Πιο κοντά στο Ιράν

του Αλέξανδρου Νομικού

Ο Μουσαβί από το ξεκίνημα της πολιτικής του πορείας το 1981 τοποθετείται στην αριστερή και προοδευτική πτέρυγα της Ισλαμικής δημοκρατίας και θεωρείται πιο μετριοπαθής πολιτικός από τον Αχμαντινετζάντ και την ολοκληρωτική διακυβέρνησή του. Παιδί του καθεστώτος και ο ίδιος δείχνει να έχει μια πιο κοσμική αντίληψη του Ισλάμ και επιδιώκει περισσότερη ελευθερία και ανεκτικότητα στα πλαίσια ενός θεοκρατικού κατεστημένου. Νέοι κυρίως και γυναίκες που δεν βίωσαν την εποχή του Σάχη και την Ιρανική (Ισλαμική) επανάσταση επιθυμούν αυτές τις αλλαγές χωρίς να αμφισβητούν τις βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις τους για το Ισλάμ. Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών είναι μια κραυγή για αλλαγή και όχι ανατροπή. Είναι μια εξέγερση κατά του Αχμαντινετζάντ.

Ταυτόχρονα με τις βίαιες διαδηλώσεις που πραγματοποιούνται καθημερινά στην Τεχεράνη και άλλες μεγάλες πόλεις, το Ιράν βιώνει μια φασιστική λογοκρισία, παρακρατικές δολοφονίες, συλλήψεις και απελάσεις δημοσιογράφων που όλα οδηγούν σε έναν ασταμάτητο εκφοβισμό χιλιάδων πολιτών – υποστηρικτών του Μουσαβί και στην απομόνωση την χώρας από τον έξω κόσμο. Η διεθνής πολιτική κοινότητα στέκεται αμήχανα μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις κρατώντας λεπτές ισορροπίες και χαμηλούς τόνους. Κατά την άποψή μου ορθά πράττει. Με αυτό εννοώ ότι οποιαδήποτε θέση υπέρ του Μουσαβί και των μεταρρυθμιστών, θα βαφτιστεί ως δυτική προπαγάνδα και ανάμειξη στα εσωτερικά του Ιρανικού έθνους βλάπτοντας τελικά και αποδυναμώνοντας τον αγώνα των Ιρανών για αλλαγή και περισσότερη δημοκρατία.

Οι εικόνες και τα μηνύματα που στέλνονται από το Ιράν μέσω facebook και youtube θέλουν αποδέκτες εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο, που γίνονται μάρτυρες των συγκρούσεων. Μέχρι στιγμής, η κοινή γνώμη διεθνώς αντιμετωπίζει την έκρυθμη κατάσταση στην οποία βρίσκεται το Ιράν με αφοπλιστική απάθεια. Ίσως να φταίει η απουσία της δορυφορικής εικόνας και των πολεμικών ανταποκριτών στην οποία τόσο έχουμε εθιστεί. Ίσως η πεποίθηση πολλών ότι ο Αχμαντινετζάντ είναι εχθρός της Δύσης και άρα οφείλουμε να του παρέχουμε την αμέριστη υποστήριξη και αναγνώριση (όπως έκανε άλλωστε ο Τσάβες). Ίσως πάλι οι εκκλήσεις στον Αλλάχ, και τα συνθήματα τύπου «Θάνατος στην Ισλαμική Δημοκρατία», να μας φαίνονται πολύ απόμακρα και ξένα. Ίσως απλά δε μας ενδιαφέρει, δε μας συγκινεί αρκετά. Οι δικές μας εξεγέρσεις είναι πιο διεθνιστικές, τα δικά μας προβλήματα είναι δυσκολότερα. Και ο Μουσαβί, «μία από τα ίδια», πιόνι των Αμερικανών όπως ακούω από ορισμένους.

Οι διαμαρτυρίες σε λίγες μέρες θα σωπάσουν, ο Αχμαντινετζάντ λαβωμένος μεν αλλά κερδισμένος θα συνεχίσει να φτιάχνει πυρηνικά εργοστάσια και η διεθνής διπλωματία θα έχει υποστεί ένα βαρύ πλήγμα. Κλείνοντας, απλά αναρωτιέμαι: Πόσο επιλεκτική μπορεί να γίνει η υποστήριξη μας στον αγώνα κάποιων ανθρώπων; Γιατί διαφέρουν τόσο οι Ζαπατίστας, οι Παλαιστίνιοι και οι απανταχού φυλακισμένοι που μας κατεβάζουν ενίοτε στους δρόμους από τους Ιρανούς, τους Νιγηριανούς, ή τους Θιβετιανούς;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: