O εξαιρετικός κύριος Τσάβες (μέρος β΄)

Βαρύτατες ποινές φυλάκισης για όσους έχουν τάσεις «αστικής εξέγερσης», απαγόρευση των διαδηλώσεων, υποχρεωτική διδασκαλία «σοσιαλιστικής συνείδησης», λογοκρισία και μαζικό κλείσιμο εφημερίδων είναι μερικά από τα υπέροχα μέτρα που εισηγήθηκε πρόσφατα  ο δημοκρατικότατος επαναστάτης Ούγκο Τσάβες, στο όνομα του οποίου πίνουν νερό ουκ ολίγοι αριστερίζοντες και όχι μόνο στην Ελλάδα. Παλινδρόμηση σε σοβιετικού τύπου πρακτικές στο βωμό της απεξάρτησης από τις ΗΠΑ, λοιπόν.  Δυστυχώς, το’χει η μοίρα, φαίνεται, του κάθε αντιιμπεριαλιστή ηγέτη να είναι τσακωμένος με τη δημοκρατία. Μέση οδός, αλήθεια, δεν υπάρχει;

Αναδημοσιεύουμε απόσπασμα από άρθρο του Π. Δημητρολόπουλου (Τα Νέα 3.9)«Στη Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες, τα ατομικά δικαιώματα και η ελευθερία του Τύπου δοκιμάζονται σκληρά στο όνομα της «σοσιαλιστικής επανάστασης»… Οι διαδηλώσεις γίνονται πλέον συνώνυμο του εγκλήματος και οι δημοσιογράφοι που «ξεχνούν το επάγγελμά τους για να γίνουν πολιτικοί» απειλούνται με φυλάκιση»…- «Από 12 έως 24 χρόνια. Αυτή είναι η ποινή φυλάκισης που προβλέπει ο νόμος για εκείνους που διαπράττουν το αδίκημα της «αστικής εξέγερσης» (…) Η γενική εισαγγελέας ανακοίνωσε ότι θα ασκήσει διώξεις εις βάρος οποιουδήποτε διαδηλώσει για οποιονδήποτε λόγο, αφού θα στοχεύει, κατά τη γνώμη της, «στην αποσταθεροποίηση τής συνταγματικά εκλεγμένης κυβέρνησης».

Η ραδιοφωνική ανακοίνωση ήταν μια σαφής προειδοποίηση: «Θα ήθελα να γνωρίζουν όλοι εκείνοι που αναπτύσσουν εχθρική δραστηριότητα απέναντι στο κράτος, ποιες είναι οι συνέπειες», δήλωσε. Η Λουίζα Ορτέγκα είχε υποστηρίξει με την ίδια θέρμη στις αρχές Ιουλίου τον νόμο που ψηφίστηκε στη Βουλή για τα «εγκλήματα Τύπου». Ο νόμος προβλέπει ποινές για τα μέσα ενημέρωσης που «υποδαυλίζουν το μίσος» και προκαλούν «ανησυχία» στους πολίτες».

– «Ο νόμος ψαλιδίζει την αυτονομία των πανεπιστημίων και προβλέπει ένα πρόγραμμα διδασκαλίας της «σοσιαλιστικής συνείδησης» στα σχολεία. Οι συλληφθέντες κατηγορήθηκαν για «παρακώλυση της δημόσιας ζωής», «εξώθηση σε αδικοπραγίες» και έργω εξύβριση των δυνάμεων της τάξης. Σύμφωνα με τη γενική εισαγγελέα, η διαδήλωση οργανώθηκε από κόμματα και οργανώσεις της αντιπολίτευσης για να δημιουργηθεί ένα «κλίμα βίας»».

– «Την ίδια ώρα, η ελευθερία του Τύπου δοκιμάζεται και οι λειτουργοί του απειλούνται. Πριν από δυο εβδομάδες, 12 δημοσιογράφοι δέχθηκαν επίθεση με πέτρες και ξύλα από οπαδούς του Τσάβες επειδή διαδήλωσαν κατά ενός νόμου που θεωρούν «Τυποκτόνο». Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας δικαιολόγησε την επίθεση δηλώνοντας ότι η διαδήλωση των δημοσιογράφων ήταν «πρόκληση για τον λαό». Επειτα από μερικές ημέρες κράτησης, ο υπεύθυνος της επίθεσης απαλλάχθηκε από κάθε κατηγορία».

Advertisements

10 Σχόλια

  1. http://exandas.ert.gr/arxeio-5.htm

    Οι αλλαγές που επιφέρει τόσο στη Βενεζουέλα όσο και σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική, η διακυβέρνηση της χώρας από τον ιδιόρρυθμο Ούγο Ραφαέλ Τσάβες Φρίας, ένα πρόσωπο που συγκεντρώνει θερμές εκδηλώσεις λατρείας, αλλά και κύματα ασυγκράτητου μίσους.
    Διάρκειας 64 λεπτών, Απρίλιος 2006 – ΝΕΤ

  2. H ανικανότητα των ντόπιων αναλυτών να αντιληφθούν έστω και το παραμικρό απ’ ό,τι συμβαίνει στη Λατινική Αμερική είναι μνημειώδης. Πηγές που προέρχονται από τρίτο και τέταρτο χέρι – στην καλύτερη περίπτωση – παρατίθενται ως αδιάψευστα τεκμήρια που προκαλούν ατέρμονους θρήνους για τη «χαμένη» δημοκρατία της Βενεζουέλας. Ασφαλώς ο Τσάβες δεν είναι κανένας άγιος, αλλά ούτε και η κατάσταση στη Βενεζουέλα είναι παραδείσια, και πάντως απέχει πολύ από τις δικές μας αναπαραστάσεις.
    Αλλά δεν θα πρέπει να διαμαρτύρεται κανείς για τις προνηπιακού επιπέδου αναλύσεις περί Βενεζουέλας όταν οι αναλύσεις των ελληνικών πραγμάτων δεν φαίνεται να υπερέχουν αισθητά. Είναι κυρίως το ύφος καρδιναλίου που προκαλεί θλίψη και γέλιο ταυτόχρονα.

  3. @Ανώνυμε, θα συμφωνήσω ότι η εικόνα που έχουμε εμείς οι Δυτικοί που δεν έχουμε πάει στη Βενεζουέλα είναι μέσω του διαδικτύου, περιοδικών, εφημερίδων κλπ. Ερχόμαστε δηλαδή σε επαφή με φιλτραρισμένες αν θες απόψεις. Εν τούτοις έχουμε τη δυνατότητα και το πλήθος των πληροφοριών και αναλύσεων να επιλέξουμε, να ερευνήσουμε, να διασταυρώσουμε. Έτσι μπορούμε να διαβάσουμε αναλύσεις που αποδομούν το καθεστώς Τσάβες και άλλες που το ενισχύουν. Διαλέγουμε και παίρνουμε. Έχουμε δηλαδή το δικαίωμα της επιλογής. Κάτι που στερούνται οι κάτοικοι της Βενεζουέλας.
    Β.Λ.

  4. – Δεν ζω στη Βενεζουέλα. Αλλά συμβαίνει να έχω μια φίλη από τη Βενεζουέλα, στην οποία οι αναλύσεις που κάνουμε στην Εσπερία φαίνονται τουλάχιστον αστείες.
    – Να προσθέσω ότι η συγκεκριμένη φίλη δεν είναι ευχαριστημένη με τον Τσάβες αλλά ουδέποτε αναφέρθηκε σε αυτόν σαν να επρόκειτο για δικτάτορα ή πολέμιο της δημοκρατίας.
    – Το δικαίωμα να επιλέγει ο καθένας τις αναλύσεις που προτιμά το έχουν και στη Βενεζουέλα. Επίσης έχουν και πολλά άλλα δικαιώματα κοινά με τους έλληνες πολίτες. Σε κάποια άλλα διαφέρουν από εμάς (χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι υστερούν η υπερέχουν συνολικά), όπως διαφέρουν και οι γενικότερες συνθήκες στις οποίες διαβιούν. Αλλά το να παρουσιάζεται η Βενεζουέλα ως δικτατορία ή ως κράτος ανελευθερίας, αυτό λέει περισσότερα πράγματα για τον υποστηρικτή αυτής της άποψης, παρά για την ίδια τη Βενεζουέλα.
    – Δεν είναι ανάγκη να έχει κανείς ΑΠΟΨΗ για τα πάντα. Ιδίως όταν αυτή βασίζεται κατ’ ανάγκη σε φιλτραρισμένη πληροφόρηση, είναι σκόπιμο να επέχει κανείς της κρίσεως. Οι απόψεις είναι καλές για να περνάει η ώρα ευχάριστα, αλλά καλό είναι να συστήνονται ως απόψεις και όχι ως θέσφατα ή ως η τελευταία λέξη της γνώσης επί ενός ζητήματος.
    – Όσο για τα δικαιώματα είναι μεγάλη η κουβέντα. Αλλά καλό είναι να μην είναι μόνο τυπικά.

  5. Δηλαδή ανώνυμε τα παραπάνω που λέει το κείμενο είναι παραπληροφόρηση. Πάντως σ’ αυτό το μπλογκ όσο το παρακολουθώ δεν παρουσιάζεται κάτι ως θέσφατο.

  6. «Παλινδρόμηση σε σοβιετικού τύπου πρακτικές στο βωμό της απεξάρτησης από τις ΗΠΑ, λοιπόν. Δυστυχώς, το’χει η μοίρα, φαίνεται, του κάθε αντιιμπεριαλιστή ηγέτη να είναι τσακωμένος με τη δημοκρατία. Μέση οδός, αλήθεια, δεν υπάρχει;»

    Στα δικά μου αυτιά, τέτοιου είδους συμπεράσματα, μάλλον ως θέσφατα ακούγονται, παρά σαν κριτικές επιφυλάξεις. Και βασίζονται στα όσα υποστηρίζει ένα άρθρο του οποίου ο συντάκτης εμφανίζεται ως «επιμελητής» του άρθρου, χωρίς να αναφέρει την παραμικρή πηγή ή όποιο άλλο ίχνος τεκμηρίωσης. Νομίζω ότι πριν καταλήξει κανείς σε αναλογίες με τη Σοβιετία (με την οποία επίσης τα πράγματα δεν είναι απλά – δυστυχώς ο κόσμος δεν είναι όσο απλός θα το’ θελε ο ποιητής, και αυτό κάνει περισσότερο δύσκολη τη ζωή μας) καλό είναι να συμβουλεύεται πηγές περισσότερο αξιόπιστες.

  7. Τυγχάνω «αριστερίζων», έχω ένα σχετικό κόλλημα με την Λατινική Αμερική, έχω πάει 2 φορές στην Κούβα, μαθαίνω ολίγα ισπανικά, και έχω λίγους Κουβανούς φίλους στην Ελλάδα και αρκετούς στην Κούβα. Μετά από αυτά τα ολίγα απλώς ανακάλυψα τον υποκειμενισμό μου, και την μεταφυσική άποψη που ενδεχομένως ακόμα έχω για την Λατινική Αμερική.

    Πιστεύω ότι αυτό που συμβαίνει εκεί σήμερα δεν έχει πάρει ακόμα την τελική μορφή του. Σκεφθείτε λίγο, στην ήπειρο των εξεγέρσεων,των ένοπλων κινημάτων, και των στρατιωτικών δικτατοριών, στα προεδρικά μέγαρα των περισσότερων χωρών δεσπόζει η φωτογραφία του Τσε Γκουεβάρα. Την στιγμή που όλα σχεδόν τα ένοπλα κινήματα έχουν ηττηθεί , όλη η Λατινική Αμερική ζητωκραυγάζει για τον Τσε, ενώ η πολιτική αλλαγή έχει επιτευχθεί με την γραμμή του Αλιέντε. (εκλογές)

    Κατά συνέπεια μήπως η πραγματική μας διαφορά αντίληψης δεν είναι για την πολιτική του «εξαιρετικού κ.Τσάβες», αλλά για τι ακριβώς εννοεί ο καθένας από εμάς δημοκρατία. Τόσο στο άρθρο, όσο και σε αρκετά κριτικά σχόλια προβάλλεται σαν το «ιδεώδες σύστημα» που όμως από την αρχαία Αθήνα, μέχρι τον κοινοβουλευτισμό στις μέρες μας είχε καθαρό κάθε φορά ταξικό περιεχόμενο. Παρ’ότι μεγάλοι αγώνες δόθηκαν και πολύ αίμα χύθηκε γι’αυτή τη δημοκρατία.

    Αν αυτά ακούγονται πολύ ξύλινα, άλλο τόσο ξύλινα ακούγονται – σε μένα τουλάχιστον – οι γενικές ουμανιστικές προσεγγίσεις περί δημοκρατίας. Το ότι η δεύτερη απόπειρα εργατικής εξουσίας (Παρισινή Κομμούνα η πρώτη) εκφυλίστηκε από δικτατορία (ναι,μην φρικάρετε) του προλεταριάτου σε δικτατορία του μηχανισμού «εκπροσώπησης του προλεταριάτου», πάνω και στο προλεταριάτο, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι κάθε κρατική εξουσία,κοινοβουλευτική ή όχι, αστική ή «εργατική» είναι δικτατορία.

    Και για να το εκφυλίσω λίγο, το μόνο που κατά βάθος είμαστε όλοι σε ιδεολογικό επίπεδο, είναι ή «δικτάτορες» ή αναρχικοί. Σε πολύ ιδεολογικό όμως,γιατί σε πρακτικό ακόμα και στην οργάνωση μιας απεργίας η «δημοκρατία» πάει στην άκρη. Το συνηθέστερο σκηνικό είναι ΜΑΤ vs Περιφρούρηση, η οποία περιφρούρηση οφείλει να καταστείλει το δημοκρατικό δικαίωμα του απεργοσπάστη να μπει να δουλέψει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: