Άνοιξε το Μουσείο της Ακρόπολης, σπεύσαμε να το καταδικάσουμε…

Του Βασίλη Λυρίτση

Η Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση των εργαζόμενων στο ΥΠ.ΠΟ., προφανώς αντίθετη όχι μόνο στο εργασιακό καθεστώς του Μουσείου της Ακρόπολης αλλά στο σκεπτικό της δημιουργίας του και στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό του, εξέδωσε ανακοίνωση(διαβάστε τη στο τέλος του κειμένου) αμέσως  μετά τα εγκαίνια προφανώς ακολουθώντας το ρητό «ο φόβος φυλάει τα έρμα».

Αφού εναντιώνεται στο τρόπο πρόσληψης του προσωπικού -και καλά κάνει- προτρέπει τους εργαζόμενους να ξεχάσουν τη μονιμότητα. Θα ήταν ευχής έργον να γίνουν όλοι οι υπάλληλοι μόνιμοι και να μη χάνουν τις δουλειές τους. Αλλά επειδή έχουμε δει πως λειτουργεί η μονιμότητα στην Ελλάδα, θα πρότεινα να υπάρξει μια σοβαρή και δίκαια αξιολόγηση των υπαλλήλων του Μουσείου και οι χειρότεροι να απομακρύνονται. Θα μου πείτε τώρα ποιοι θα την κάνουν και με ποια κριτήρια; Η αξιολόγηση θα μπορούσε να γίνεται για παράδειγμα από τους ίδιους τους επισκέπτες, είτε με τη συμπλήρωση εντύπου, είτε διαδικτυακά. Αυτή βέβαια είναι μια άλλη κουβέντα που δε σκοπεύω να ανοίξω.

Εκείνο που μ’ ενδιαφέρει περισσότερο στο κείμενο είναι η θέση των εργαζόμενων για το μουσειολογικό σχεδιασμό. Αναφέρουν ότι το Μουσείο είναι αποσυνδεδεμένο από το χώρο της Ακρόπολης και εναντιώνονται στη απομάκρυνση τμημάτων του Παρθενώνα με πρόφαση την ατμοσφαιρική ρύπανση. Προτείνουν μάλιστα να ξεκινήσει μία συζήτηση για το πώς αυτή η πόλη θα γίνει βιώσιμη και φιλική στον άνθρωπο. Μακάρι να γίνει αυτό και να βρεθούν αξιόπιστες λύσεις αλλά μέχρι τότε τι θα απογίνουν τα «κομμάτια» του Παρθενώνα; Να τα αφήσουμε στο Βράχο να διαλύονται σιγά-σιγά;

Αναφέρεται ακόμα στο κείμενο ότι το εκθεσιακό πρόγραμμα: » υιοθετεί την «πατροπαράδοτη» αντίληψη πως «τα αριστουργήματα μιλάνε μόνα τους», αντίληψη που ακυρώνει στην πράξη κάθε προβληματισμό για ένα επιστημονικά δομημένο εκθεσιακό πρόγραμμα, για έναν επικοινωνιακά αποτελεσματικό μουσειολογικό σχεδιασμό. Φαίνεται πως αυτά είναι ψιλά γράμματα για ένα Μουσείο εξ αρχής στραμμένο (ήδη και από τον τρόπο διαφήμισής του) στο τουριστικό προϊόν.»

Παραθέτω λοιπόν, αποσπάσματα από συνεντεύξεις του Μπερνάρ Τσουμί, διαλέγετε και παίρνετε :  «[…] αφετηρία της δουλειάς μου πάνω στα μουσεία, είναι ότι ένα μουσείο δεν είναι απλά για να εκθέτουμε τα έργα, αλλά ένας τρόπος να απευθυνθούμε σε ανθρώπους και στην καθημερινή ζωή τους […]» (εφ. Νέα, 20/2/2002).

«[…] Μέσα στο Μουσείο μπορεί επίσης να περπατήσει κάποιος σε μια γυάλινη ράμπα, να παρατηρήσει προς τα κάτω τα ευρήματα των ανασκαφών και προς τα πάνω τα γλυπτά. Τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τις έννοιες της ορατότητας και της αλληλεπίδρασης. Στοιχείο που αναγνωρίζεις και στην κορυφή του με τη δυνατότητα θέασης του Παρθενώνα […]» (Καρουζάκης Γιώργος «Τα κτίρια του ’30, παραφωνία στο διάλογο Μουσείου και Ακρόπολης», εφ. Ελευθεροτυπία, 12/7/2007).

Σύμφωνα μάλιστα, με τον κ. Πέτρο Θέμελη, καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας το Μουσείο θα προσφέρει στους επισκέπτες μία μοναδική εμπειρία αφού: «[…] α) θα στεγάζει τα αριστουργηματικά γλυπτά του Παρθενώνα και γενικά της αθηναϊκής Ακρόπολης και β) είναι θεμελιωμένο πάνω σε σημαντικά οικιστικά κατάλοιπα της ύστερης αρχαιότητας. Τα τελευταία θα προσφέρουν στον επισκέπτη την εικόνα μιας συνοικίας της πόλης των Αθηνών της περιόδου μετάβασης από τον Παγανισμό στον Χριστιανισμό (4ος αιώνας μ.Χ.) και της τελευταίας παγανιστικής αναγέννησης του 5ου αιώνα, με συνέχεια ζωής ως τον 7ο αιώνα […]» («Το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης και τα εν υπογείω αρχαία του», εφ. Νέα, 18/7/2007).

Είναι λοιπόν, στραμμένο το Μουσείο στο «τουριστικό προϊόν». Λες και δε χρειαζόμαστε του τουρίστες να αφήσουν τα ευρώ τους. Λες και δε θέλουμε να γίνει ένα βιώσιμο μουσείο χωρίς κίνδυνο να απολυθούν οι εργαζόμενοι. Το εστιατόριο μάς πείραξε (αναφέρεται ως επιχείρημα στο κείμενο) που βρίσκεται σε καλή θέση μέσα στο Μουσείο. Δεν υπάρχει σήμερα σύγχρονο μουσείο που να μην έχει εστιατόριο στο εσωτερικό του, τουτέστιν επιπλέον έσοδα για το Μουσείο.

Και η αποθέωση του λαϊκισμού έρχεται στο τέλος του κειμένου. Παραθέτω: «Όταν υπάρχουν δημόσια μουσεία που προσπαθούν, με τα ελάχιστα μέσα που τους διαθέτει το ελληνικό δημόσιο, να λειτουργούν ως ζωντανοί οργανισμοί μέσα στην πόλη τους, να τονώσουν την γόνιμη επαφή των τοπικών κοινωνιών με το παρελθόν τους, αλλά και να αποτελούν πόλο έλξης και της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας, με τρόπο όσο γίνεται πιο προσιτό σε όλους, όταν δημόσια μουσεία καταβάλλουν προσπάθεια να «ανοίξουν» ακόμη και στις περισσότερο αποκλεισμένες κοινωνικές ομάδες, την ίδια στιγμή ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία της χώρας (και σίγουρα το πιο ακριβοπληρωμένο) αγωνίζεται να δημιουργήσει το προφίλ ενός VIP μουσείου«.

Με το 1 ευρώ εισιτήριο μέχρι το 2010 και με τιμή μετέπειτα, που απ’ όσο άκουσα, δε θα ξεπερνάει τα 9 ευρώ, με ποιο ακριβώς τρόπο δεν ανοίγουν οι πόρτες στις αποκλεισμένες κοινωνικές ομάδες; Επίσης, με ποιο τρόπο τονώνεται η γόνιμη επαφή των τοπικών κοινωνιών με το παρελθόν τους και τι γίνεται στην περιπτώση των μεταναστών που δεν έχουν το ίδιο παρελθόν; Το μουσείο δηλαδή να έχει στόχο αποκλειστικά τους Έλληνες και το ένδοξο παρελθόν τους.

Μήπως λοιπόν, θα πρέπει να διασφαλίσουν οι εργαζόμενοι εκτός από τα εργασιακά τους δικαιώματα (όπως πολύ σωστά διεκδικούν) και την εύρυθμη λειτουργία του Μουσείου της Ακρόπολης (όπως και των άλλων μουσείων), την άμεση και ευγενική εξυπηρέτηση των επισκεπτών και την κατάρτισή τους στον τομέα της ευθύνης τους;

Ακολουθεί η ανακοίνωση.

ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΥΠ.ΠΟ.

21/6/2009

ΝΕΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ: μετά τη φιέστα…

Έγιναν λοιπόν τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης (ΝΜΑ) και όλοι μάς καλούν να γιορτάσουμε την «εθνική επιτυχία». Όμως, όπως και με πολλές άλλες «εθνικές επιτυχίες» (π.χ. Ολυμπιακοί Αγώνες), μετά έρχεται ο λογαριασμός. Έχουμε άραγε πολλούς λόγους να χαιρόμαστε;

Το ΝΜΑ έρχεται να αλλάξει το καθεστώς των δημόσιων μουσείων στην Ελλάδα

Πρόκειται για το πρώτο δημόσιο αρχαιολογικό Μουσείο που θα λειτουργεί ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου: αυτονομημένο από τον ίδιο τον αρχαιολογικό χώρο που υποτίθεται πως υπηρετεί, προικισμένο με «ελευθερία» και «ευελιξία» στη διαχείριση πόρων και εργαζομένων (δηλ. την υπαγωγή του σε ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια λειτουργίας), το ΝΜΑ ξεκινά το αμφίβολης αποτελεσματικότητας ταξίδι του για την εκπλήρωση του «εθνικού» στόχου του. Την πορεία του ταξιδιού θα καθορίσει το διορισμένο (από την εκάστοτε κυβέρνηση) Δ.Σ. Οι επιπτώσεις είναι ήδη εμφανείς: στην επιλογή του προσωπικού που θα γίνεται αποκλειστικά από το Δ.Σ. (ασφαλώς, με «ημέτερα» κριτήρια), στις εργασιακές σχέσεις (ξεχάστε την μονιμότητα) και τις απολύσεις (είναι εκπεφρασμένη βούληση του Προέδρου του Δ.Σ. να… μην γίνονται απεργίες στο νέο Μουσείο!). Ακόμη περισσότερο, στον προσανατολισμό της λειτουργίας του Μουσείου στην αγοραία αντίληψη για τον πολιτισμό, την απόλυτη σύνδεση του «πολιτιστικού αγαθού» με το «τουριστικό προϊόν».

Οι τομές αυτές ενορχηστρώθηκαν προσεκτικά καθ’ όλη τη διάρκεια κατασκευής του νέου Μουσείου, αφού οτιδήποτε το αφορούσε αντιμετωπίστηκε με «ειδικό καθεστώς» και έκτακτες ρυθμίσεις, όπως υπαγόρευε η πολυδιαφημισμένη «εθνική» του σημασία. Ειδικό καθεστώς για να ανεγερθεί ένα κτίριο που δίχασε την αρχιτεκτονική κοινότητα, με διαστάσεις μακριά από την κλίμακα της περιοχής στην οποία χωροθετήθηκε. Ειδικές ρυθμίσεις για να θεμελιωθεί πάνω σε μια ολόκληρη συνοικία της βυζαντινής πόλης, που σε κάθε άλλη περίπτωση θα τύχαινε καλύτερης μεταχείρισης. Ειδικές αποφάσεις για να γκρεμιστούν διατηρητέα κτίρια (παρότι η ύπαρξή τους ήταν στις προϋποθέσεις του αρχιτεκτονικού διαγωνισμού!). «Αναγκαστική» έγκριση της μουσειολογικής μελέτης από το Κεντρικό Συμβούλιο Μουσείων λίγο πριν τα εγκαίνια του Μουσείου και αφού η έκθεση είχε ήδη στηθεί… Ειδικό καθεστώς χρηματοδότησης, που έφτασε να γίνει προκλητικό, όχι μόνο για τις υπόλοιπες υπηρεσίες του Υπουργείου αλλά και για ολόκληρο τον ελληνικό λαό, όταν ανακοινώθηκε το ποσό των 6 εκ. ευρώ μόνο για τα εγκαίνια (ποσό που μειώθηκε αισθητά μετά το θόρυβο που προκλήθηκε), αλλά και ο υπέρογκος μισθός του Γενικού Διευθυντή του.

Ήδη, από τη στιγμή που η κατασκευή του ΝΜΑ, ένα έργο που θα έπρεπε να εκτελεστεί από το ίδιο το ΥΠΠΟ, ανατέθηκε στον Οργανισμό Ανέγερσης Μουσείου Ακροπόλεως (Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου), ήταν σαφές ότι η πολιτική των κυβερνήσεων τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ ήταν να χρησιμοποιήσουν το νέο Μουσείο ως πιλότο για την αλλαγή του θεσμικού καθεστώτος και των εργασιακών σχέσεων στο χώρο των δημόσιων μουσείων.

Επιστημονική δεοντολογία, μουσειολογία και άλλα… ψιλά γράμματα

Οι θορυβώδεις πανηγυρισμοί για τα εγκαίνια προσπαθούν να «σκεπάσουν» την εκκωφαντική απουσία επιστημονικών επιχειρημάτων για βασικές επιλογές που σχετίζονται με το Μουσείο. Με ποια επιστημονική δεοντολογία δικαιολογείται το Μουσείο να είναι αποσυνδεδεμένο από τον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης; Με ποια επιστημονικά κριτήρια αποφασίστηκε να «ξηλωθούν», με συνοπτικές διαδικασίες, μερικά ακόμη «τεμάχια» του Παρθενώνα και να μετατραπούν σε μουσειακά εκθέματα για να εμπλουτιστούν οι συλλογές του Μουσείου; Χωρίς καμία συζήτηση ανοιχτή στη διεθνή επιστημονική κοινότητα (όπως γινόταν στο παρελθόν) για το ποια τμήματα, για πόσον καιρό και για ποιο λόγο είναι αναγκαίο να αποσπαστούν από την Ακρόπολη, όταν είναι γνωστό ότι η απόσπαση τμημάτων από ακίνητα μνημεία αποτελεί έσχατο μέτρο για την προστασία τους. Το χειρότερο είναι ότι θεωρείται πλέον δεδομένο ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση, μείζον πρόβλημα για τα μνημεία της Ακρόπολης, αλλά και για τους κατοίκους και επισκέπτες της πόλης, δεν θα βελτιωθεί ποτέ. Αντί να ανοίξει η συζήτηση (που μας αφορά όλους, ειδικούς και μη) για το πώς η πόλη αυτή θα γίνει βιώσιμη, πώς θα προστατευτεί η υγεία των κατοίκων μαζί με το φυσικό και το πολιτιστικό περιβάλλον, αποφασίζεται με τόση ευκολία να αποσπαστούν αρχιτεκτονικά κατάλοιπα και να εκτεθούν ως ανεξάρτητα «έργα τέχνης» στο νέο Μουσείο.

Αυτό άλλωστε ταιριάζει με το εκθεσιακό πρόγραμμα του Μουσείου, που παρά τις μεγαλόστομες εξαγγελίες, μοιάζει να βγήκε από τη… ναφθαλίνη. Αγνοώντας την τρέχουσα σχετική συζήτηση, υιοθετεί την «πατροπαράδοτη» αντίληψη πως «τα αριστουργήματα μιλάνε μόνα τους», αντίληψη που ακυρώνει στην πράξη κάθε προβληματισμό για ένα επιστημονικά δομημένο εκθεσιακό πρόγραμμα, για έναν επικοινωνιακά αποτελεσματικό μουσειολογικό σχεδιασμό. Φαίνεται πως αυτά είναι ψιλά γράμματα για ένα Μουσείο εξ αρχής στραμμένο (ήδη και από τον τρόπο διαφήμισής του) στο τουριστικό προϊόν.

Κάποιες φορές έχει κανείς την αίσθηση ότι το σημαντικότερο σημείο του νέου Μουσείου της Ακρόπολης είναι… το εστιατόριο! Άλλωστε για τη θέα του πολυτελούς εστιατορίου δεν είναι που έχουν βαλθεί να γκρεμίσουν ή να «μετακομίσουν» τα διατηρητέα της Διονυσίου Αρεοπαγίτου; Στην πραγματικότητα, εγκαινιάζεται ένας νέος τρόπος να βλέπουμε το μουσείο: στραμμένο στην οικονομική ανταποδοτικότητα και όχι στην οργάνωση της γνώσης του παρελθόντος για τις ανάγκες της κοινωνίας. Το γεγονός αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει η μεγάλης έκτασης πολεοδομική παρέμβαση στην πόλη με αφορμή την ανέγερση του Μουσείου. Οι αντικειμενικές αξίες στην περιοχή έχουν ανέβει στα ύψη, ενώ όπου υπάρχει η δυνατότητα ανοίγουν νέα καταστήματα πολυτελείας.

Όταν υπάρχουν δημόσια μουσεία που προσπαθούν, με τα ελάχιστα μέσα που τους διαθέτει το ελληνικό δημόσιο, να λειτουργούν ως ζωντανοί οργανισμοί μέσα στην πόλη τους, να τονώσουν την γόνιμη επαφή των τοπικών κοινωνιών με το παρελθόν τους, αλλά και να αποτελούν πόλο έλξης και της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας, με τρόπο όσο γίνεται πιο προσιτό σε όλους, όταν δημόσια μουσεία καταβάλλουν προσπάθεια να «ανοίξουν» ακόμη και στις περισσότερο αποκλεισμένες κοινωνικές ομάδες, την ίδια στιγμή ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία της χώρας (και σίγουρα το πιο ακριβοπληρωμένο) αγωνίζεται να δημιουργήσει το προφίλ ενός VIP μουσείου.

Με τον ίδιο τρόπο που το κτίριο του ΝΜΑ μοιάζει να «προσγειώθηκε» στην περιοχή που το φιλοξενεί, έτσι «προσγειώθηκε» και στα πολιτιστικά πράγματα της χώρας για να αλλάξει

(με το ζόρι) την οπτική μας για την πολιτιστική κληρονομιά και την προστασία της.

Μπορεί το νέο Μουσείο να αποκόπτεται από το ΥΠΠΟ,

αλλά οι επιπτώσεις που θα φέρει η λειτουργία του στην πολιτική για την πολιτιστική κληρονομιά, οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, το νέο καθεστώς ομηρίας των εργαζόμενων στον πολιτισμό, επιχειρούν να επεκταθούν σε όλο το ΥΠΠΟ.

*

Τώρα που τα φώτα των εγκαινίων χαμηλώνουν, ας ξαναθυμηθούμε ότι

τα μνημεία χρειάζονται άλλη προσέγγιση για να γίνουν κατανοητά και οικεία στους πολλούς,

για να (ξανα)γίνουν κοινωνικά χρήσιμα,

πέρα από ιδεολογικές χρήσεις και αγοραίες καταχρήσεις.

Κι ότι, όπως κατάφεραν οι κινητοποιήσεις των πολιτών και της επιστημονικής κοινότητας

να διασώσουν τα δύο διατηρητέα κτίρια της Διονυσίου Αρεοπαγίτου,

ίσως μπορεί η δράση όλων μας να αποτρέψει τη νέα πραγματικότητα που μας ετοιμάζουν.

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Οι αριστεροί κάποτε ήταν κοσμοπολίτες και έβλεπαν τι γίνεται στον κόσμο. Από τη λέξη προσγειώθηκε καταλαβαίνεις ότι τους ενοχλεί και η αισθητική του μουσείου. Ήμουν αντίθετος στη διεξαγωγή των ολυμπιακών αγώνων στην Ελλάδα αλλά ομολογώ ότι κερδίσαμε τη στέγη Καλατράβα. Είμαι αντίθετος με τη σπατάλη δημόσιου χρήματος αλλά η Ελλάδα πρέπει να γίνει σύγχρονη χώρα με σύγχρονη αισθητική. Ας μην κρίνουμε τα πάντα με τον «επαρχιωτισμό μας»…

  2. Είναι αλήθεια πως σε κάθε τί καινούριο υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται γιατί προτιμούν την ασφάλεια που δίνει το παλιό, το ακίνητο. Όλη η αγωνία αυτού του κειμένου εντυπώνεται καλύτερα στη φράση: «έτσι «προσγειώθηκε» και στα πολιτιστικά πράγματα της χώρας για να αλλάξει», αυτή είναι η μεγαλύτερη έννοια, μήπως και αλλάξουν τα πράγματα που μας βολεύουν.

    Είναι επίσης αλήθεια πως η ιστορία του πολύπαθου ΝΜΑ δεν είναι αυτό που θα λέγαμε «πεντακάθαρη και διαυγής». Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να βγει μια έρευνα με την ιστορία του σούπερ-μουσείου.

    Το να καμαρώνουμε όμως επειδή έχουμε ένα σύγχρονο μουσείο, ενώ στη χώρα μας υπάρχουν μουσεία με στέγες που στάζουν, με εκθέματα σε αποθήκες, με αφύλαχτους αρχαιολογικούς χώρους ή άλλους κρυμμένους από λαδωμένες επιτροπές (μήπως και δεν μας αφήσουν να κτίσουμε πάνω), με συμβασιούχους που κλείνουν την Ακρόπολη σαν να πρόκειται για το περίπτερο της γειτονιάς, μου θυμίζει γύφτο που καμαρώνει για τη Mercedes ενώ ζει στο τσαντήρι. Τα πολιτικά ζωντόβολα που είδαμε στα εγκαίνια, αντί να ζητάνε επιτακτικά τα Μάρμαρα, καλύτερα να αρχίσουν να διορθώνουν την τραγική κατάσταση του Υπουργείου Πολιτισμού.

  3. @ωσεί απών και @thio πολύ εύστοχα τα σχόλια σας. Απλά να προσθέσω ότι ο «επαρχιωτισμός» προκύπτει ίσως και από το γεγονός ότι ως νεοέλληνες δεν έχουμε να κομίσουμε και πολλά πράγματα στον παγκόσμιο πολιτισμό. Λουφάζουμε λοιπόν πίσω από το «ένδοξο» παρελθόν μας και «πυροβολούμε».
    Β.Λ.

  4. Το ζητημα ειναι πως,μια ζωη,οι πολιτες σαυτη τη χωρα δεν κινητοποιουνται,ουτε καν στις περιπτωσεις που ειναι οι πρωτοι που επηρεαζονται(π.χ βλ. εργαζομενοι μουσειου).Καπως ετσι παιζει να γινεται και να γινει και μ’αυτη την περιπτωση ,οσον αφορα,δηλαδη, τα»μειον» του μουσειου.Μηπως,λοιπον, δεν ειναι τυχαιο που,κυριως σε θεματα πολιτισμου,ειμαστε πιο παθητικοι και ευπειστοι απ’ο,τι σε οποιοδηποτε αλλο θεμα οσον αφορα τη χωρα?Εδω πιστευω ,λοιπον, πως ταιριαζει να δωθει το φταιξιμο στην ιδια την κοινωνικη και πολιτισμικη παιδεια που μας εδωσαν και μας δινουν.Και ο αμεσοτερος τροπος να διαπιστωσουμε ποσο αδαεις πολιτες ειμαστε,ειναι βλεποντας τη χαζοχαρουμενιά του κοσμου με το που ακουσε ποσο »γκλαμουρουσ» χαρακτηριστηκε το νεο μουσειο.Επομενως νομιζω οτι και τωρα και σε 2 και 10 χρονια δεν προκειται να σηκωθει κανενας πολιτης να πει κουβεντα,θα το δειτε…Πειτε με απαισιοδοξη……..(τελικα στην ελλαδα οπου ακους πολλα κερασια κρατα και μικρο καλαθι)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: