαν» επαγγελματικά.

    Ο Μανώλης Βασιλάκης, μέλος των πάλαι ποτέ “Ταύρων” του Στ. Μάνου, (με μεγάλες συμπάθειες και στο χώρο της ανανεωτικής ή νεοφιλελεύθερης αριστεράς) έκανε την πιο συστηματική προσπάθεια καταγραφής και δημοσιοποίησης όσων κρίνονταν ένοχοι αντιαμερικανισμού στο δημοσιογραφικό χώρο.

    Στο βιβλίο του “Καλά να πάθουν” , εκδ. Γνώσεις, κατονομάζει όλους όσους αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στον οργανωμένο κοπετό, που θα απάλλασσε την αμερικάνικη κυβέρνηση από τις τρομερές ευθύνες της για την ιμπεριαλιστική της πολιτική: Μπογιόπουλος, Μουλόπουλος, Κανέλλη, Στάθης, Τριάντης, Σταματόπουλος, Κιάος, Λ. Παπαδόπουλος κι άλλοι πολλοί, δίνονταν δώρο στους λυσσασμένους του Μπους για να μην κουράζονται να αποδελτιώνουν τις εφημερίδες!

    Ειδική αναφορά γίνεται για το Δελαστίκ και τους άλλους αριστερούς δημοσιογράφους της “Καθημερινής”:

    «Ο αναγνώστης της Καθημερινής έχει την εντύπωση ότι διαβάζει την εγκυρότερη, την επίσημη κεντροδεξιά εφημερίδα. Χωρίς να γνωρίζει ότι αρκετά στελέχη της (λ.χ. οι σύντροφοι Γ. Δελαστίκ, Π. Παπακωνσταντίνου, Μ. Τζιαντζή, Γ. Ελαφρός) είναι ταυτοχρόνως στελέχη του ΝΑΡ… Έτσι, δημιουργήθηκε το παρά φύσιν φαινόμενο μιας σοβαρής κεντροδεξιάς εφημερίδας, η οποία έχει αλωθεί από μία οργανωμένη ακραία κομμουνιστική ομάδα και δηλητηριάζει το ανύποπτο κοινό με ιδεολογήματα που δεν έχουν σχέση με τον πολιτικό χώρο στον οποίο απευθύνεται. Δεν θα ήταν υπερβολή αν χαρακτηρίζαμε το φαινόμενο σαν μια καθημερινή πολιτική απάτη, σαν γιάφκα του ΝΑΡ»,

    Και τώρα τολμάνε κάποιοι να χρησιμοποιούν τον χαφιέ Βασιλάκη για να σπιλώσουν και το Στάθη;

  9. Το θέμα μας δεν είναι ο Βασιλάκης που έχει αναρτημένο στο μπλογκ του το κέιμενο του Σταύρου Τσακυράκη. Θα μπορούσει να πάρω το κείμενο από την Athens Voice ή από κάποιο άλλο μπλογκ. Το θέμα είναι η από ψη που εκφράζεται στο κείμενο αυτό για τον Στάθη. Η περίπτωση Γιώργου Κόκκινου είναι διαφορετική. Έχω μάλιστα προσυπογράψει το σχετικό κείμενο υποστήριξής του. Θα το προσυπέγραφε και ο Τσακυράκης. Από ότι καταλαβαίνω σημασία για σένα δεν έχουν τα λόγια του Στάθη καθευτά αλλά το γεγονός ότι η κριτική για τον Στάθη είναι αναρτημένη σε «εχθρικό» μπλογκ. Ενδιαφέρον αλλά προτιμώ να δώσω σημασία στο λόγο του και την κριτική σε αυτόν.

  10. Ξέχασα να πω ότι στο google, στις λέξεις Τσακυράκης – Athens Voice βγήκε πρώτο link το μπλογκ του Βασιλάκη. Κακώς δεν έπαψα το άρθρο από το site της ανανεωτικής αριστεράς. Εκεί φιλοξενούν πολλά άρθρα του Τσακυράκη. Λες να συνωμοτεί το ίντερνετ εναντίον μου;

  11. Το θέμα είναι ότι έχεις τις ίδιες απόψεις με το Βασιλάκη, τα ίδια στερεότυπα, την ίδια διάθεση για να χρησιμοποιήσεις το σχήμα άσπρο-μαύρο. [Φυσικά εσύ είναι αναμφισβήτητα στο άσπρο !!!]

    Αυτή είναι η κατάρα της Αριστεράς, αυτή που δημιούργησε τα γκουλάγκ και μετέτρεψε τους παλιούς συντρόφους σε ανθρωποφύλακες και ανθρωποφάγους. (με τη μεταφορική έννοια, φυσικά)

  12. Επίσης δεν είδα τον κ. Τσακιράκη να δείχνει ανάλογη ευαισθησία για τον Γ. Δελαστίκ, Π. Παπακωνσταντίνου, Μ. Τζιαντζή κ.ά. όταν ο Βασιλάκης τους έβαλε στο στόχαστρο και τους υπέδειξε σ’ αυτούς που κατέχουν εξουσία, με πολύ πιο επικίνδυνο τρόπο απ’ ότι ο Στάθης τη Ρεπούση ή τον Εφραίμ.

    Το ερώτημα είναι που έχουν χαθεί τα κριτήρια της Αριστεράς; Ώστε κάθε Τσακιράκης και Βασιλάκης να έχει τη δυνατότητα να καθοδηγήσει το μυαλό «αριστερών»…

  13. Ωστε δεν θα ειναι ο Σταθης επικεφαλής; Τρομερόν !!!

    http://nosferatos.blogspot.com/2009/09/blog-post_1236.html

  14. Δυστυχώς εξαιτίας υποχρεώσεων μόλις «μπήκα» στο μπλογκ και παρακολούθησα τη συζήτηση.
    @Ρένα θα συμφωνήσω ότι το θέμα δεν ήταν ο Βασιλάκης.
    @Δύτη κατηγορείς τη Ρένα για άσπρο-μαύρο και ήδη την έχεις καταδικάσει. Θέλω να πω ήδη για σένα η Ρένα βρίσκεται στο αντίπαλο στρατόπεδο και δικαιώνεις και αυτά, που όπως πολύ σωστά λες: «Αυτή είναι η κατάρα της Αριστεράς, αυτή που δημιούργησε τα γκουλάγκ και μετέτρεψε τους παλιούς συντρόφους σε ανθρωποφύλακες και ανθρωποφάγους. (με τη μεταφορική έννοια, φυσικά)»
    Εννοείται ότι στελέχη ή ψηφοφόροι του ΝΑΡ μπορούν να δουλέυουν όπου θέλουν, ακόμα και σε μια κεντροδεξιά εφημερίδα. Ένα μόνο αφελές ερώτημα: οι ίδιοι δεν εχουν πρόβλημα; Όταν με σθένος ρητορεύουν κατά του κεφαλαίου πώς αλήθεια δέχονται να τους διαφεντεύει ο καπιτάλας Αλαφούζος; Και μην ακούσω για διάβρωση του συστήματος εκ των έσω…Χο!
    Καλά ο λόγος του Στάθη είναι χαρακτηριστικό δείγμα αριστερού εθνικισμού που τον βαφτίζει πατριωτισμό. Για τον εθνικισμό της Αριστεράς τα λέει ωραία ο Α. Γαβιηλίδης, στο Η αθεράπευτη νεκροφιλία του ριζοσπαστικού πατριωτισμού. Και το προτείνω, όχι γιατί το θεωρώ ευαγγέλιο αλλά γιατί είναι από τις πρώτες προσπάθεις που θίγουν μια ευαίσθητη πτυχή της Αριστεράς στην Ελλάδα. Και μάλιστα όχι από «δεξιό» συγγραφέα.
    Β.Λ.

  15. Δεν κατάλαβα; Σε ενοχλεί που υπαρχουν αριστεροί εργαζόμενοι σε καπιταλιστές και δε σ’ ενοχλεί ο χαφιεδισμός του Βασιλάκη; Η στοχοποίήσή τους ωα «αντιαμερικάνοι» και η απόλυση του Δελαστίκ;

    Και όσον αφορά το λόγο του Στάθη, κι έτσι να είναι απ’ την άλλη πλευρά υπήρχε ένας απίστευτος αναθεωρητισμός και μια στρογγυλοποίηση της ιστορίας που εξυπηρετούσε μόνο τα αφεντικά και τη Δεξιά.

    Ο Γιώργος ΜΑργαρίτης και ο Ευυτυχης Μπιτσάκης ανέλυσαν το ζήτημα αυτό.

    Ενδεικτικά:

    http://www.alfavita.gr/history/h8529b.php

  16. Αλλά το ζήτημα που συζητάμε δεν είναι αυτό. Εξάλλου ποτέ στην αριστερά δεν έγιναν σοβαρές συζητήσεις σε βάθος για να δούμε τα όρια και τις σταθερές. Πολύ απλά ο καθένας φαντασιώνεται τους «εχθρούς του», αγνοεί τελείως την επιχειρηματολογία τους, τους βαφτίζει αναλόγως με τις ιδεοληψίες του (εθνικιστές οι μεν αντιεθνικιστές οι δε) και νοιώθει απολύτως ικανοποιημένος για το υποκειμενικό σύστημα αξιών που αυθαιρέτως όρισε και τον ανεβάζει βεβαίως στον επαναστατικό αφρό.

    Όσον αφορά τις απόψεις του Γαβριηλίδη, ακόμα και ο Ελεφάντης του έδειξε «κόκκινη κάρτα» για τις αυθαιρεσίες του, τους αφορισμούς του και το μανιχαϊσμό του.

    Συζήτηση σε βάθος για τις απόψεις του έγινε στο παρακάτω:

    http://panosz.wordpress.com/2007/10/02/tripolitsa/

    Και όσον αφορά τον Τσακιράκη που η άποψή του ορίζει τα κριτήρια της αριστερής κατά την Ρένα σκέψης, ισχύει η απορία:

    «Επίσης δεν είδα τον κ. Τσακιράκη να δείχνει ανάλογη ευαισθησία για τον Γ. Δελαστίκ, Π. Παπακωνσταντίνου, Μ. Τζιαντζή κ.ά. όταν ο Βασιλάκης τους έβαλε στο στόχαστρο και τους υπέδειξε σ’ αυτούς που κατέχουν εξουσία, με πολύ πιο επικίνδυνο τρόπο απ’ ότι ο Στάθης τη Ρεπούση ή τον Εφραίμ.»

    Αλλά θα μου πείτε εδώ ΔΕΝ δείχνουν ανάλογη ευαισθησία άνθρωποι που αυτοδηλώνονται ως αριστεροί, έχουν άποψη για τη ριζοσπαστική αριστερά και μάλλον χαιρέκακα πετούν το βάρος στα παιδιά του ΝΑΡ που έτυχε να δουλεύουν στην Καθημερινή. Θα περιμένουμε από τον κάθε Τσακιράκη και τον κάθε Βασιλάκη να δείξουν ευαισθησία;

  17. Να δείξουμε ευαισθησία στα παιδιά του ΝΑΡ που έτυχε να δουλεύουν στην Καθημερινή. Υπό ποία έννοια να δείξουμε ευαισθησία; Γιατί κακοπερνούν; Τέλος πάντων. Μακάρι τα παιδιά να μη χάσουν ποτέ τη δουλειά τους.
    Ο Ελεφάντης δηλαδή περίμενες να μη δείξει κόκκινη κάρτα; Φυσικά θα έδειχνε αφού θίχτηκαν θέματα ταμπού για την Αριστερά.
    Με τους όρους «αριστερός» και «δεξιός» έχω ένα θέμα γιατί εκ των πραγμάτων είναι περιοριστικοί. Αν δηλαδή ως «αριστερός» συμφωνήσω με κάποιες απόψεις για παράδειγμα του Μανδραβέλη, κινδυνεύω να βρεθώ από τους δήθεν αριστερούς στο πυρ το εξώτερον και να αποκτήσω και την ταμπέλα του δεξιού νεοφιλελεύθερου.
    Μας παραθέτεις ως πηγή το Γιώργο Μαργαρίτη (που συμπαθώ ιδιαίτερα, ως περσόνα), τον επίσημο ιστορικό του ΚΚΕ, που αυτός κι αν φαντασιώνεται «εχθρούς» και διακατέχεται από ιδεοληψίες.
    Αλήθεια, οι ευαισθησίες τελικά που δείχνουμε δεν είναι έτσι κι αλλιώς επιλεκτικές;
    Β.Λ.

  18. Υπήρχε μια εποχή που έπαιρνα την Ελευθεροτυπία για να ενημερωθώ. Δεν έχουν ΄περάσει τόσα πολλά χρόνια από τότε, ούτε ήμουν ο μόνος. Διαβάζαμε και την Μαύρη τρύπα του Θέμου, που τότε – πριν τις ξανθιές- εθεωρείτο πολύ αιρετικός και αστείος. (την τελευταία εκατονταετία φαντάζομαι ότι οι τακτικοί αναγνώστες του φελεκίου συμφωνούμε πως κατοικεί επέκεινα του ΛΑΟΣ).
    Αναρωτιέμαι, πέρα από το ύφος, τι διαφορές έχει ιδεολογικά ο Θέμος από το Στάθη; Παραπλήσιος είναι ο συμφυρμός κυνικότητας, αντιαμερικανισμού, ελληνολατρείας και αντι- διανοουμενισμού που χαρακτηρίζει και τους δυο.
    Εγώ στράβωσα με τον Στάθη στη φάση με τον Οτσαλάν. Εκεί κατάλαβα πως ήτανε Νταλάρας καθώς δεν έτρεφα ιδιαίτερη συμπάθεια σε συνομωσίες απόστρατων που επιθυμούν να κάνουν εξωτερική πολιτική παίζοντας με το κρέας μου σε περίπτωση πολέμου (που αποτελεί τη μόνιμή τους φαντασίωση).
    Όσο και να έχω φρικάρει πολλές φορές από το Σύριζα από την εποχή που τον ψήφισα (τότε ΣΥΝ) για τελευταία φορά το 2000, το ότι ο Τσίπρας πρότεινε στον Στάθη την πρώτη στο Επικρατείας ήταν too much.
    Έφτασε λοιπόν εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ τόσο γρήγορα, στις παρυφές της ακροδεξιάς; Διαβάζω το Γιανναρά στην Καθημερινή να λέει ότι οι Οθωμανοί ως βάρβαροι δεν είχαν πολιτισμό πέρα από φολκλόρ κι αν δεν πειστώ τα διαβάζω και στην Ελευθεροτυπία από το Στάθη για να είμαστε καλυμμένοι από όλες τις μπάντες.
    ( http://agra.antibaro.gr/naytilos/naytilos019a.html)
    Κλαίει ο Γιανναράς για το Βυζάντιο, μελαγχολεί κι ο Στάθης κι ανάβει ένα κερί για τον βυζαντινό παππού
    (http://agra.antibaro.gr/naytilos/naytilos008a.html)
    Το Αντίβαρο, ηλεκτρονικό περιοδικό «εθνικών αναχωματώσεων» που ξεκίνησε την υστερία για το βιβλίο της Στ Δημοτικού ανθολογεί τον Στάθη εδώ
    http://agra.antibaro.gr/naytilos/naytilos_a.html
    Δεν πρόκειται για μεμονωμένο φαινόμενο. Τα κείμενά του είναι ψωμοτύρι για blogs που κοσμούνται με παιάνες και σημαίες.
    ΄Ηταν μια εποχή όπου η μη κομμουνιστογενής αριστερά πρόσφερε τον εναλλακτικό πολιτικό λόγο. Σήμερα έρχεται να προστεθεί στην εθνική ομοψυχία, στον τηλεκόσμο του Λάκη Λαζόπουλου.

  19. Ο τρόπος με τον οποίο ο Γιώργος Στόγιας, κατατάσσει τους ανθρώπους και τις ιδέες του μπάζει από παντού.

    Γιατί με την ίδια μέθοδο, ο καθένας κακοπροαίρετος βλέποντας ότι το ρατσιστικό νεοφασιστικο σάιτ Bulgagmak για να συγκροτήσει την εθνικιστικη του παραφιλολογία βασίζεται σε έργα αντιεθνικιστών -που οι περισσότεροι μπορεί να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και το αντικείμενό τους- θα θεωρήσει οτι ο Ιός ή ο Τριαρίδης ή όσοι έχουν φιλοσλαβομακεδονική προσέγγιση του ζητηματος, είναι ακριβώς το ίδιο με τα φασισταριά του Bulgagmak.

    Αυτή η λογική φίλοι είναι τελείως αδιέξοδη.

    Αλλά και πάλι, το να τρώει η αριστερά τις σάρκες της -αδυνατώντας να κάνει συνθέσεις και να μοιράσει δύο γαϊδάρων άχυρο- δεν είναι στο ίδιο της το κύταρο;;;

  20. Επιστρέφω στη συζήτηση κι εγώ. Δυστυχώς δεν είχα χρόνο να απαντήσω χθες. Όντως ο Δύτης έχει δίκιο όταν λέει δεν έχει σχέση πού βρίσκεις αναρτημένο ένα κείμενο (εμένα όμως μου την είπε αγρίως που πήρα τον Τσακυράκη από τον Βασιλάκη). Είναι πάντως ενδεικτικό ότι κείμενα του Στάθη φιλοξενούνται σε δεκάδες συντηρητικά και ακροδεξιά μπλογκ. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι θα φιλοξενούσαν με την ίδια ευκολία ένα κείμενο από τον Ιό (λέμε τώρα). Κατιτίς πταίει με τις ιδέες του «χαρισματικού» Στάθη. Αρκετά όμως με τον Στάθη. Παρακάτω κάποιες σκέψεις για την αριστερά, την εκσυγχρονιστική, ευρωπαϊκή αριστερά (πώς από το ΚΚΕσωτερικού φτάσαμε στον Σύριζα;):
    1) Το δομικό πρόβλημα του Συνασπισμού και τώρα του Σύριζα είναι πως προσπαθεί να συνθέσει δύο ασυμβίβαστες μεταξύ τους τάσεις. Μην βιαστείτε να ξεκινήσετε το επιχείρημα των πολλών τάσεων και των πολλών κομματιών που συνθέτουν τον Σύριζα. Οι βασικές τάσεις είναι (ήταν) δύο (τώρα η άποψη μουθ είναι ότι η πιο συντηρητική τάση είναι κυριάρχη). Από τη μια πλευρά ο Αλαβάνος που κουκουεδίζει και από την άλλη η ανανεωτική πτέρυγα που δε θέλει να ακούει για ΚΚΕ.
    2) Σταδιακά και επί Αλαβάνου η ανανεωτική πτέρυγα χάνει έδαφος. Θέσεις που παλαιότερα θεωρούνταν αυτονόητες εγκαταλείφθηκαν: Οι δημιουργοί της ανανεωτικής αριστεράς ευαγγελίζονταν πλατιές συμμαχίες. Ο σημερινός Σύριζα μιλάει μόνο με μικρές ομάδες της αριστεράς. H ανανεωτική αριστερά ήταν πάντα φιλοευρωπαϊκή δύναμη. Σήμερα ο Σύριζα είναι (με ή χωρίς προσχήματα) «ευρωσκεπτικιστικό». Ο Συνασπισμός ήταν πάντα αντιεθνικιστική δύναμη. Σήμερα ο Σύριζα δεν είναι πια. Στην πραγματικότητα, η ανανεωτική πτέρυγα και οι ιδέες της (ο Κίρκος έχει γεράσει, ο Παπαγιαννάκης έχει πεθάνει) σβήνουν στον Σύριζα. Ελπίζω να βρουν έκφραση αλλού, να μη χαθούν οριστικά, να ακούγουνται. Προσωπικά αυτή την αριστερά διεκδικώ, αυτή με εκφράζει.
    2) Ο τρόπος που ο Σύριζα περιγράφει την πραγματικότητα συγγενεύει πια με του KKE. Κείμενα και ομιλίες περιγράφουν μιαν εφιαλτική εικόνα της πραγματικότητας που δεν επιδέχεται διαβαθμίσεις και αποχρώσεις. H δυστυχία στην Ελλάδα είναι περίπου ισοδύναμη με τη δυστυχία στο Σουδάν και τίποτε καλό δεν γίνεται πουθενά. Οποιοδήποτε στοιχείο ή πληροφορία ενισχύει την εικόνα αυτή υιοθετείται, ό,τι τη διαψεύδει απορρίπτεται. H αποστολή αυτής της πολιτικής ανάλυσης δεν είναι να διαφωτίσει, είναι να «χαλυβδώσει το φρόνημα». Όλα τούτα δεν αποτελούν κρούσμα αχρωματοψίας. Ο σκοπός είναι να εξοβελιστεί η ιδέα ότι το «σύστημα» επιδέχεται βελτιώσεις. Το ενδεχόμενο η στρατηγική αυτή να είναι αναξιόπιστη και αδιέξοδη δεν συζητιέται. Είναι ταμπού.
    3) οι εφαρμόσιμες προτάσεις πολιτικής του Σύριζα αραιώνουν. Αντικαθίσταντο από λέξεις όπως «νεοφιλελευθερισμός» ή «παγκοσμιοποίηση», που σημαίνουν από τα πάντα μέχρι τίποτε. Στις λέξεις αυτές φορτώνονται όλα τα δεινά του κόσμου και τσουβαλιάζονται ετερόκλητα πράγματα. Με τούτες ως όπλο αντιμετωπίζονται οι πολιτικές των μεγάλων κομμάτων. Οι τελευταίες δεν κρίνονται με βάση τα υπέρ και τα κατά τους. Κρίνονται με βάση την ταμπέλα που επισυνάπτει η ηγεσία του κόμματος. Έτσι, μερικές ευρύχωρες λέξεις χρησιμοποιούνται εντελώς χειριστικά, για να μην πω χειραγωγικά. Από τη στιγμή που η ηγεσία «αφορίσει» μια πολιτική ως «νεοφιλελεύθερη», οι οπαδοί καλούνται να την απορρίψουν χωρίς δεύτερη σκέψη. H διαφορά με το KKE είναι διαφορά ορολογίας (το KKE προτιμάει λέξεις όπως ιμπεριαλισμός και ολιγαρχία). H ουσία είναι η ίδια: ούτε το KKE ούτε ο σημερινός Σύριζα ενδιαφέρονται πρωτίστως να λύσουν προβλήματα. Χρησιμοποιούν τα (υπαρκτότατα) προβλήματα ως όχημα για να καταγγείλουν το «σύστημα».
    4) Αν ο άξονας δεξιά-αριστερά τέμνει κάθετα το πολιτικό μας σύστημα, υπάρχει κι ένας άλλος που το τέμνει οριζόντια. Είναι ο άξονας εθνικού-υπερεθνικού, ο άξονας της Ευρώπης, ο άξονας της πολυπολιτισμικής κοινωνίας (ο Στάθης και συντηρητικοί αριστεροί σαν τον Στάθη δεν το θεωρούν καν διακύβευμα), των ατομικών διακαιωμάτων, των μεταναστευτικών πολιτικών, των μεταρρυθμίσεων στην εκπαίδευση…

    Σε Ελλάδα και Ευρώπη, εκείνοι που αντιτίθενται στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, στην πολυπολιτισμικότητα, στα ατομικά δικαιώματα εντοπίζονται κυρίως στα άκρα του πολιτικού φάσματος. Οι στάσεις τους είναι αμυντικές. Ο αντιευρωπαϊσμός της άκρας δεξιάς είναι εθνικισμός, ενώ της αριστεράς αντικαπιταλισμός. Στην Ελάδα γίνεται σιγά σιγά αντικαπιταλισμός και εθνικισμός και στον Σύριζα. Με άλλα λόγια υπάρχουν ιδεολογικές συγγένειες που συνδέουν οριζόντια πολιτικούς αντίπαλων κομμάτων (βλ. Διαμαντούρο για πολιτισμικό δυισμό κομμάτων). Για παράδειγμα, η απόσταση των ευρωπαϊστών πολιτικών της ΝΔ από εκείνους του ΠΑΣΟΚ ή του ΣΥΝ είναι πολύ μικρότερη από αυτή που τους χωρίζει π.χ. από τον νομάρχη κ. Ψωμιάδη του ιδίου κόμματος. Αντίστοιχες διακομματικές συγγένειες στην άλλη όχθη: όσοι εκτιμούν τον ελληνοπρεπή αυθορμητισμό του κ. Καρατζαφέρη, ευφραίνονται πιθανότατα από την χειμαρρώδη κ. Κανέλλη του ΚΚΕ, αποδέχονται τον «ανατρεπτικό» Στάθη και θα ψήφιζαν ευχαρίστως τον κ. Παπαθεμελή.Υπάρχει λοιπόν ένας άξονας που τέμνει οριζόντια το κομματικό σύστημα. Σε κάποια ζητήματα ο Παπαγιαννάκης ταυτιζόταν με τους κακούς «νεοφιλελεύθερους» Μάνο και τον Ανδριανόπουλο. Στις προτάσεις τους για το τι θα γίνει το αεροδρόμιο του Ελληνικού για παράδειγμα, ή στα δικαιώματα των ομοφυλοφύλων. Ο αριστερός Γουσέτης ήταν υποψήφιος με το κόμμα του Μάνου, κτλ. Όπως είπα και πριν αρκει ο Σύριζα να κολλάει ταμπέλες για να μη διαβάζονται οι πολιτικές προτάσεις των «κακών άλλων» που θα μπορούσαν να δώσουν κάποιες λύσεις στα προβλήματα.
    5) Πολλοί βιάζοννται, στο όνομα αυτών των οριζόντιων συγγενειών να καταργήσουν τον ιστορικό άξονα αριστεράς-δεξιάς. Θα ήταν ίσως μια γοητευτική ιδέα, αν δεν ήταν τόσο λάθος. Υπάρχουν θέματα στην οικονομία, στην εκπαίδευση (εδώ τα ξέρω καλύτερα αλλά δεν σας πρήζω άλλο) που η προοδευτική φιλελεύθερη δεξιά έχει διαφορές με την προοδευτική εκσυγχρονιστική αριστερά. Ψιλα γράμματα αυτά για τον Σύριζα.

    Αυτά τα λίγα
    ρένα

  21. Aγαπητοί φίλοι, η συζήτηση είναι πολύ ενδιαφέρουσα και άκρως αποκαλυπτική.

    Θα ήθελα να συμφωνήσω με την άποψη που υποστηρίζει ότι η Αριστερά αδυνατεί από συντηρητισμό να τοποθετηθεί ακόμα και να συζητήσει πράγματα που ξεπερνούν τις εικόνες (πολλές από τις οποίες είναι απλώς ιδεοληπτικές) για διάφορα ζητήματα. Εμείς ως κοινωνικός χώρος το ζήσαμε αυτό έντονα εδώ κα μια 20ετία.

    Ακόμα και σε ζητήματα, όπως η σύγκρουση με το σταλινισμό, δεν είχαμε την παραμικρή στήριξη από χώρους που τυπικά τουλάχιστον συγκρούστηκαν μαζί του. Καταλάβαμε ότι το φαίνεσθαι ελάχιστα αντιστοιχεί στο είναι. Πολλά μπορεί να πει κανείς και περισσότερα να σκεφτεί…..

    Δείτε το ζήτημα με το σταλινισμό.

    Το επίσημο ερευνητικό κέντρο της ανανεωτικής αριστεράς «κόλωσε» κυριολεκτικά να συγκρουστεί με το σταλινισμό. Και μιλάω για τη συμμμετοχή στην παρακάτω εκδήλωση και στη σύγκρουσή μας με το σταλινικό ΚΚΕ:

    http://pontosandaristera.wordpress.com/2009/09/11/11-9-2009/

    Όσον αφορά το ζήτημα με το Στάθη κ.λπ. νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον η προσέγγιση του Νίκου Ξυδάκη, την οποία και την παραθέτω παρακάτω, ανεξάρτητα του βαθμού συμφωνίας ή διαφωνίας μαζί του:

    —————————————————

    Ποιος είναι «εθνίκι»

    Του Νικου Γ. Ξυδακη

    Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ στον γνωστό δημοσιογράφο Στάθη Σταυρόπουλο να τεθεί επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας και η εν συνεχεία αποπομπή του, προκαλούν τη σκέψη μας. Ας δούμε το λόγο για τον οποίο απεπέμφθη εντέλει ο Στ. Σταυρόπουλος από την πρώτη θέση του ψηφοδελτίου. Οπως ο ίδιος έγραψε δημοσίως, και όπως από προχθές ήδη εφημολογείτο στις αίθουσες Τύπου, ο δημοσιογράφος εξαιρέθηκε διότι μερίδα του ΣΥΝ τού προσήψε τη ρετσινιά του εθνικιστή. Δηλαδή; Τι δηλαδή; Είναι απλό: αν καταλαβαίνουμε καλά τη χροιά και το ειδικό βάρος του όρου «εθνικιστής», όπως το εννoούν ένιοι της αντιεθνικιστικής Αριστεράς, ο Στάθης είναι «εθνίκι», πατριώτης, Ελληναράς· μάλιστα, ως βουλευτής, μπορεί να υπερψήφιζε θέσεις των εθνικιστικών ΚΚΕ και ΛΑΟΣ…

    Απορία: Είναι σαφές πώς αντιλαμβάνεται ενιαία ο ΣΥΡΙΖΑ τον εθνικισμό, τον πατριωτισμό, την εθνική ανεξαρτησία, την εθνική κυριαρχία; Κι αν ναι, αυτή η ενιαία και αρραγής εννοιολόγηση βρέθηκε κατάφωρα αντίθετη με την ιδεολογία τού παρ’ ολίγον επικεφαλής του ψηφοδελτίου; Αμφιβάλλω αν έχει ξεκάθαρη πολιτική και ιδεολογική πλατφόρμα ο ΣΥΡΙΖΑ για τα εθνικά ζητήματα· με ιδεοληψίες μάλλον και ρητορικές ασάφειες πολιτεύεται. Και με παλινωδίες: όπως λ.χ. στην αντιμετώπιση του Σχεδίου Ανάν· όταν με οριακή πλειοψηφία το κεντρικό όργανο του Συνασπισμού ετέθη υπέρ του Σχεδίου, ενώ ο τότε ευρωβουλευτής και μετέπειτα πρόεδρος Αλ. Αλαβάνος αρθρογραφούσε εναντίον.

    Η ιδεοληπτική και ορθοτομούσα Αριστερά, που απέκλεισε τον «εθνίκι» Σταυρόπουλο, προσλαμβάνει επιλεκτικά τον Διαφωτισμό· αφαιρεί τον ριζοσπαστικό εθνικισμό, τον προοδευτικό πατριωτισμό, κρατάει το διεθνισμό της σοβιετοκίνητης Κομιντέρν, συγκερασμένο με έναν αφηρημένο κοσμοπολιτισμό, περιέργως τον ίδιο με του υπερεθνικού καπιταλισμού που καταγγέλλει.

    Κατ’ αυτόν τον τρόπο, με αβαρίες και απλουστεύσεις, με υποκλίσεις στο κυρίαρχο αποστειρωμένο λαϊφστάιλ των γκόλντεν μπόις και της φυλής των αεροδρομίων, η Αριστερά εγκαταλείπει την ακόμη επίκαιρη κληρονομιά του δημοκρατικού πατριωτισμού του ΕΑΜ και του ριζοσπαστικού εθνικισμού, την εγκαταλείπει βορά στην άκρα δεξιά.

    Και εις επίρρωσιν, κανιβαλίζει αυτάρεσκα έναν δικό της άνθρωπο.

    http://vlemma.wordpress.com/

  22. ρίξε μια ματιά στα κρατημένα!!!

  23. Π.κ.Α., ένα κομμάτι της Αριστεράς πάντα κολώνει όταν πάει η κουβέντα στο Σταλινισμό. Οι ιδεοληψίες κυριαρχούν.

  24. Είναι αλήθεια ότι μπαίνω μήνες μετά και δεν ξέρω αν κανείς κοιτάζει ακόμα αυτή τη συζήτηση. Εάν ναι, θα ήθελα να ρωτήσω κάτι πληροφοριακά: αναφέρθηκε παραπάνω ότι ο Ελεφάντης «έδειξε κόκκινη κάρτα» στον Γαβριηλίδη. Θα ήθελα να ρωτήσω, πού και πώς ακριβώς έγινε αυτό; Έχει γράψει κάτι ο Ελεφάντης σχετικά με την «Αθεράπευτη νεκροφιλία»;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: