Και πάλι τα Δεκεμβριανά

Του Γιώργου Γιαννουλόπουλου

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία (31/7).

«Μπορεί να πέρασαν οχτώ μήνες από τότε, αλλά τα Δεκεμβριανά παραμένουν ένα αναπάντητο ερώτημα, που εξακολουθεί να μας βασανίζει.

Τελευταία, μάλιστα, έγιναν ένα από τα επίδικα ζητήματα στη συντροφική αντιπαράθεση ή τον σκυλοκαυγά (διαλέξτε εσείς) περί τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα προσπαθήσω, λοιπόν, να επισκεφθώ ξανά την ανάμειξη του Συνασπισμού, τοποθετώντας όσο γίνεται την έμφαση στην πολιτική, με τη στενή σημασία του όρου.

Νομίζω ότι η αρχική στάση του ήταν να πλησιάσει τους νέους και να προσδώσει πολιτικό περιεχόμενο στην οργή τους. Δηλαδή, από εξαγριωμένους να τους κάνει εξεγερμένους. Νομίζω, επίσης, ότι αυτή η στάση ήταν απολύτως ορθή και αναμενόμενη από ένα κόμμα της Αριστεράς. Επέβαλε όμως μια τακτική με υψηλό ρίσκο: για να τους πλησιάσει και να τους μιλήσει δεν μπορούσε να τους πάρει από τα μούτρα και να καταδικάσει απερίφραστα τις ακρότητες. Αντίθετα, έπρεπε να τους πείσει ότι κατανοεί το πάθος τους, όσο τυφλό και να ήταν, και θέλει να ακούσει την άναρθρη κραυγή τους.

Εκ του αποτελέσματος αποδείχτηκε, ότι η τακτική αυτή απέτυχε και οι λόγοι ήταν δύο: πρώτον, δεν κατάφερε να τους πλησιάσει. Για τους πιτσιρικάδες, που ξαφνικά βρέθηκαν στους δρόμους με μολότοφ και ρόπαλα στα χέρια, όλα τα κόμματα, κι όχι μόνο τα δύο μεγάλα, αντιπροσώπευαν την εξουσία που ευθύνεται για την όποια καταπίεση. Κι επειδή όλοι έχουμε υπάρξει νέοι, υπενθυμίζω ότι αυτή η καταπίεση είναι πολύμορφη και διάχυτη. Οσο για τους «συνειδητοποιημένους» αντεξουσιαστές και εξωκοινοβουλευτικούς, ο Συνασπισμός είναι περίπου μια λέσχη όπου μαζεύονται οι συμβιβασμένοι γονείς και θυμούνται το Πολυτεχνείο και άλλα ηρωικά συμβάντα του παρελθόντος, τα οποία και κομπλεξάρουν και δεν αφορούν τη νέα γενιά. Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο ότι στους εν λόγω κύκλους ο Συνασπισμός αποκαλείται «Συναυτισμός». Για όλα αυτά υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία: σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το ποσοστό αποδοχής του ΣΥΡΙΖΑ στις νεαρές ηλικίες παρέμεινε στάσιμο ή πήρε την κατιούσα.

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με το προφανές γεγονός ότι το δικαίωμα ψήφου δεν ανήκει αποκλειστικά στους νέους, αλλά ασκείται από όλους τους ενήλικους. Μάλιστα οι μεγάλοι τείνουν να το ασκούν πιο μαζικά. Κι έτσι φτάσαμε στην εξής τραγελαφική και πολιτικά αδιέξοδη κατάσταση: ο Συνασπισμός λέει στους εξαγριωμένους νέους που καίνε και σπάνε ότι είναι πρόθυμος να τους αφουγκραστεί και να τους καταλάβει, αλλά εκείνοι δεν τον ακούνε. Τον ακούνε όμως όλοι οι υπόλοιποι, και κυρίως όσοι βλέπουν έντρομοι και εξίσου εξαγριωμένοι τους νέους να σπάνε και να καίνε. Δεν χρειάζεται κανείς να αφιερώσει τη ζωή του στη μελέτη της πολιτικής επιστήμης για να προβλέψει την αντίδρασή τους μπροστά στην κάλπη.

Μήπως λοιπόν το επιμύθιο είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καλό σκοπό, αλλά στην πορεία δεν του βγήκαν τα φύλλα; Νομίζω ότι αυτό ισχύει μέχρις ενός σημείου. Δηλαδή, ισχύει για όσους ειλικρινά πίστεψαν ότι η επιλογή τους να πλησιάσουν τους μαινόμενους νέους είχε ένα μεγάλο πολιτικό ρίσκο, αλλά άξιζε τον κόπο. Εκ των υστέρων όμως προέκυψε και μια άλλη εκδοχή: οι αυτοαποκαλούμενοι «ριζοσπάστες» του ΣΥΡΙΖΑ θα το έκαναν έτσι κι αλλιώς, επειδή πιστεύουν ότι ο μόνος τρόπος δεν είναι η πολιτική αλλά η αντίσταση κι όποιον πάρει ο Χάρος. Αν κρίνουμε από τις δηλώσεις τους με αφορμή την πρόσφατη κόντρα, άλλο είναι το όραμα που τους καθοδηγεί: μέσα από το φλεγόμενο πεδίο της τελευταίας μάχης κι ενώ δυναμώνουν ολοένα οι επευφημίες, το ευγνωμονούν πλήθος παρακολουθεί έκθαμβο την ανάληψη του δαφνοστεφανωμένου αριστεριστή στον κόκκινο ουρανό.»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: