Τα εγκλήματα του ναζισμού και του κομμουνισμού

Έχει ξεκινήσει μια συζήτηση με αφορμή το ψήφισμα που υιοθέτησε η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ). Με το ψήφισμα αυτό, εξισώνει τη στάση της ναζιστικής Γερμανίας με εκείνη της Σοβιετικής Ένωσης κατά την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στη χώρα μας οι αντιδράσεις ήταν σφοδρές, από πολιτικούς που με μεγάλη ευκολία αναφέρονται στις αρετές του Στάλιν και του Μάο, θεωρώντας την απόφαση «ξέφρενη αντικομμουνιστική εκστρατεία».

Tου Διονυση Γουσετη (Καθημερινή 09/09/09)

Πρώτα το Συμβούλιο της Ευρώπης, μετά το Ευρωκοινοβούλιο και πρόσφατα ο ΟΑΣΕ ψήφισαν με μεγάλη πλειοψηφία κείμενα υπέρ των θυμάτων των ολοκληρωτισμών: του ναζισμού» και του κομμουνισμού. Πριν από 20 μέρες ο «Ριζοσπάστης ανανέωσε τον αγώνα του για την αθώωση του κομμουνισμού με 589 υπογραφές κομμουνιστών από 23 χώρες, που «καταγγέλλουν την προσπάθεια εξίσωσης του ναζισμού με τον κομμουνισμό». Ποια επιχειρήματα επιστρατεύουν; Είτε συμψηφίζουν τα εγκλήματα είτε «ξεσκεπάζουν» τους πονηρούς Ευρωπαίους -δηλαδή όλους τους παραπάνω οργανισμούς- ότι ανακινούν το θέμα για να χτυπήσουν τους αντίπαλους της ελεύθερης αγοράς. «Χωρίς να δίνουν δεκάρα για τη δημοκρατία και τα δικαιώματα», υπερθεματίζει το μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ Α. Τσέκερης, προφανώς για να μη χαρίσει στο ΚΚΕ το μονοπώλιο του κομμουνιστή.

Με τα επιχειρήματα αυτά δεν αξίζει να ασχοληθούμε. Πιο σοβαρά είναι εκείνα ορισμένων μη σταλινικών κομμουνιστών -ανάμεσά τους και δημοκρατικοί άνθρωποι- που ενώ αναγνωρίζουν τα εγκλήματα των κομμουνιστών, τους διαφοροποιούν από τους ναζί ως προς το «όραμα». Το όραμα των ναζί ήταν ο ρατσισμός, ενώ των κομμουνιστών η ειδυλλιακή κομμουνιστική κοινωνία. Και αφού το όραμα είναι ειδυλλιακό, δεν μπορεί παρά τα εγκλήματα των κομμουνιστικών καθεστώτων να οφείλονται σε στρεβλώσεις του. Και επειδή τα εγκλήματα δεν λείπουν από κανένα κομμουνιστικό καθεστώς, έπεται ότι κανένα τέτοιο καθεστώς δεν ήταν και δεν είναι πραγματικά κομμουνιστικό. Αρα, τα εγκλήματά τους δεν αφορούν αυτόν τούτο τον κομμουνισμό.

Ετσι, όμως, το «όραμα» γίνεται θολό. Ο ορισμός του κομμουνισμού γίνεται κυλιόμενος. Εκτός από τα ιδεολογήματα περί επάρατης ιδιοκτησίας και επάρατης αγοράς, το μόνο σταθερό στοιχείο του είναι η πίστη ότι είναι «καλός». Συνεπώς, για να απαλλαγεί από τις στρεβλώσεις, χρειάζεται να φορτωθεί με διευκρινιστικούς προσδιορισμούς. Κομμουνισμός χωρίς προσωπολατρία, με ανθρώπινο πρόσωπο, με δημοκρατία, με ελευθερία, με πλουραλισμό κ. λπ., χωρίς και πάλι να γίνεται σαφής ο ορισμός. Ούτε θα γίνει σαφής όσο δεν επανεξετάζονται τα ιδεολογήματα. Ριζικότερα αντέδρασαν πολλά καθεστωτικά Κ. Κ. στις χώρες που κατέρρευσε ο κομμουνισμός. Μετονομάστηκαν και αποτίναξαν από τον τίτλο τους το «Κ». Το ίδιο έκανε και το ιταλικό Κ. Κ., όπως και το ελληνικό ΚΚΕ εσωτερικού. Στο τελευταίο όμως, το «Κ» και το σφυροδρέπανο επέστρεψαν θριαμβευτικά από σταλινικές δυνάμεις, που παρεισέφρησαν στους επιγόνους του ΚΚΕεσ., είτε ως «τάσεις» του ΣΥΝ είτε ως «συνιστώσες» του ΣΥΡΙΖΑ.

Ωστόσο, η περί ιδεολογημάτων και οραμάτων συζήτηση περισσεύει. Διότι τα ψηφίσματα δεν αφορούν το ιδεολογικό περιεχόμενο των καθεστώτων. Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας καταδικάζουν. Οι μη σταλινικοί Ελληνες κομμουνιστές, λοιπόν, που τους εναντιώνονται βιώνουν την αντίφασή τους. Αλλά η αντίφαση δεν αφορά μόνο αυτούς. Στη δημοκρατικά ελλειμματική χώρα μας, το πολιτικό φάσμα -από άκρα δεξιά έως άκρα αριστερά- δεν σοκάρεται από τα εγκλήματα του κομμουνισμού. Νιώθει άνετα να απορρίπτει ομόφωνα τα ψηφίσματα.

Advertisements

19 Σχόλια

  1. Απίστευτες ανοησίες εκστομίζονται πλέον ως αυτονόητες αλήθειες. Το να αποδίδεις στον «κομμουνισμό» τα εγκλήματα που έγιναν επί κομμουνισμού συμπαραβάλλοντάς τα με τα εγκλήματα του ναζισμού δεν είναι απλώς καταδίκη των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Το επίδικο είναι ακριβώς η «εξίσωση» του κομμουνισμού με το ναζισμό υπό την κατηγορία του ολοκληρωτισμού. Εκτός κι αν οι φιλάνθρωποι ευρωπαίοι θα ήταν έτοιμοι να βγάλουν ένα ψήφισμα στο οποίο, εν ονόματι των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, θα καταδίκαζαν από κοινού τον ναζισμό, τον κομμουνισμό και τον καπιταλοκοινοβουλευτισμό (αυτό ήταν αν θυμάμαι καλά το πολίτευμα του έθνους που έριξε τις δύο(!) ατομικές βόμβες). Και βέβαια η σειρά των εγκλημάτων που έγιναν παράλληλα με κάθε λογής πολιτειακή οργάνωση είναι ατελείωτη. Αλλά σήμερα κανείς δυσκολεύεται να κάνει έστω και τις στοιχειώδεις διακρίσεις.

  2. Καταρχην δε θ ασχοληθω καν με το προβοκατορικο τροπο προσεγγισης περι αξιακου συστηματος της κομμουνιστικης προοπτικης. Θα σε παραπεμψω απλα στα «κιταπια» των Μαρξ-Ενγκελς να δεις τι πραγματικα ειναι και τι δεν ειναι ο κομμουνισμος. Τωρα οσον αφορα τα σταλινικα εγκληματα υιοθετεις το κλασσικο αστικο επιχειρημα οπου τα εγκληματα του μουστακια αποτελουν εγκληματα του κομμουνισμου (αληθεια που ακριβως ειχαμε κομμουνισμο??? αλλη μια αντιεπιστημονικη προσεγγιση του θεματος). Γινεται δηλαδη η αναγωγη της πραξης στη θεωρια!!! Γυρναει η διαλεκτικη με το κεφαλι προς τα κατω.
    Κλεινοντας, θα εκφρασω την απογοητευση μου για το επιπεδο του blog καθως εν τελει δεν ειναι τπτ αλλο παρα μια ακριτη αναπαραγωγικη συσκευη της ημιμαθειας και της ανορθολογικοτητας των καθεστωτικων media..

    υ.γ.:Η κομμουνιστικη θεωρια εχει τεθει εκτος νομου σε αρκετες χωρες του πρωην ανατολικου μπλοκ και εκει στρεφεται το μαζεμα υπογραφων του «κ».κ.ε.

    • @ sotirelin
      Αν το σχόλιο αφορά εμένα, και όχι το κείμενο της Καθημερινής, ευχαριστώ για τη διαφωτιστική παραπομπή. Αλλά το σχόλιό μου αφορούσε ακριβώς την μη αναγωγιμότητα της θεωρίας στην πράξη, ή μάλλον – επειδή δεν με ικανοποιεί η γενικόλογη διάκριση θεωρίας/πράξης την οποία μπορεί να επικαλεστεί ο καθένας, ακόμη και ο καπιταλιστής – ενός κοινωνικού, οικονομικού, πολιτικού κτλ. συστήματος στην πρακτική που εφαρμόζεται στο πλαίσιό του ή που το επικαλείται. Λέω δηλαδή ότι αν αποφασίσουμε να αποδώσουμε στον κομμουνισμό τα εγκλήματα του μουστάκια (μεταξύ άλλων) θα πρέπει να αποδώσουμε στην αστική δημοκρατία τα εγκλήματα που γίνονται ενόσω αυτή υπάρχει. Αλλά αυτό είναι παραλογισμός. Η αυτή πολιτειακή οργάνωση πρέπει να κρίνεται ως τέτοια, και όχι με βάση τις πρακτικές που αναπτύσσονται εντός της (και αυτό δεν σημαίνει ότι αυτά τα δύο είναι παντελώς άσχετα, αλλά ότι χρειάζονται συγκεκριμένες αναλύσεις), οι οποίες άλλωστε μπορούν να ποικίλουν.Κσι βεβαίως η διαφορά στη θεωρία ανάμεσα στο ναζισμό και τον κομμουνισμό δεν είναι απλώς ένα δευτερεύον ή «θεωρητικό» ζήτημα, όπως διατείνεται ο συντάκτης του άρθρου.

  3. @ sotirelin στο μπλογκ ανεβάζουμε όποια άρθρα μάς αρέσουν, έχουν ενδιαφέρον και προκαλούν συζητήσεις, καλή ώρα όπως του Γουσέτη. Αν θέλεις να λέγεται σταλινικός κομμουνισμός και όχι απλά κομμουνισμός, τότε ας αναστοχαστούμε γιατί τα κιτάπια του Μαρξ ευνόησαν το φαινόμενο Στάλιν. Μη παίζουμε τώρα με τις λέξεις. Αλλιώς βρες μια άλλη εσύ για περιγράψεις το καθεστώς στη Σοβιετία.
    Αν θεωρείς το επίπεδο του blog υποτιμητικό, δε σε υποχρεώνει κανείς να το επισκέπτεσαι. Βρες άλλα ιστολόγια, με ποιότητα και κυρίως με απόψεις που δε θα διαφωνείς και θα σου χαλάνε την όρεξη. Οι σταλινικού τύπου υποδείξεις μακριά από μας.
    Β.Λ.

  4. Από τον Ριζοσπάστη http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=4946351: «Ξεπέρασε πολλά ο Στάλιν. Αλλα οριστικά, άλλα σε μικρότερο κι άλλα σε μεγαλύτερο βαθμό. Στα 30 χρόνια της ηγετικής του παρουσίας έμελλε να γίνει η υπ’ αριθ. 1 προσωπικότητα του πλανήτη, άφταστο οργανωτικό ταλέντο, από τους πολιτικά σοφότερους άνδρες της ιστορίας, φαινόμενο επαναστατικής τόλμης και στρατηγικής ιδιοφυΐας, ο μυθικός αρχηγός του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Ο άνθρωπος που, παρά τις ασύλληπτες σε ποικιλία και ένταση αντιξοότητες, οργάνωσε από το μηδέν σοσιαλιστική κοινωνία και οικοδόμησε ένα πανίσχυρο κράτος -ουσιαστικά σε 15 χρόνια – που αντιμετώπισε την πιο τρομερή πολεμική θεομηνία της ιστορίας και νίκησε! Ηταν τόσο διορατικός, που έδωσε εντολή για την κατασκευή ατομικής βόμβας όταν οι Γερμανοί ήταν ακόμη έξω από τη Μόσχα (1942). Τόσο ήταν βέβαιος για τη νίκη, όσο ότι οι Αμερικανοί τη δικιά τους την προόριζαν γι’ αυτόν και το σοσιαλισμό.» Σ’ αυτο το ΚΚΕ αναφέρεται το άρθρο. Για να βλέπουμε ποιος θεωρείται κομμουνιστής και ποιος όχι.

  5. Τα κιτάπια του Μαρξ ευνόησαν τον σταλινισμό όσο τα κιτάπια του Πλάτωνα ευνόησαν τον ολοκληρωτισμό και τα κιτάπια του Νίτσε το ναζισμό. Κι όσο ο Βέρθερος του Γκαίτε ευθύνεται για την επιδημία αυτοκτονιών που «ενέπνευσε». Δηλαδή καθόλου. Και ασφαλώς το άρθρο δεν αναφέρεται μόνο στο αρτηριοσκληρωτικό ΚΚΕ. Άλλωστε το ψήφισμα δεν παρέπεμπε στην Παπαρήγα και τον Μαΐλη…

  6. Είναι τελικά ο Στάλιν κομμουνιστής ή όχι; Έχω μπερδευτεί βρε παιδιά.

  7. Για να βγεις από τη σύγχυση, μπορείς να ξεκινήσεις αναστοχαζόμενος αρχικά ποιο είναι το περιεχόμενο του επιθετικού προσδιορισμού «κομμουνιστής». Γιατί πολύ φοβάμαι ότι προσπαθείς να κατανοήσεις τον κομμουνισμό μέσω του Στάλιν. Άραγε ήταν ο Μπους δημοκράτης; Προφανώς αυτός ο τρόπος να τίθενται ερωτήματα δεν βοηθάει τη σκέψη.

  8. Το «κομμουνιστής» δεν είναι επιθετικός προσδιορισμός είναι ουσιαστικό που επιδέχεται επιθετικούς προσδιορισμούς: καλός, κακός, σωστός, ανάλογα με το περιεχόμενο που θέλει να του προσδώσει όποιος υιοθετεί ή εκπροσωπεί αυτον τον όρο-θεωρία-ιδεολογία-σύστημα κλπ. (εννοώ τον κομμουνισμό). Στην περιπτωση μας δε μ’ ενδiέφερε ο κομμουνισμός εν γένει αλλά ο κομμουνισμός επί Στάλιν. Κι εδώ υπάρχει μεγάλη διαφορά. Το σταλινικό-κομμουνιστικό καθεστώς ήταν ολοκληρωτικό με αμέτρητα εγκλήματα στο όνομα του κομμουνισμού. Και πάλι, ήταν ή όχι κομμουνιστής ο Στάλιν; Γιατί στην εγχώρια αγορά ως τέτοιος λογίζεται
    Β.Λ.

  9. Αυτός ο τρόπος να τίθενται ερωτήματα είναι ουσιοκρατικός και αδυνατεί να συλλάβει στοιχειώδεις διακρίσεις. Ξαναρωτάω: ήταν δημοκράτης ο Μπους; Προφανώς το ερώτημα είναι α-νόητο. Δεν έχει νόημα να ρωτάει κανείς αν ο Στάλιν «ήταν» ή όχι κομμουνιστής (με αυτή την έννοια μίλησα για «επιθετικό» προσδιορισμό, για προσδιορισμό δλδ που επι-τίθεται στο όνομα «Στάλιν»), αλλά αν αυτά που έκανε εκφράζουν τις ιδέες του κομμουνισμού. Αυτό που μπορώ εγώ να πω είναι ότι επί Στάλιν έγιναν πράγματα που συνάδουν και πράγματα που απάδουν προς τον κομμουνισμό. Αλλά δεν έχει νόημα να μιλάμε για σταλινικό κομμουνισμό όταν θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό εν γένει (και εσύ μιλάς για τον κομμουνισμό εν γένει όταν ρωτάς «αν ο Στάλιν ήταν κομμουνιστής ή όχι», διαφορετικά το ερώτημα δεν έχει νόημα), όπως δεν έχει νόημα να μιλάμε για καραμανλική ή παπανδρεϊκή δημοκρατία. Ο κομμουνισμός και η δημοκρατία ανήκουν στην τάξη των ιδεών, ο Σταλιν και ο Μπους ανήκουν στην έμπρακτη τάξη. Ας μην συγχέουμε τα επίπεδα.

  10. Μα το θέμα μας δεν είναι η σύνδεση του Στάλιν με τον κομμουνισμό; Μιλάμε για μια συγκεκριμένη πρίπτωση και όχι για ιδεολογικά σχήματα, στο επίπεδο της θεωρίας. Όταν κατακρίνουμε τη δημοκρατία του Μπους εννοείται ότι απευθυνόμαστε στους χειρισμούς της κυβέρνησης του στο πλαίσιο πάντα της δημοκρατίας. Η διαφορά όμως είναι ότι η δημοκρατία ως σύστημα αξιών προσφέρει τις δυνατότητες για τη συντήρησή της. Ο κομμουνισμός απ’ ό,τι φάνηκε όχι.

  11. Ιδού ορισμένοι αφορισμοί ενός κομμουνιστή εμπνευσμένοι από το θέμα:
    α) ανεξάρτητα αν ήταν «κομμουνισμός» τελικά αυτό που υπήρχε στη Σονιετική Ένωση, ο Στάλιν ήταν και παραήταν κομμουνιστής, μόνο που όλοι οι κομμουνιστές δεν είναι ένα πράγμα. Το να λέμε ότι κάποιος δεν είναι κομμουνιστής μόνο και μόνο επειδή διαφωνούμε με αυτό που κάνει είναι μια παλιά κομμουνιστική συνήθεια που γενικεύτηκε -και θεσμοποιήθηκε- επί Στάλιν παρεμπιπτόντως…
    β) ο Στάλιν κατηγορείται από πολλούς, για πολλά και πολλών κατηγοριών εγκλήματα… και το ένα δέκατο να έκανε από αυτά που του καταλογίζουν αξίζει γι’ αυτό να στιγματιστεί από την Ιστορία, κομμουνιστής ή ξεκομουνιστής. Αυτό δεν σημαίνει πως όλες οι κατηγορίες για εγκλήματα εναντίον του ευσταθούν και πρέπει να εξετάζονται κάθε φορά συγκεκριμένα. Επίσης δεν σημαίνει ότι όποιος υποστηρίζει την τελευταία πρόταση είναι σταλινικός ή κρυπτό… και δεν σημαίνει ότι «σχετικοποιεί» τίποτα…
    γ) από τα εγκλήματα που αποδίδονται στον Στάλιν άλλα είναι ιστορικά αποδεδειγμένα, άλλα είναι προφανείς και αναπόδεικτες τερατολογίες που τις έχουν κάποιοι ανάγκη για τις εθνικιστικές τους αφηγήσεις (εδώ τον κατηγορούνε μέχρι και για «ποντιακή γενοκτονία»… μα όλος ο κόσμος ήθελε να εξοντώσει τους Πόντιους πια…), άλλα είναι εγκλήματα που αναγνωρίζονται ως τέτοια διαχρονικά κι άλλα είναι πράγματα που αποκαλούμε σήμερα έγκλημα ενώ με τα μέτρα της εποχής του δεν ήταν.
    δ) ιδιαίτερη προτίμηση δείχνουν όλοι στο να χαρακτηρίζουν «εγκλήματα» ενός ανθρώπου και ενός «καθεστώτος» βιαιότητες ή και τραγωδίες που έγιναν στα πλαίσια των συγκρούσεων μιας επαναστατικής εποχής… Σκοπός τους είναι φυσικά να χαρακτηρίζουν συλλήβδην έγκλημα την κοινωνική επανάσταση, ανεξάρτητα από τις ιστορικές συνθήκες όπου αυτή εκδηλώνεται… και να την ταυτίσουν με μια «αιματηρή παρεκτροπή»
    ε) «Ολοκληρωτισμός» είναι μια καραμέλα που δεν στοχεύει εξαρχής επουδενί στον ναζισμό (παραπέμπω στο βιβλίο του Τζάκομπι «Το Τέλος της Ουτοπίας») αλλά μόνο στον κομμουνισμό και τη σοσιαλιστική ουτοπία γενικότερα. Είναι ένας όρος που τον οφείλουμε στην εκλαϊκευτική δύναμη ενός φιλοσόφου (Πόππερ) που είναι τόσο σοβαρός που φτάνει στο τέλος να χρεώσει όλους τους «ολοκληρωτισμούς» της ιστορίας στον …Πλάτωνα. Ενώ η πιο σοβαρή κριτικός του ολοκληρωτισμού (Άρεντ), όταν έγινε πιο συγκεκριμένη αναγνώρισε την πηγή του ολοκληρωτισμού εκεί ακριβώς που βρίσκεται: όχι στην επαναστατική σκέψη αλλά στο κοινότοπο Κράτος…
    Τέλος είναι ντροπή να υπαγορεύει την ιστορική μνήμη της ευρωπαϊκής ηπείρου μια δράκα εθνικιστών-κρυπτοναζιστών της Ανατολικής Ευρώπης σε συνεργασία με τους ακροδεξιούς και το πιο αντικομμουνιστικό κομμάτι χριστιανοδημοκρατών και σοσιαλδημοκρατών, κι εμείς να καθόμαστε να δικαιολογούμε αυτή την πολιτική αλητεία. Βρίστε τον Στάλιν όσο θέλετε, και τον κομμουνισμό και τους κομμουνιστές, αλλά το όνειδος του Μονάχου δεν κρύβεται πίσω από κανένα Μολότοφ-Ρίπεντροπ… Όποιος βάζει την υπογραφή του σε αυτό το ψήφισμα για μένα υπογράφει την ουσιαστική λήθη του τι ήταν πραγματικά ο ναζισμός… και τι έκανε στην ανθρωπότητα

  12. Έλα ρε ορθοντοξ κομιουνιστ. Και έλεγα πώς και δεν μπήκες ακόμα στη συζήτηση. Θα συμφωνήσω ότι η ανακίνηση και η διατήρηση του θέματος περί ολοκληρωτισμού και κομμουνισμού είναι σαφώς πολιτική επιλογή χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει δικαιολόγηση των πρακτικών του Στάλιν.

  13. @φελέκι
    «Η διαφορά όμως είναι ότι η δημοκρατία ως σύστημα αξιών προσφέρει τις δυνατότητες για τη συντήρησή της. Ο κομμουνισμός απ’ ό,τι φάνηκε όχι».

    Ας μην εκλαμβάνουμε το παρόν μας ως τη μόνη και αιώνια δυνατότητα. Και οι «δημοκρατίες» μέσα στην ιστορία ήλθαν και απήλθαν πάμπολλες φορές. Ότι ο κομμουνισμός (ή οι κομμουνισμοί) με τη μορφή που είχε δεν υπάρχει πια, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα εμπνεύσει νέες προσπάθειες στο μέλλον. Εκτός κι αν ήρθε το τέλος της ιστορίας και δεν το ξέρουμε. Πόσο μάλλον που κομμουνισμός και δημοκρατία δεν είναι ασυμβίβαστες ιδέες, κάθε άλλο.

  14. Η διαφορά μεταξύ αφ’ ενός της δημοκρατίας και αφ’ ετέρου των καθεστώτων τύπου φασισμού ή κομμουνισμού είναι ότι η πρώτη αποτελεί τρόπο οργάνωσης της συνύπαρξης μελών μιας κοινωνίας, ενώ τα δεύτερα αποτελούν ιδεολογικά καθεστώτα. Καθεστώτα που έχουν μια επίσημη ιδεολογία.

    Έτσι, στη δημοκρατία χωρούν άτομα με διαφορετικές ιδεολογίες. Χωρούν ακόμη και φασίστες, ακόμη και κομμουνιστές, ακόμη και η κα Παπαρήγα. Στο καθεστώς που ονειρεύεται η κα Παπαρήγα δεν χωρούν άτομα που δεν ασπάζονται την ιδεολογία της.

    Συνεπώς, το να συμψηφίζει κανείς εγκλήματα των φασιστών ή των κομμουνιστών με εγκλήματα των δημοκρατών δεν έχει νόημα. Τα εγκλήματα κυβερνήσεων σε συνθήκες δημοκρατίας βαρύνουν τις κυβερνήσεις, ενώ τα εγκλήματα των φασιστικών ή των κομμουνιστικών κυβερνήσεων βαρύνουν τα καθεστώτα και την ιδεολογία τους.

  15. 1. Ας μην περιορίσουμε τον κομμουνισμό στο καθεστώς που ονειρεύεται η κα Παπαρήγα.
    2. Ας δεχτούμε ότι ονομάζουμε δημοκρατία απλώς ένα αφηρημένο τρόπο «οργάνωσης της συνύπαρξης μελών μιας κοινωνίας» (αν και τόσο ο κομμουνισμός όσο και ο φασισμός και ο καπιταλισμός αποτελούν επίσης τρόπους οργάνωσης της συνύπαρξης των ανθρώπων, μόνο που έχουν συγκεκριμένο περιεχόμενο).
    3. Στο πλαίσιο αυτής της πολιτειακής φόρμας μπορούν να υπάρχουν διάφορα ‘ιδεολογικά» περιεχόμενα. Συνεπώς, λόγω της διαφοράς γένους, καλό είναι να συγκρίνουμε τα ιδεολογικά περιεχόμενα μεταξύ τους, και όχι με τη δημοκρατική φόρμα.
    4. Ας διακρίνουμε τρία ιδεώδη μείζονα περιεχόμενα: ι) στον καπιταλισμό επιτρέπεται η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, σύμφωνα με τους νόμους της «ελεύθερης» αγοράς. ιι) στον φασισμό επιτρέπεται η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, σύμφωνα με τους νόμους της ράτσας. ιιι) στον κομμουνισμό ΔΕΝ επιτρέπεται η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
    5. Τα περιεχόμενα αυτά είναι δυνατόν να συνδυαστούν τόσο με δημοκρατικές όσο και με μη δημοκρατικές «μορφές συνύπαρξης των μελών μιας κοινωνίας».
    6. Στις χειρότερες εκδοχές τους τα σοσιαλιστικά καθεστώτα επιχείρησαν (ή έτσι υποστήριξαν) να συνδυάσουν τον κομμουνισμό με μη δημοκρατικές μορφές συνύπαρξης. Αλλά αυτό βαρύνει τις κυβερνήσεις και όχι την ιδέα του κομμουνισμού.
    7. Η δημοκρατία δεν είναι κενή μορφή, εκτός κι αν ζούμε εκτός ιδεολογίας και δεν το ξέρουμε. Ο κομμουνισμός δεν υπήρξε το αντίπαλο δέος της δημοκρατίας αλλά του καπιταλισμού-καπιταλοκοινοβουλευτισμού.
    8. Όσο για το πόσο ανεκτικός είναι ο καπιταλοκοινοβουλευτισμός, η πρόσφατη περίπτωση του Ταρνάκ στην προοδευτική Γαλλία είναι ενδεικτική.
    9. Τέλος, ας μην δαιμονοποιούμε πρακτικές των πρώην σοσιαλιστικών καθεστώτων που όταν τις βλέπουμε στη δύση απλώς προβληματιζόμαστε (πχ. απαγόρευση της έκδοσης του Μάιν Καμπφ στη Γερμανία, απαγόρευση της μαντίλας στη Γαλλία, Γκουαντάναμο κλπ.).

  16. Και για να μην χάσει κανείς το χρόνο του επισημαίνοντας τα αυτονόητα, με αυτό που λέω στο 9. δεν εννοώ πως τα εγκλήματα και οι αυταρχικές συμπεριφορές των μεν δικαιολογούν τα αντίστοιχα των δε. Το σχόλιο έχει να κάνει με τις επιλεκτικές μας κρίσεις για πράγματα παρόμοια.

  17. πάντως βρε παιδιά, μην τα λέμε έτσι απότομα αυτά για τη δημοκρατία που δεν έχει επίσημη ιδεολογία, γιατί θα πέσουν η ελεύθερη αγορά, η ατομική ιδιοκτησία, ο κοινοβουλευτισμός κτλ. να μας πλακώσουν… :))

  18. Κομμουνισμός Ναζισμός

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: