Ο γέρος της Γούναρη

Η γενιά των late zeros ξαναχτυπά. Αυτή τη φορά από τη φίλη στη μπλογκόσφαιρα snap και το κείμενό της με τίτλο:

Ο γέρος της Γούναρη

Είναι βράδυ και μόλις βγήκαμε στη Γούναρη (ο δρόμος στον Πειραιά απέναντι απ’ το λιμάνι). Και βλέπω πάλι εκείνο τον αποστεωμένο γέρο με τις πατερίτσες και τα σκισμένα ρούχα..Είχα καιρό να τον δω..Τόσα χρόνια στον ίδιο δρόμο..να προσπαθεί το ίδιο απεγνωσμένα να πουλήσει χαρτομάντηλα στ’αμάξια που σταματούν στο φανάρι..Και με το που ανάβει πράσινο,πατάνε πάλι το γκάζι οι ελληναράδες, κι εκείνος, αν και κουτσαίνοντας,να πηγαίνει βιαστικά προς το ίδιο πεζοδρόμιο.Κόκκινο-μπρος. Πράσινο-πισω. Ξανά και ξανά.. ‘Οπως έκανε πάντα. Η ίδια κίνηση τα τελευταία 12 χρόνια τουλάχιστον-τόσο πάει από τότε που εγώ τον θυμάμαι δηλαδή-μπρος, πίσω, μπρος, πίσω…Κοιτάζω τη γνώριμη φιγούρα του. Σαν κάτι ν’ άλλαξε. Είναι πολύ πιο αδύνατος..πολύ πιο γέρος. Δεν πίστευα ότι μπορεί άνθρωπος να αδυνατίσει κι άλλο, κι όμως..Δε σκέφτομαι τη φτώχεια που προφανώς τον δέρνει..ούτε το ότι γι’ άλλη μια φορά απουσιάζει ασυλία απ’ το κράτος..αυτά είναι δεδομένα πια.Πού είναι όμως η οικογένειά του, ή κάποιος συγγενής; Κι αν απ’αυτούς δεν έχει, ένας περαστικός δε βρέθηκε τόσα χρόνια,να του δώσει κάτι ,να τον πάει κάπου…; Μόνος να μασουλάει κριτσίνια απ’ το περίπτερο.. Συνειδητοποιώ ότι μάλλον γι’ αυτό πουλάει και τα χαρτομάντηλα, για να μπορεί ναγοράζει τα κριτσίνια κάθε μέρα. Σκέφτομαι να βγω απ’ τ΄αμάξι να κάτσω να τον κρατάω τουλάχιστον όταν πηγαίνει μπρος και πίσω.Σκέφτομαι, ακόμη, ότι θα μπορούσε νά ‘ναι παππούς μου κλπ. Τελικά δεν κάνω τίποτα….Είναι μάλλον αυτός ο φυσικός νόμος της αδράνειας που φεύγει απ’ τα σώματα των επιβατών όταν φρενάρουν τα λεωφορεία. Κι έρχεται και κάθεται στην ψυχή και το μυαλό μας, μουδιάζοντας την περίφημη ανθρωπιά μας μπροστά σε κάτι τέτοια απλά και εύκολα πράγματα..

Advertisements

3 Σχόλια

  1. είμαστε η γενιά του πολύ μπλα μπλα και απο δράση τίποτα…
    μια απογοήτευση είμαστε…
    λέμε για τη γενειά του πολυτεχνείου που ξεπουλήθηκε… γιατί εμείς τι κάνουμε καθημερινά?

  2. Αγαπητέ Νικηφόρε, νομίζω πως η δική μας »εξαγορά» τώρα αρχίζει να κρίνεται..
    ..και μόνο το γεγονός ότι εσύ, η φίλη που υπογράφει το κείμενο, και πλήθος άλλων παιδιών των »late zeros» όπως κι εμείς εντοπίζουν και στηρίζουν την ανάγκη για αλλαγή είναι ένα -αν μη τι άλλο- ελπιδοφόρο μύνημα!
    οπότε ας μην απογοητευόμαστε, το παιχνίδι τώρα ξεκινάει και μας έχει ανάγκη για να παιχτέι…

  3. βασικα μονο 2 κατηγοριες ανθρωπων ακουω να μιλανε συνεχεια:αυτους που ζουν στον κοσμο της τατιανας και που αποκαλουν τη γενια μας επαναστατικη(και καλα 6 δεκεμβρη και δε συμμαζευεται)τη στιγμη που μεχρι και οι φοιτητες ειναι παθητικα κομματοσκυλα πλεον..κι απτην αλλη,αυτους που κατηγορουν την αδρανεια των παιδιων ,ενω οι ιδιοι ειναι τα ιδια και χειροτερα.Ε και βαρεθηκα..γι’αυτο ειπα κιολας να το γραψω αυτο.Για να κατηγορησω εγω τον εαυτο μου και να γινω λιγοτερο σπαστικη απο αυτες τις 2 κατηγοριες…Τελοσπαντων,νομιζω οτι αυτο ειναι προτιμοτερο απ’το να υποκρινομαστε οτι ολοι ειμαστε ενεργοι.Γιατι σκατα ειμαστε….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: