Επιδότηση και απόσυρση γενικώς…

Του Μαριάμπα

Ακόμα μια εκλογική αναμέτρηση και είναι σχεδόν βέβαιο ότι η όποια συζήτηση σε επίπεδο προτάσεων των κομμάτων θα περάσει σε τρίτη και τέταρτη μοίρα. Ένας λόγος μπορεί να είναι ότι στην καλύτερη περίπτωση οι προτάσεις αυτές δεν ξεπερνούν σε έκταση τα προεκλογικά συνθήματά τους και ουσιαστικά δεν νομίζω ότι οι απαιτήσεις για τη σύνταξή τους ξεπερνούν αυτές ενός bussiness plan μπακάλικου. Ακόμα κι αυτές όμως θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια κάποια αφορμή, αν είχαμε διάθεση να συζητήσουμε πολιτικά.

Η κριτική που ασκείται στην κυβερνητική πολιτική τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα συχνά κινείται στα πλαίσια μιας συλλογικής «ψυχολογίας» του αφελή κατόχου κάρτας visa. Τίποτα δεν τίθεται σε πλαίσια σύγκρισης και αξιολόγησης αναγκών και προοπτικών, δεν υπάρχει καμία προτεραιότητα, κανένα πλάνο. Μόνο ή κυρίως αυτό που θα προκύψει στην στιγμή.

Ένα παράδειγμα είναι η πολύ πρόσφατη πολιτική που ασκήθηκε στο όνομα του «περιβάλλοντος». Το καλοκαίρι που πέρασε η κυβέρνηση αποφάσισε να  επιδοτήσει την αλλαγή κλιματιστικών στα πλαίσια του προγράμματος «αντικατάστασης ενεργοβόρων συσκευών» του υπουργείου Aνάπτυξης. Το κόστος ήταν ύψους 15 εκ. ευρώ. Το μέτρο αυτό φάνηκε καλό και απαραίτητο από όλους. Στην Ελλάδα υπάρχουν εγκατεστημένα περίπου 7 εκ. κλιματιστικά, τα περισσότερα παλαιάς τεχνολογίας, ενεργοβόρα και επιβλαβή για το περιβάλλον. Συνεπώς η σταδιακή αντικατάστασή τους είναι επιβεβλημένη. Κανείς όμως δεν αναρωτήθηκε μήπως αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν με άλλους τρόπους οι οποίοι θα είχαν ευεργετικότερα αποτελέσματα για το περιβάλλον, τα οποία μάλιστα θα μείωναν τις ανάγκες για χρήση τεχνιτών μέσων μείωσης της θερμοκρασίας.

Στα τέλη Αυγούστου κάηκε ένα μεγάλο μέρος των δασών που είχαν απομείνει στην Αττική, κάτι που λίγοι αμφέβαλλαν ότι αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε. Ενδεχομένως τα χρήματα αυτά αν πήγαιναν εγκαίρως σε προγράμματα προστασίας των δασών να είχαμε σήμερα τα δάση που κάηκαν και να μην είχαμε ανάγκη για ακόμα περισσότερα και καλύτερα κλιματιστικά. Μα θα πει κανείς, το σωστό θα ήταν ΚΑΙ επιδότηση για αλλαγή κλιματιστικών ΚΑΙ κονδύλια για προτασία των δασών. Αυτό είναι ακριβώς που αποκαλώ συλλογική ψυχολογία της visa. Η ψυχολογία αυτή σου επιτρέπει να πιστεύεις ότι οι επιθυμίες σου μπορεί να γίνουν πραγματικότητα χωρίς να μπαίνεις στον κόπο να τις ιεραρχήσεις, να σχεδιάσεις, να δεις τις ανάγκες σου σε βάθος χρόνου. Αυτή η ψυχολογία στην ουσία παραλύει κάθε δυνατότητα για πολιτική σκέψη και δράση, καθώς η πολιτική απαιτεί ακριβώς την αξιολόγηση προτεραιοτήτων.

Ένα ακόμα πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η απόφαση της κυβέρνησης να προσφέρει στους 120,000 φετινούς μαθητές της Α’ Γυμνασίου από ένα κουπόνι, ύψους 450 ευρώ, με το οποίο θα μπορούν να αγοράσουν φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή της αρεσκείας τους. Το ύψος του διαθέσιμου κονδυλίου; 68 εκ ευρώ. Φαντάζομαι καμία οικογένεια δεν λέει όχι σε δωρεάν υπολογιστή. Η συγκεκριμένη απόφαση μοιάζει δώρο εξ ουρανού, κάτι σαν bonus από την νέα golden visa. Έναντι ποιων εναλλακτικών προτάσεων για την βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης των «δικαιούχων» μαθητών και της «ψηφιακής σύγκλισής» τους προκρίθηκαν τα laptop; Άγνωστο. Το σίγουρο είναι ότι λέμε ΝΑΙ στα laptop και ΝΑΙ στην ποιοτικότερη εκπαίδευση.

Ο κατάλογος είναι μακρύς. Επιδότηση για απόσυρση αυτοκινήτων. Επιδότηση για απόσυρση λεβήτων, για μόνωση κτηρίων. Επιδότηση και απόσυρση γενικώς…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: