Για το έλλειμμα της Αριστεράς

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Αναδημοσίευση από την Athens Voice (22/7)

Παρέα της πλατείας Εξαρχείων στήνεται έξω από καφέ που μόλις έχει ανοίξει, σχολιάζοντας: «Πολύ κυριλέ είναι… Να του χώσουμε κανένα γκαζάκι;». Αργότερα, συσπειρωμένοι, εκβάλλουν την επαναστατική φωνή: «Γιάπηδες έξω! Να πάτε στο Κολωνάκι!». Το σύνθημα μού θυμίζει, αναπόφευκτα, εκείνο του φιλήσυχου μικροαστού: «Πρεζάκια έξω! Να πάτε στην πλατεία Βάθη!». Στο μεταξύ, λαμβάνω ένα e-mail που γράφει: «Άλλαξε μυαλά, θα πάθεις ό,τι έπαθε η Κούνεβα! Ξέρουμε πού μένεις…».

Η προειδοποίηση δεν προέρχεται από τα εγκληματικά αφεντικά, προέρχεται από θερμοκέφαλους «εξεγερμένους»: από εκείνους που κατέστρεψαν τη βιβλιοθήκη της Νομικής, το βιβλιοπωλείο του «Παπασωτηρίου», το πολυκατάστημα «Πλαίσιο». Δεν είναι οι «περιουσίες» που με απασχολούν, είναι ο συμβολισμός τους: όταν καις βιβλία, καις το κεφάλι σου. Σκέφτομαι το πόσο απέχει η πράξη από τις ιδέες, από τον «εξεγερμένο άνθρωπο» του Αλμπέρ Καμύ, από τους ευγενείς, σοφούς επαναστάτες: τον Τσερνιτσέφκι, τον Μαγιακόβσκι· τον Γιουτζήν Ντεμπς· τον Γκράμσι· σε πόση αμηχανία βρίσκεται οποιοσδήποτε αριστερός και αναρχικός με ιδεολογικές αποσκευές, μπροστά σ’ αυτές τις τυραννικές μειοψηφίες.
Περνάω από το απαλλοτριωμένο «πάρκο» στη γωνία Ζωοδόχου Πηγής και Ναυαρίνου: μεγάλη νίκη του κινήματος· το βασίλειο της ασχήμιας. Αλλά μην κάνετε κύματα, μην ενοχλείτε: τα «παιδιά» επαναστατούν. Το γιατί το ξέρω, νομίζω μάλιστα ότι το ξέρω καλύτερα από τα μέλη του «κινήματος». Το πώς (οι μέθοδοι) και το προς τι (με ποιο αίτημα, με ποιο όραμα) με προβληματίζουν.  Επιπλέον, με προβληματίζει η κοινή γνώμη: γιατί τόσοι άνθρωποι χαίρονται επειδή καταστράφηκαν μεγάλα, επιτυχημένα καταστήματα στο κέντρο της Αθήνας; Γιατί, ακόμα περισσότερο, απειλούν ότι θα τα ξανακαταστρέψουν; Στην Ελλάδα, οτιδήποτε ωραίο, καλοκουρδισμένο, θριαμβικό, πρέπει να εξολοθρεύεται: κτίρια, άνθρωποι, αντικείμενα, ιδέες, όλα στα σκουπίδια, στα σκουπίδια που καίγονται. Τhe bonfire of the vanities.
Αντιθέτως, το να βάφεις, λόγου χάρη, μια τράπεζα κόκκινη, συνιστά μια συμβολική πράξη· κάτι εκφράζεις με το κόκκινο χρώμα, κάτι διακινδυνεύεις τη στιγμή που ρίχνεις την μπογιά. Η καταστροφή, η πυρά, παραείναι εύκολη και γρήγορη· ανέξοδη: στο τέλος της μέρας, τις αποζημιώσεις επωμίζεται ο φορολογούμενος πολίτης. Εξάλλου, το τοπίο μετά τη μάχη είναι θλιβερό: πώς μπορεί να ζει κανείς μέσα σε ερείπια;
Μένω σχεδόν απέναντι από το Πολυτεχνείο. Κάθε μέρα αναρωτιέμαι: πώς έχει επιτραπεί μια τέτοια καταπάτηση, ένας τέτοιος βιασμός του χώρου, του περιβάλλοντος;  Έχω απαντήσεις που δεν αρέσουν σε κανέναν: οι άνθρωποι –νέοι και λιγότερο νέοι– χρειάζονται νομικό πλαίσιο για να κινηθούν (ή για να ακινητοποιηθούν)· χρειάζονται υποχρεώσεις και δικαιώματα. Ακόμη και η χρήση των δικαιωμάτων οφείλει να είναι υποχρεωτική (για παράδειγμα, η δωρεάν παιδεία πρέπει να είναι υποχρεωτική). Ο χώρος του Πολυτεχνείου αποτελεί ένα πεδίο όπου ξεδιπλώνεται η σημερινή Ελλάδα: εγκατάλειψη, ανημπόρια, «άσυλο» για ανθρώπους που δεν αξίζουν κανενός είδους ασυλία.  Οι φοιτητές ζουν μέσα στην ελεεινότητα, σ’ έναν αργόστροφο κόσμο, δίπλα σε καθηγητές-δημοσίους υπαλλήλους, κόλακες της νεολαίας και απολογητές ενός βαθιά επαρχιακού «νεοτερισμού». Το πανεπιστήμιο υπονομεύεται από την παθητική στάση των καθηγητών για πάνω από τριάντα πέντε χρόνια: εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά δεν επαρκούν. Ο χώρος –η πόλη– βρίσκεται στο έλεος των εμπρηστών: οι εμπρηστές μπαίνουν και στρογγυλοκάθονται στο σπίτι σου όπως στο θεατρικό έργο του Μαξ Φρις. Ψηφοθηρία, καλόπιασμα του όχλου, σύγχυση αξιών και ανατροπή αξιών, παραπομπή στις προτροπές του Μπακούνιν μαζί με άγνοια περί αναρχισμού και περί Μπακούνιν. Ο αναρχισμός είναι σκληρή δουλειά, δεν εξαντλείται σε  τσιτάτα, σαν εκείνα που ξέρουν οι Κνίτες από τον Λένιν κι από τον Μαρξ διασκευασμένο και παραμορφωμένο από τους Σοβιετικούς. Ο αναρχισμός, η επανάσταση, είναι μεγάλες περιπέτειες του ανθρώπινου μυαλού, δεν είναι γιορτές μίσους.
Ξανά και ξανά, στην επέτειο του Πολυτεχνείου, με αφορμές αστυνομικής βίας ή και χωρίς έκδηλες αφορμές, στην Ελλάδα μάς χαρακτηρίζει το πνεύμα του Μάη του ’68 βαλκανοποιημένο και καθυστερημένο σαράντα χρόνια. Εξηγήσεις υπάρχουν, δικαιολογίες μπορούμε να επινοήσουμε: εκτός από τον Διαφωτισμό και τη βιομηχανική επανάσταση, χάσαμε και τη δεκαετία του ’60, τα εναλλακτικά κινήματα, τα αιτήματα της ατομικής ελευθερίας, τη ριζοσπαστικοποίηση της πολυφυλετικής, πολυπολιτισμικής αριστεράς. Έτσι, το κοινωνικό μας κίνημα είναι φτωχό, δογματικό· πρωτόγονο· στερείται φαντασίας, εμφορείται από διεστραμμένη σκέψη· μεταφράζει το λεγόμενο «ταξικό μίσος» σε φθόνο, εκδηλώνει τον φθόνο με πράξεις ασχήμιας και αφανισμού. Τι συμβαίνει; Βρισκόμαστε ακόμα στη σκοτεινή εποχή πριν από τον Διαφωτισμό; Και γιατί δεν μιλάει κανείς για όλ’ αυτά από τον χώρο (the horror, the horror!) της αριστεράς; Γιατί αποδέχονται την ανοησία και την αυθαιρεσία ενός «κινήματος» που δεν ενδιαφέρεται για τη δικαιοσύνη και την καλοσύνη εφόσον διακόπτει βιαίως θεατρικές παραστάσεις, απειλεί με τρομοκρατικές επεμβάσεις και καθυβρίζει οποιονδήποτε διαφωνεί;
Η ποιότητα της ζωής εξαρτάται από την ποιότητα της αριστεράς: η συνάρτηση είναι απλή. Η δική μας αριστερά περιγράφεται ακόμα με όρους της δεκαετίας του ’30· λενινιστές, τροτσκιστές, σταλινικοί και αναρχοφασίστες, όλοι μαζί, ενωμένοι, χωρίς συγκεκριμένα ανθρωπιστικά αιτήματα, με τους μεν να επιμένουν στην κομματική συνείδηση, με τους δε να κραυγάζουν με την ορολογία που είχε νόημα (και αίμα) τον καιρό της βιομηχανικής επανάστασης. Ο χρόνος στην Ελλάδα μοιάζει παγωμένος· τα ρολόγια σταματημένα. Γι’ αυτό –και για πολλούς ακόμα λόγους– το αριστερό μας κίνημα, εκτός από την ενάρετη εποχή της ΕΔΑ (ένα κόμμα ξεχασμένο λόγω της γενικευμένης αμνησίας και αμορφωσιάς), παραπαίει ανάμεσα στον οπισθοδρομικό πατριωτισμό και το προλεταριακό όνειρο της ταξικής δικτατορίας.
Η δικτατορία είναι μια πραγματικότητα: η «Νέα Αριστερά» δεν έχει φτάσει ακόμα στις ακτές μας για να αποκαταστήσει τις αληθινές αρχές του ανθρωπισμού. Ίσως να μη φτάσει ποτέ. Κοντολογίς, η αριστερά στην Ελλάδα είναι μια δεξιά που αφαιρεί από τον άνθρωπο την προσωπική του ευθύνη, που τον παρουσιάζει σαν κακορίζικο θύμα των περιστάσεων. Όσοι από τους ακτιβιστές δεν έχουν άδειο κεφάλι, έχουν γραφειοκρατικές ιδέες, υπεραπλουστευτικές (πλούσιοι-φτωχοί, καταπιεστές-καταπιεζόμενοι, καλοί-κακοί): όταν αγνοείς τη σύνθετη φύση της ζωής και της οργανωμένης κοινωνίας, την ανάγκη της πολιτικής πραότητας και της ομορφιάς, δεν είσαι παρά ένας ακόμα βάνδαλος.

Advertisements

16 Σχόλια

  1. Το ότι δεν υπάρχει πολιτική παιδεία είναι γνωστό. Τι περιμένεις λοιπόν από μια νεολαία χωρίς αυτήν?
    Για το παρκάκι διαφωνώ καθέτως!
    Ο χώρος είναι πολύ ποιο όμορφος από πριν και οι προσπάθειες και οι δράσεις που γίνονται μόνο επιβράβευση χρειάζονται!!!
    Όσο για τις τράπεζες που λέει ότι πληρώνει ο έλληνας φορολογούμενος, ακόμα και ο πλέον αδαής γνωρίζει πως είναι ασφαλισμένες. Ίσα ίσα που ο έλληνας φορολογούμενος είναι υπερδανισμένος σε αυτές και καθημερινά βιώνει αυτό που λέμε υπερεκμετάλλευση από αυτές και από άλλες μεγάλες πολυεθνικές στις οποίες εργάζεται. Ο φορολογούμενος πληρώνει τις τράπεζες αλλά τις πληρώνει γιατί αυτές μπήκαν σε ύφεση και οι κυβερνήσεις μας τους έδωσαν μπόλικα δισεκατομμύρια τα οποία φυσικά μοιράστηκαν μεταξύ μεγαλοστελεχών. Υπάρχει μεγάλο μίσος προς τις τράπεζες και τους σάπιους θεσμούς. Το δυστύχημα είναι όμως ότι δεν υπάρχει παιδεία ώστε να βγει κάτι εποικοδομητικό. Ακόμα και για αυτό όμως δεν ευθύνεται ο μέσος έλληνας. Ευθύνεται πρωτίστως το κράτος που δεν κοιτάει να φτιάξει ένα παιδαγωγικό σύστημα σωστό γιατί απλούστατα μετά που θα βρει πρόβατα να ψηφίσουν με οπαδικά κριτήρια, να ψηφίσουν με γνώμονα την βολεψή τους?

  2. Tου Προέδρου της Δημοκρατίας

    Ζούμε το τέλος μίας εποχής. Το κυρίαρχο μοντέλο οργάνωσης της οικονομίας αμφισβητείται εκ των πραγμάτων, την ώρα που δεν προβάλλεται, με ολοκληρωμένο και αποτελεσματικό τρόπο, η εναλλακτική πρόταση. Πρόταση για μια ανάπτυξη ενάντια στη φτώχεια, τον αποκλεισμό, την ανεργία, ιδίως των νέων.

    Μία βεβαιότητα υπάρχει: Ότι η κοινωνική συνοχή στον αναπτυγμένο κόσμο απειλείται, ότι η ανασφάλεια των πολλών προκαλεί φοβικά σύνδρομα και εγκυμονεί κοινωνικές εκρήξεις.

    Όμως η ποιότητα της δημοκρατίας συνδέεται άμεσα με την κάλυψη των βασικών αναγκών τουλάχιστον της ζωής των πολλών. Το προσωπικό αδιέξοδο κάθε άνεργου, η αγωνία κάθε νέου που ψάχνει μάταια για δουλειά είναι η πρώτη ύλη αναπόφευκτων κοινωνικών εντάσεων.

  3. ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ http://kokkinoskoursaros.blogspot.com/

    ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
    Διαβάσαμε στο τελευταίο τεύχος της athens voice ένα άρθρο της Σώτης Τριανταφύλλου με τίτλο το »έλλειμα της Αριστεράς».
    Η κυρία Τριανταφύλλου με μία αριστοτεχνική εισαγωγή προσπαθεί να δημιουργήσει ιδεολογικό υπόβαθρο στο παραλήρημά της.
    Παρουσιάζει δύο εικόνες,
    η πρώτη έξω από καφέ των Εξαρχείων, με νεαρόυς που πολύ πιθανόν κάνοντας την πλάκα τους, στέλνουν λεκτικά τους γιάπηδες στο Κολωνάκι. Καλό για δόλωμα, οι κακοί και οπισθοδρομικοί που ότι δεν συμβαδίζει με τα δικά τους στάνταρ το αποκλείουν και το στέλνουν στο »πυρ το εξώτερον».Ποιος νοήμων άνθρωπος δεν θα συμφωνούσε με την κ. Τριανταφύλλου. Και έχουμε και συνέχεια.
    »Θα πάθεις ότι έπαθε η Κούνεβα»
    Το δικό σας έλλειμα φαίνεται κ. Τριανταφύλλου.
    Το κίνημα συμπαράστασης στην Κούνεβα κ. Τριανταφύλλου το δημιούργησαν όσοι εσείς κατηγορείται στο κείμενο σας.
    Ξέρουμε, θα μας πείτε ότι θέλετε να καταδικάσεται τις ακραίες συμπεριφορές από όπου κι αν προέρχονται. Καλό κι αυτό για δόλωμα. »Δίκιο έχει, καλά τα λέει» θα πούνε.
    Και τώρα στο στόχο.
    Η μικροαστική ή μεγαλοαστική »αριστερίζουσα» γραφή σας, δεν μπορεί να κρύψει την απέχθεια σας για οτιδήποτε πραγματικά αριστερό ή έστω έξω από την κυρίαρχη εμπορευματική λογική υπάρχει.
    Για τα αφεντικά έχετε να πείτε κάτι ή οι απόψεις σας παραμένουν οι ίδιες όπως τον Χειμώνα που θεωρούσατε τις απολύσεις του κ. Πατάκη νόμιμες και το Σωματείο Βιβλίου-Χάρτου όχλο.
    Ας πάμε στα γραφόμενά σας εν τέλει.
    »θερμοκέφαλους «εξεγερμένους»: από εκείνους που κατέστρεψαν τη βιβλιοθήκη της Νομικής, το βιβλιοπωλείο του «Παπασωτηρίου», το πολυκατάστημα «Πλαίσιο».»
    Ξεχάσατε γιατί εξεγέρθηκαν το Δεκέμβρη οι »θερμοκέφαλοι»?

    »Περνάω από το απαλλοτριωμένο «πάρκο» στη γωνία Ζωοδόχου Πηγής και Ναυαρίνου: μεγάλη νίκη του κινήματος· το βασίλειο της ασχήμιας.»
    Ενώ αν ήταν κάνα πολυώροφο μέγαρο, τι ομορφιά. Πάρκα έχουμε, τα κτίρια μας λείπουν κ. Τριανταφύλλου. Σε λίγο θα μας πείτε ότι πάρκινκ ήταν ομορφότερο.

    »Επιπλέον, με προβληματίζει η κοινή γνώμη: γιατί τόσοι άνθρωποι χαίρονται επειδή καταστράφηκαν μεγάλα, επιτυχημένα καταστήματα στο κέντρο της Αθήνας; Γιατί, ακόμα περισσότερο, απειλούν ότι θα τα ξανακαταστρέψουν;»
    Ελα ντε. Για σκεφτείτε. Για πείτε μας σε ποιανού τις πλάτες δημιουργούνται αυτά τα καλοκουρδισμένα, θριαμβικά μεγαθήρια.

    »Ο χώρος –η πόλη– βρίσκεται στο έλεος των εμπρηστών: οι εμπρηστές μπαίνουν και στρογγυλοκάθονται στο σπίτι σου όπως στο θεατρικό έργο του Μαξ Φρις.»
    Η ζωή μας όλη βρίσκεται στο έλεος των εμπρηστών κυρία Τριανταφύλλου, μόνο που οι πραγματικοί εμπρηστές είναι διαφορετικοί από αυτούς που εννοείται εσείς.
    Οι πραγματικοί εμπρηστές είναι όλοι όσοι καίνε το παρόν και το μέλλον μας, όσοι καταστρέφουν τα όνειρά μας. Κουβέντα όμως εσείς για αυτούς.

    »Ο αναρχισμός είναι σκληρή δουλειά, δεν εξαντλείται σε τσιτάτα, σαν εκείνα που ξέρουν οι Κνίτες από τον Λένιν κι από τον Μαρξ διασκευασμένο και παραμορφωμένο από τους Σοβιετικούς. Ο αναρχισμός, η επανάσταση, είναι μεγάλες περιπέτειες του ανθρώπινου μυαλού, δεν είναι γιορτές μίσους.»
    Εδώ έχει από όλα ο μπαξές. Αναρχισμό, Κνίτες, Μαρξ, Λένιν, »παραμόρφωση» από τους Σοβιετικούς, απαξίωση και μαθήματα επανάστασης.

    »το κοινωνικό μας κίνημα είναι φτωχό, δογματικό…»
    Με την καλή κουβέντα πάντα.

    »μεταφράζει το λεγόμενο «ταξικό μίσος»…»
    Το ταξικό μίσος σε εισαγωγικά, άραγε εμείς που το νιώθουμε τι όντα να μας θεωρεί η κυρία.

    »Γιατί αποδέχονται την ανοησία και την αυθαιρεσία ενός «κινήματος» που δεν ενδιαφέρεται για τη δικαιοσύνη και την καλοσύνη εφόσον διακόπτει βιαίως θεατρικές παραστάσεις, απειλεί με τρομοκρατικές επεμβάσεις και καθυβρίζει οποιονδήποτε διαφωνεί;»
    Πάλι σε εισαγωγικά το κίνημα,για τη δικαιοσύνη του κεφαλαίου και του συστήματος που βιώνουμε καθημερινά στο πετσί μας θα πείτε τίποτα.

    »Η δική μας αριστερά περιγράφεται ακόμα με όρους της δεκαετίας του ʼ30· λενινιστές, τροτσκιστές, σταλινικοί και αναρχοφασίστες, όλοι μαζί, ενωμένοι, χωρίς συγκεκριμένα ανθρωπιστικά αιτήματα»
    Το αναρχοφασίστες θα το αφήσω ασχολίαστο, τώρα αν ο Λένιν, ο Μάρξ, ο Τρότσκι κι ο Στάλιν δεν σας αρέσουν δικό σας πρόβλημα όχι της Αρίστεράς. Πάντως αν δεν υπήραν αυτοί, οι ιδέες τους και κάποιοι σαν αυτούς που κατηγορείται, θα δουλεύαμε ακόμη με τις αλυσίδες στο σβέρκο.

    »το αριστερό μας κίνημα, εκτός από την ενάρετη εποχή της ΕΔΑ»
    Για εμάς ενάρετη εποχή του κομμουνιστικού κινήματος και της Αριστεράς, ήταν και η Ακροναυπλία, το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, οι 200 της Καισαριανής, ο Δημοκρατικός Στρατός, το Πολυτεχνείο, οι σκληρές απεργίες του συνδικαλιστικού κινήματος και πολλά ακόμη που μάλλον δεν γνωρίζεται ή σκοπίμως αποκρύπτεται.

    »η «Νέα Αριστερά» δεν έχει φτάσει ακόμα στις ακτές μας για να αποκαταστήσει τις αληθινές αρχές του ανθρωπισμού».
    Ευτυχώς που δεν αναγνωρίζεται τον εαυτό σας στην Αριστερά, θα έπρεπε να ανησυχούμε.

    » Όσοι από τους ακτιβιστές δεν έχουν άδειο κεφάλι, έχουν γραφειοκρατικές ιδέες, υπεραπλουστευτικές (πλούσιοι-φτωχοί, καταπιεστές-καταπιεζόμενοι, καλοί-κακοί): όταν αγνοείς τη σύνθετη φύση της ζωής και της οργανωμένης κοινωνίας, την ανάγκη της πολιτικής πραότητας και της ομορφιάς, δεν είσαι παρά ένας ακόμα βάνδαλος.»
    Περιμένουμε να μας γεμίσεται έσεις το κεφάλι. Μέχρι τότε αφήστε μας σαν βάνδαλους που μας αποκαλείται να πιστεύουμε ότι υπάρχουν καταπιεστές και καταπιεζόμενοι, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι. Το ότι εσείς δεν την έχετε υποστεί ποτέ δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει καταπίεση και εκμετάλλευση.

    Αφήστε την Αριστερά ήσυχη κυρία Τριανταφύλλου. Το ενναλακτικό lifestyle που πολύ επιτυχημένα πουλάει η εφημερίδα που αρθρογραφείτε, δεν έχει καμία σχέση με την Αριστερά.

    Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ
    Εσείς είσαστε απέναντι.

    Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

  4. Ena, ο πολωτικός λόγος του κειμένου που παραθέτεις δεν αφήνει περιθώρια για περαιτέρω συζήτηση. Δύο πραγματάκια μόνο:
    1. Είναι πέρα για πέρα φασιστική η προσπάθεια τρομοκράτησης της κ. Τριανταφύλλου επειδή τολμάει να εκφράσει κάτι διαφορετικό από τη δικτατορία των Εξαρχείων.
    2. Από πότε η Αριστερά (αν υφίσταται πια τέτοιος όρος, γιατί κατ’ εμέ έχει καταντήσει παρωχημένος) βρίσκεται στο απειρόβλητο και διεκδικεί τις δάφνες της παπικής αυθεντίας;
    Το κείμενο είναι ένα συνοθύλευμα κομμουνιστικού τύπου καθοδήγησης, πασπαλισμένης με αντισυστημική, αντιεξουσιαστική ρητορεία.
    Β.Λ.

  5. Δικτατορία των Εξαρχείων?
    Καλή η κριτική, τόσο καιρό τώρα διαβάζω στο blog αυστηρή κριτική σ την Αριστερά, τον ΣΥΡΙΖΑ, τους κοινωνικούς αγώνες, τον αντιεξουσιαστικο χώρο, τελευταία μπήκε στο στόχαστρο ο αντισυστημικός χώρος (έννοια που τελευταία έμαθα τι σημαίνει). Δεν διαφωνώ με την κριτική, όταν όμως κάποιος κριτικάρει πρέπει να έχει να προτείνει και εναλλακτικές δράσεις – λύσεις. Με λίπη μου διαπιστώνω πως στο feleki έχετε καταντήσει κριτές των πάντων και συκοφάντες οποιασδήποτε δράσης χωρίς να έχετε την παραμικρή πρόταση για τα ζητήματα και τις καταστάσεις τις οποίες κρίνετε. Το μόνο συναίσθημα που μου δημιουργεί η ανάγνωση των άρθρων που ανεβάζεται είναι η ματαιότητα του να μάχεσαι για έναν καλύτερο κόσμο, εν ολίγης δηλαδή το ίδιο συναίσθημα που νιώθω διαβάζοντας και ακούγοντας κυβερνητικές δηλώσεις. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω και θα επιθυμούσα μια απάντηση, πως πιστεύετε πως θα μπορέσουμε να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας? Η κοινωνία έχει ανάγκη την αλλαγή και την δικαιοσύνη!

  6. οι κομμουνιστες εξοριστοι στις φυλακες και στα νησια πανω απο ολα αντισταθηκαν με βαση την αισθητικη που δημιουργησαν …

    ετσι λοιπον σωτη μου – μου επιτρεπεις τον ενικο …ευγενειας- μπορει αυτα τα κακομουτσουνα και περιεργα παιδια ( και οχι μονο παιδια ) να διδασκουν μιζερια οταν καταλαμβανουν εναν χωρο που προοριζεται για κατι που φερνει σε μπετο και να τον διαμορφωνουν σε παρκο, αθλιο εδω που τα λεμε ΑΛΛΑ ΠΑΡΚΟ πανω απο ολα, ξεχνωντας πιθανα την αναγκη του babis vovos να αναρτησει φωτεινη πινακιδα και στο κεντρο της αθηνας …

    τωρα αν αυτα τα παιδια εκαψαν και τον παπασωτηριου – ναι κατανοω την οργη σου, αλλα εχε του εμπιστοσυνη – θα απολυσει δυο παραπανω και θα το ξαναστησει το μαγαζι και η εθνικη τραπεζα ( η αγαπημενη των ελληνων ) ολο και κανα κακομοιρη που εκανε το λαθος να παρει δανειο, θα τον υποχρεωσει να χασει το διαμερισματακι του – για να μπορεσει η τραπεζα να ξαναφτιαξει το υποκαταστημα…ενα απλο διαμερισματακι ειναι βρε σωτη…

    και ξερεις σωτη μου – μου ξαναεπιτρεπεις γιατι σε τουτη δω την πολη γεννηθηκε ενα κοριτσι που το ελεγαν σωτη και οταν μεγαλωσε παλι σωτη την ελεγαν, και προς στιγμην νομιζα οτι ειναι και προβλημα αλλα… , μπορει να καταφερες να αναγκασεις πολυ κοσμο να ασχοληθει μαζι σου, ριχνοντας στην πιατσα ενα αρθρακι περι …αναρχιας, αλλα ξεχνας οτι η μοναδικη δυνατοτητα που απεκτησες στην ζωη σου να εξακολουθει ο κοσμος να σε λεει…σωτη, ειναι ακριβως ολα αυτα που περιφρονεις – τσ…τσ …περιφρονεις …ε οχι δεν ειναι η σωστη λεξη – λες και γεννηθηκες στην ανω κηφισιά ντε …

    ολα αυτα που λιγοι καταφερνουν ακομα να τα ψαχνουν …ολα αυτα τα περι μαρξ, λενιν, τσε, αρη, μπακουνιν, ολα αυτα τα ανακατα, τα μπερδεμενα , που μοιαζουν …πως να στο πω

    σαν ενα εργοστασιο -οχι – μολυβιων αλλα ιδεων και οι ιδεες γεννιωνται παντα μεσα στις φλογες …ρωτα και τον βλαδίμηρο

    υγ

    ωραιο το φλοραλ, μου αρεσει να διαβαζω τον ριζοσπαστη μου εκει, γιατι ξερω οτι γυρω μου υπαρχουν νεοι ανθρωποι που μπορουν και ανεχονται – ειδαλλως σωτη μου καλο ειναι και το κεφαλάρι ( το κολωνακι ειναι tres banal ) και για φαγητο στο padelis – ετσι κι αλλιως ο παλιομ…ς ο μπαμπας μου δεν ειχε φραγκα να με στειλει ουτε στο αρσακειο, ουτε στο paris, ουτε καν στο …new york

  7. Alex, εύγε μας ξεσκέπασες. Ε, ναι λοιπόν, είμαστε πράκτορες του Αντώναρου και τσεπώνουμε κρυφά κονδύλια από την κυβέρνηση.
    Κατά τ’ άλλα ποιον έχουμε συκοφαντήσει και δεν το ξέρω; Χαλάρωσε! Εννοείται ότι όταν λέω για δικτατορία των Εξαρχείων αναφέρομαι σε όσους προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο (στην προκειμένη περίπτωση τη Σώτη Τριανταφύλλου) και όχι εν γένει στους κατοίκους, ή όσους δημιούργησαν το παρκάκι κλπ. Τα σχόλια, τα κειμενάκια, τα άρθρα που κάνουμε copy paste πιστεύεις ότι δεν εκφράζουν μια ξεκάθαρη στάση και άποψη για ό,τι συμβαίνει γύρω μας; Αν δεν μπορείς να το δεις, μάλλον εσύ έχεις το πρόβλημα και όχι εμείς.
    Και αφού έμαθες τώρα τελευταία τι σημαίνει αντισυστημικός χώρος με μεγάλη ευχαρίστηση θα σου δίναμε κι ένα αντισυστημικό παράσημο. Πιστεύουμε ότι το αξίζεις!

  8. Ξεκάθαρη άποψη ισοπέδωσης οποιουδήποτε κοινωνικού αγώνα. Ναι οκ αυτό είναι ξεκάθαρο.
    Όσο για την στάση σας, ναι αντιλαμβάνεσθε τα κακώς κείμενα τις κοινωνίας όμως συστηματικά κατακρίνετε όποιον δρα και πραγματικά εσείς τι έχετε κάνει ώστε να αλλάξει κάτι? Από ότι καταλαβαίνω ΤΙΠΟΤΑ.
    Καλά όλα αυτά με τα παράσημα κλπ. από προτάσεις όμως? ΤΙΠΟΤΑ.

  9. Καλά δεν μπαίνω σε τέτοια συζήτηση, τι έχεις κάνει εσύ και τι εγώ. Πιστοποιητικά κοινωνικών αγώνων-δράσεων να τα ζητήσεις αλλού, όχι από μας. Θα ανεβάζουμε στο blog ό,τι μας αρέσει, μας προβληματίζει, μας συγκινεί, θέλοντας πάντα να ξεκινήσουμε, ει δυνατόν, μια συζήτηση-κουβέντα και όπου αυτή καταλήξει (μπορεί πολλές φορές και πουθενά). Τελεία και παύλα!
    Β.Λ.

  10. Δεν ζητώ κανένα πιστοποιητικό, λύσεις ζητώ!
    Φυσικά και θα ανεβάζετε ότι σας αρέσει, και όσοι διαβάζουν θα σχολιάζουν όπως τους αρέσει… έτσι λειτουργούν τα blogs άλλωστε…

  11. Υπέρ της ώσμωσης κατά της ισοπέδωσης.

    Ιστορίες ισοπέδωσης:
    1. Παρέα της πλατείας Εξαρχείων στήνεται έξω από καφέ που μόλις έχει ανοίξει, σχολιάζοντας: «Πολύ κυριλέ είναι… Να του χώσουμε κανένα γκαζάκι;».
    2. Περνάω από το απαλλοτριωμένο «πάρκο» στη γωνία Ζωοδόχου Πηγής και Ναυαρίνου: μεγάλη νίκη του κινήματος• το βασίλειο της ασχήμιας.
    3. Πάμε πορεία; Τα λέμε εκεί. Κάτω τα χέρια από τους μετανάστες. Πάμε για ποτάκι;
    4. Τι ωραία που είναι στις πορείες. Το δικό τους μπλοκ, το δικό μας μπλοκ. Κάτι αντίστοιχο με το αντιρατσιστικό φεστιβάλ.
    5. “Αυτοδιαχείριση” με λεφτά άλλων!
    6. Δυστυχώς ο νέος αυτός αριστερισμός έχουμε δει πώς λειτουργεί. Ενώ θεωρητικά διατείνεται υπέρ των συλλογικοτήτων και προβάλλει ένα πρόσωπο με κοινωνικές ευαισθησίες, στην πράξη όχι μόνο εμφανίζεται ως τιμωρός σε ό,τι βαφτίζει “σύστημα” αλλά επιμένει στη διαιώνιση ενός συστήματος που προάγει το στείρο ατομικισμό.

  12. Αυτό που θεωρείς εσύ ισοπέδωση, εγώ το λέω διάθεση για γόνιμη κριτική, όρεξη για ουσιαστική αλλαγή, αγωνία για να βρεθούν λύσεις και απαντήσεις από ανθρώπους που έχουν απογοητευθεί από τη στείρα αντιπαράθεση και την ανούσια συνθηματολογία.
    Β.Λ.

  13. Γιατί επιτίθεσαι με τόση ένταση σε ένα μπλογκ που δημοσιεύει πληθώρα απόψεων από διαφορετικούς ανθρώπους που με τόση ευκολία βάζεις στο ίδιο καζάνι. Τι θες ακριβώς, online κατάθεση των δράσεων κάθε μέλους του feleki; Που μένουμε, τι ψηφίζουμε, σε τι πορείες κατεβαίνουμε, αν σκάψαμε στο παρκάκι;

    Το φελέκι αποτελείται από ανθρώπους με διαφορετικά βιώματα, πεποιθήσεις και ιδέες. Αναδημοσιεύει άρθρα από πολλές διαφορετικές εφημερίδες, συνεργάζεται με δημοσιογράφους, ακαδημαϊκούς και φίλους του μπλόγκ και δεν λογοκρίνει. Με μεγάλη χαρά θα περιμέναμε ένα δικό σου άρθρο να ανεβάσουμε και να εμπλουτίσουμε το υλικό μας με τις απόψεις σου. Θα ήταν πιο δημιουργικό από αυτήν τη στείρα αντιπαράθεση και άλλοι αναγνώστες θα είχαν την ευκαιρία να κάνουν κριτική σε σένα και στις δικές σου απόψεις. Χρήσιμο και αυτό.

    Αν εσένα σου φαίνεται πως ακολουθούμε μια ‘ξεκάθαρη γραμμή ισοπέδωσης οποιουδήποτε κοινωνικού αγώνα’ (όπως εσύ αποκαλείς) τότε είσαι εκτός τόπου και χρόνου και λυπάμαι πολύ.

    Αλέξανδρος

  14. Αλέξανδρε,
    Το περί κατάθεσης νομίζω πως το ξεκαθαρίσαμε ποιο πάνω…
    Και ναι, δεν βρίσκω καθόλου εποικοδομητικό σε οποιαδήποτε συλλογική δράση (εφόσον δεν σου άρεσε ο προηγούμενος όρος) να ψάχνετε να βρείτε τι δεν έγινε σωστά, όπου σίγουρα θα υπάρχουν πράγματα που δεν γίνονται, άποψη μου είναι πρώτον αν υπάρχουν πράγματα που δεν σας αρέσουν, δεν σας εμποδίζει κανείς από το να συμμετάσχετε και να τα διορθώσετε και δεύτερον να ασχοληθείτε με το να επιβραβεύσετε και τα καλώς κείμενα από κάθε μια τους.
    Ποιος μίλησε για λογοκρισία?
    Είναι αναπόφευκτο, σε ένα blog το οποίο διαβάζουν και γράφουν άνθρωποι από διαφορετικούς χώρους όπως λες, να υπάρχουν εντάσεις, δεν είναι δυνατόν να συμφωνούμε σε όλα.
    Για παράδειγμα το παραπάνω άρθρο με εξόργισε, εφόσον λοιπόν έχω το δικαίωμα να το σχολιάσω, το κάνω. Άλλα άρθρα που διάβασα στο παρελθόν με έβρισκαν απολύτως σύμφωνο και άλλα κάθετα αντίθετο. Σε γενικές γραμμές η θεματολογία σας μου έχει κινήσει το ενδιαφέρον για αυτό και εξακολουθώ να σας διαβάζω.

    Με χαρά δέχομαι την πρόσκληση σου για άρθρα είναι κάτι που θα κάνω μετά τις διακοπές.

    Δεν θεωρό πως είμαι εκτός τόπου και χρόνου όμως αυτός είναι ένας χαρακτηρισμός που σίγουρα θα προσέδιδα στην Κα Σώτη Τριανταφύλλου και όσους ενστερνίζονται τις απόψεις της.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: