Μικρά αθηναϊκά καλοκαίρια

Της Ντίνας Τσιάγκα

(Μικρός ύμνος στη νοσταλγία μας )

Αυτό είναι η νοσταλγία : να κατοικείς στο κύμα

και να μην έχεις πατρίδα μες στο χρόνο.

Ράινερ Μαρία Ρίλκε

Όταν ήμουν παιδί, οι μέρες του καλοκαιριού στην πόλη (όσες, δηλαδή, περνούσα σ’ αυτήν) μου φαίνονταν μεγάλες, τεράστιες, σχεδόν πάντα και σχεδόν όλες τους ανολοκλήρωτες. Λες και μέσα στις ατελείωτες ώρες τους είχαν πάντοτε και κάτι ακόμη να δώσουν, και κάτι ακόμη να αποκαλύψουν. Κάτι που ποτέ δεν ερχόταν, και κάτι που δεν ήξερα καλά καλά.

Όσο μεγαλώνω, και παρότι οι μέρες παραμένουν γεμάτες ώρες και ήλιο, τα καλοκαίρια στην Αθήνα μικραίνουν στην καρδιά μου, γεμίζουν όλο και λιγότερο τις αισθήσεις μου και μακραίνουν τον ορίζοντα των προσδοκιών μου.

Δεν μετράω πια πόσα παγωτά τρώω, ούτε μελετώ τους πίνακες των ψυγείων ΔΕΛΤΑ με δέος και ευλαβικότητα.

Δεν περιμένω πια να περάσει το μεσημέρι, να ξυπνήσουν οι «μεγάλοι» και να κατέβω στο δρόμο να παίξω.

Δεν ακούω πια τη φωνή καμιάς μαμάς να μας καλεί, νυχτωμένα και κατάκοπα, πίσω στο σπίτι.

Δεν είμαι υποχρεωμένη να πλύνω τα πόδια μου από τα χώματα και να κάτσω να φάω «ντομάτες με αυγά».

Δεν βαριέμαι πια τα πρωινά χωρίς σχολείο και ούτε μετράω ανάποδα τις μέρες μέχρι το Σεπτέμβριο.

Δεν ζηλεύω τους φίλους που πήγαν κατασκήνωση ή έφυγαν για τα εξοχικά τους (σε μέρη που τότε μου φαίνονταν εξωτικά, όπως το Ξυλόκαστρο, η Ζαχάρω και η Κύμη).

Σταματώ για λίγο. Κοιτάζω μακριά, στα καλοκαίρια που θα ‘ρθούν, κι έπειτα μέσα μου, στο καλοκαίρι που υπάρχει ακόμη. Ευτυχώς. Και νιώθω το μικρό αθηναϊκό καλοκαίρι, που είναι εδώ και αντέχει τη νοσταλγία μου, και ελπίζει μαζί μου.

Ακούω τις μουσικές και τις επαναλήψεις των τηλεοπτικών σειρών που μπερδεύονται από τα ανοιχτά παράθυρα στις γειτονιές.

Χαζεύω τις κυρίες στα λεωφορεία που κρατούν και κραδαίνουν τις φτηνές βεντάλιες τους, και κάθομαι λίγο πιο κοντά τους για να πάρω  λίγη από την εφήμερη δροσιά.

Κοιτάζω τους τρυφερούς άντρες που φιλάνε τον γυμνό ώμο ή το γυμνό μικρό γόνατο της καλής τους.

Χάνομαι κοιτάζοντας τα μπαλκόνια γύρω από τα θερινά σινεμά και προσπαθώ να κλέψω μια στιγμή από τη ζωή τους.

Χαμογελώ στους παππούδες και τις γιαγιάδες που πασχίζουν να κουμαντάρουν τα εγγόνια τους, που έχουν κουραστεί από την απραξία της πόλης.

Ζηλεύω πάντα όσους φεύγουν για διακοπές, όπου και να πάνε.

Περιμένω το πρωινό που το ξυπνητήρι θα χτυπήσει αξημέρωτα για να με κατεβάσει στο λιμάνι και να λαγοκοιμάμαι μέσα στο πλοίο με τυρόπιτα και καφέ.

Εξιδανικεύω όλες τις διακοπές που έχουν περάσει…

…και ονειρεύομαι πως θα έφτασε η ώρα για τις καλύτερες.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: