Τότε που ο Αλέκος παραδόθηκε, ο Μιχάλης προδόθηκε και ο Αλέξης προτιμήθηκε

Της Μαριλης Μαργωμενου (Καθημερινή)

Λογικά, και τον ίδιο αυτό πρέπει να τον τρώει αυτές τις μέρες. Τι θα έκανε ο Αλέκος Αλαβάνος αν είχε ξανά την επιλογή; Αν δηλαδή, με ένα μαγικό τρόπο ξαναγύριζε στο 2006, τότε που είχε υποσχεθεί στον Μιχάλη Παπαγιαννάκη πως εκείνος θα κατέβει για δήμαρχος Αθηναίων; Τότε που το αριστερό ρεύμα σήκωσε παντιέρα και είπε πως «αν κατέβει ο Παπαγιαννάκης, εμείς θα κατεβάσουμε άλλο υποψήφιο»; Και τότε που, τελικώς, ο Αλέκος Αλαβάνος παραδόθηκε, ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης προδόθηκε και ο Αλέξης Τσίπρας, ο πιτσιρικάς που αναδύθηκε από το αριστερό ρεύμα, προτιμήθηκε; Στη μικρή ιστορία του καθενός μας, αυτό που στο τέλος τον βαραίνει, είναι τα «όχι» που δεν είπε. Εκείνο το «ναι» που είπε στον Αλέξη Τσίπρα ο κ. Αλαβάνος το χρύσωσε -και στον εαυτό του ακόμα- με τη λάμψη του άφθαρτου στελέχους που θα φέρει νέες ιδέες. Τρία χρόνια μετά είναι πια εμφανές: το μόνο που λαμπυρίζει είναι η χρυσόσκονη του lifestyle.

«Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία», λένε συνήθως οι αισιόδοξοι. «Ναι, αλλά πεθαίνει», αντιτείνουν οι απαισιόδοξοι. Το 2006 ο Αλέξης Τσίπρας πέταξε τα γυαλιά με το χοντρό σκελετό, έχωσε στο συρτάρι τα πλουμιστά πουκάμισα, όπως ακριβώς του ζήτησαν οι επικοινωνιολόγοι, και βγήκε μπροστά στην «Ανοιχτή Πόλη». Από το 10,51% των δημοτικών εκλογών θα ταξίδευε νέος και άφθαρτος ώς το 70,41% στο συνέδριο του ΣΥΝ. Γιατί με τους δημοσκόπους να χορεύουν στον ρυθμό του 18%, ποιος να έλεγε «όχι» στον Αλέξη; Μόνο ο Αλέκος θα μπορούσε. Γι’ αυτό και κάποιοι λένε πως ο Αλέξης Τσίπρας ήταν η εκδίκηση του Αλέκου Αλαβάνου για όλη τη φθορά που υπέστη σε ένα κόμμα που επέμενε να κρίνει τα στελέχη του βάση «ρεύματος» και όχι βάση πνεύματος. Οπως και να ’ναι, ο παλαιός άφησε τον ΣΥΝ στα χέρια του νεαρού. Και αυτός γιόρτασε τον θρίαμβό του με μια ντουζίνα μπίρες στις κερκίδες του Ταε Κβον Ντο. 

Ναπολεόντειο ύφος 

Η μέθη της επιτυχίας δεν άργησε να τον συνεπάρει. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το ναπολεόντειο τσιπρικό ύφος όταν ο νεαρός πρόεδρος παραλλήλιζε τον εαυτό του με τον Ανδρέα Παπανδρέου και έλεγε πως «κι αυτός από το 18% ξεκίνησε και έφτασε στο 41%»; ΄Η εκείνο το βαρύγδουπο «ε, λοιπόν… δεν θα πάρουμε!» που ανέκραξε, όταν ευγενώς το ΠΑΣΟΚ τον κάλεσε στο συνέδριό του και του πρότεινε χείρα φιλίας; Το παλιό παπάκι του Αλέξη σε μια νύχτα μεταλλάχθηκε σε προεδρική μοτοσικλέτα που στην ούγια έγραφε BMW και τον πήγαινε από το ένα στούντιο στο άλλο. Η συμπάθειά του για τον φακό της τηλεόρασης εξελίχθηκε σε έρωτα: όταν στα κεντρικά του ΟΤΕ αρνήθηκαν να αφήσουν τις φίλες του τις κάμερες να τον συνοδεύσουν, αρνήθηκε κι εκείνος να περάσει την πύλη.

Και ενώ μικρές ιστορίες αλαζονείας εκτυλίσσονταν στον τηλεοπτικό μας δέκτη, στα γραφεία του ΣΥΝ λάμβαναν χώρα μικρά πραξικοπήματα. Διότι με το που πήρε ο κ. Τσίπρας την εξουσία, το ΚΚΕ ξύπνησε μέσα του, εξ ου και το άνοιγμα προς τα εκεί. Η «φράξια Τσίπρα» εγκαταστάθηκε στον… έβδομο ουρανό – δηλαδή, στον έβδομο όροφο της Κουμουνδούρου, και ο πρόεδρος δήλωσε πως «εδώ μέσα έχουν πάθει ιδρυματισμό ορισμένοι, αλλά εμείς δεν έχουμε τα δικά τους βαρίδια!». Ποιοι ήταν οι «άνθρωποι χωρίς βαρίδια»; Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο μεταλλειολόγος από το Περιστέρι που ανέλαβε το γραφείο Τύπου.

Με τον καιρό απεδείχθη πως ο νεαρός Αν. Καρίτζης κυρίως φρόντισε να «κόβει» τα παραδοσιακά στελέχη του ΣΥΝ και να στέλνει στα πάνελ μόνο κολυμβητές του αριστερού ρεύματος. Ετεροι φίλοι του κ. Τσίπρα -όπως ο νεαρός δημοσιογράφος Α. Τσέκερης που διάλεγε και τα αμίμητης κομψότητας μπλουζάκια του προέδρου- έλυναν και έδεναν τους συντρόφους του ΣΥΝ, ενόσω ο οικονομικός εγκέφαλος της ομάδας Ε. Τσακαλώτος έφθασε να μιλάει για «κατάργηση του Μάαστριχτ» με ένα επιχείρημα που θα πρέπει να έκανε το μούσι του Αλέκου Αλαβάνου να ανατριχιάσει: «αφού ούτε καν οι ΗΠΑ δεν έχουν Μάαστριχτ, εμείς τι το θέλουμε;»!

Κάπου εκεί, το «έλα Αλέκοοο!» της παλιάς διαφήμισης απέκτησε νέα έννοια, συνοδευόμενο βεβαίως από τη φράση «ποιον είπες πως θα βάλεις πρόεδρο στον ΣΥΝ;» και με τα κονσερβαρισμένα γέλια να παίζουν στο βάθος. Βλέπετε, για τον λαό του ΣΥΝ αυτά που δονούσαν το φιλοθεάμον κοινό της TV δεν έπαιζαν και τόσο μεγάλο ρόλο. Τα σουρεαλιστικά επεισόδια με τίτλο «Κορμοράνος αγνοείται» στον Βοτανικό, η άγρια νιότη του Αλέξη στα Mad Boys του Παναθηναϊκού, η μετανάστρια από τη Σιέρα Λεόνε που κοιτούσε σαν χαμένη όταν ο πρόεδρος του ΣΥΝ τη λάνσαρε στη δεξίωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας, ακόμη και η φιλολογία του Δεκέμβρη για τα χαϊδεμένα αυτιά κάτω από τις κουκούλες που κάψαν την Αθήνα, είναι ερωτητέον αν θα έκαναν τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του ΣΥΝ να αλλαξοπιστήσουν. Γι’ αυτούς άλλα μετρούσαν. Οπως η θλιβερή εμφάνιση του προέδρου τους σ’ εκείνη τη συνέντευξη που ο Νίκος Χατζηνικολάου αποκάλυψε πως ο κ. Τσίπρας με τα βιβλία ιστορίας και πολιτικής θεωρίας δεν είναι και πολύ φίλοι. ΄Η όπως το «κόψιμο» του πιο επιτυχημένου Ελληνα ευρωβουλευτή, του Δ. Παπαδημούλη, από τις εκλόγιμες θέσεις του ευρωψηφοδελτίου.

Καθώς πλησίαζαν οι ευρωεκλογές, η εικόνα του κ. Τσίπρα δεμένου πισθάγκωνα και φιμωμένου στην καρέκλα από τους Schooligans ήδη αποτελούσε φαντασίωση για πολύ κόσμο στο ΣΥΡΙΖΑ. Και κάτι τέτοιο τελικώς συνέβη εν όψει του debate. 

Στην τηλεμαχία 

Υβριζόμενος από τους «τσιπρικούς» του 7ου ορόφου και πιεζόμενος από τους ανανεωτικούς, ο κ. Αλαβάνος βγήκε θέλοντας και μη από τη ραστώνη του και μπήκε στο στούντιο. Οσο για τον κ. Τσίπρα… στο στυλ της αλεπούς με τα κρεμαστάρια, δήλωσε πως «αν την ίδια ώρα είχε το debate και τον τελικό του Champions League, εγώ θα έβλεπα τον τελικό!».

Είναι θέμα DNA: ακόμη και αν όλα αυτά δεν είχαν συμβεί, η «οπισθοχώρηση» όπως την είπε ο κ. Αλαβάνος (που μεταφράζεται «κεραμίδα») των ευρωεκλογών θα αρκούσε σ’ εκείνον για να παραιτηθεί. Τι κι αν τον έπιασε στην είσοδο της πολιτικής γραμματείας ο Γ. Παπαπέτρος, ο άνθρωπος που τον οργάνωσε στην ΚΝΕ επί χούντας και του είπε πως «αν παραιτηθείς, εγώ θα σε σκοτώσω»; Οσοι γνωρίζουν τον Αλέκο Αλαβάνο ξέρουν πως ποτέ δεν τον ενδιέφερε ιδιαίτερα η εξουσία – πάντα στην αλλαγή είχε το μυαλό του. Κάπου εκεί βρίσκεται και η βασική διαφορά του με τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος καθόλου δεν σκέφτεται να παραιτηθεί. «Το χειρότερο για έναν καπετάνιο», λέει, «είναι να αφήνει το πηδάλιο στη φουρτούνα». Το αξιοσημείωτο δεν είναι πως ο κ. Τσίπρας θεωρεί τον εαυτό του καπετάνιο. Είναι πως καπετάνιους έχουν μόνο τα μεγάλα πλοία. Τα μικρά, που παίρνουν 4,7 στις ευρωεκλογές, έχουν βαρκάρηδες, που παλεύουν ολημερίς με τα δολώματά τους να ξεγελάσουν τα ψάρια, μήπως και γεμίσουν τη βάρκα…

Advertisements

7 Σχόλια

  1. Συγχαρρητήρια αλλη μια άδολη προσφορα στο διαλογο για την αριστερα. περιμενουμε συνεχεια με δημοσιεύματα από Ζούγκλα… Εσπρέσο, αυριανή να μην ξεχασετε και τον συντροφο πρετεντερη..
    Αντε γεια…..

  2. Grigori μετά την ολιγοήμερη απουσία η επιστροφή σου συνδυάζεται με δυναμισμό και με διάθεση για χιούμορ. Κάτι που στερούνται όλοι αυτοί που αναφέρεις και γι’ αυτό δεν τους χρησιμοποιούμε ως πηγές.
    Β.Λ.

  3. Πέρα από τις διάφορες ανακρίβειες που αρκετά έντεχνα πετάει εδώ κι εκεί η αρθρογράφος για να δημιουργήσει κλίμα, το άρθρο συνολικά είναι ειρωνικό και ρεβανσιστικό. Ειδικά το κλείσιμο του μας λέει πως καλύτερα να το παρατήσουμε το άθλημα και πως αυτά δεν είναι για εμάς. Οι ίδιοι άνθρωποι που καθλυβριζαν ον Αλαβάνο, τώρα οπορτουνιστικά και εργαλειακά τον εκθειάζουν για να χτυπήσουν τον Τσίπρα. Πλάκα έχει…

  4. Βασίλη με παρεξήγησες, μιλάω σοβαρα! δεν νομιζω ότι κανεις διαλογο για την αριστερα με κιτρινο τύπο.

  5. Σταύρο θα ήθελα να μας διαφωτίσεις και εμάς τους αναγνώστες για τις ανακρίβειες που χαρακτηρίζουν το άρθρο της δημοσιογράφου. Από περιέργεια δηλαδή.

    Γρηγόρη, η συγκεκριμένη εφημερίδα έχει ορισμένους εξαιρετικούς δημοσιογράφους (κάποιους με μεγάλη ιστορία στον αριστερό χώρο). Το να την αποκαλείς κίτρινο τύπο, όμοια με τη Ζούγκλα θεωρώ ότι είναι επιπόλαιο. Επίσης επειδή παρακολουθώ τα σχόλια σου σε αυτό το μπλογκ δε νομίζω ότι έχω διαβάσει από την πλευρά σου κάποια κριτική στο κόμμα σου παρά μόνο μια αντεπίθεση στα όσα γράφονται από τους άλλους.

    Ίσως ο διάλογος μπορεί να ξεκινήσει από τα συφραζόμενα του Αλαβάνου:

    «Ακολουθήσαμε μια πορεία εντελώς αυτοκαταστροφική. Και δυστυχώς ανόητη πορεία. Δεν περίμενε κανείς από την Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ να λειτουργήσει με ηγεσία εταιρείες δημοσκοπήσεων.

    Τι σημαίνει να έχουμε τη μεγαλύτερη εκλογική δύναμη που έχει πάρει ποτέ ο χώρος. Το μόνο που σημαίνει είναι ότι έχουμε τον καλύτερο ηγέτη, που μας έφερε περισσότερες ψήφους. Δεν σημαίνει τίποτα άλλο. Δεν σημαίνει τίποτα απολύτως για την κοινωνία αυτό το πράγμα, απολύτως τίποτα.

    Πήγαμε εντελώς απολίτικα, χωρίς σχεδιασμό, με λάθος σχεδιασμό, με άρπα-κόλλα συνθήματα, τα οποία ερχόντουσαν, χωρίς να λειτουργεί το κέντρο αυτό του ΣΥΡΙΖΑ που ήταν η εκλογική επιτροπή.

    Είχαμε τον καλύτερο ευρωβουλευτή (για τον Δημήτρη Παπαδημούλη) από το ανανεωτικό, ευρωπαϊστικό, ας το πούμε, ρεύμα, ο οποίος, παρότι ήταν ευρωβουλευτής του Συνασπισμού, σεβάστηκε το ΣΥΡΙΖΑ, δεν έκανε καμία δράση που να έφερε σε δύσκολη θέση οποιαδήποτε συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ και τελικά μετατρέπεται σε αδυναμία μας, γιατί πάμε να τον πνίξουμε σε όλα τα ζητήματα σύντροφοι. Και το βίωσα και εγώ ο ίδιος αυτό, και το βίωσα πολύ έντονα και με ευθύνη που ξεκινάει από αυτόν εδώ το χώρο.»

    Όσο για τον Τσίπρα πραγματικά δεν έχω τίποτα να πω. Πολύ αδιάφορη πολιτική φυσιογνωμία. Διαφωνείτε;

    • Επαναλάμβάνω πως το κείμενο βρίθει ανακριβειών και ειρωνικών σχολίων που συνιστούν «μισές αλήθειες», επομένως επίσης ανακρίβειες.

      Το άρθρο προσπαθεί να φτιάξει την εικόνα ενός Τσίπρα κενού, ανώριμου και ανίκανου. Εξού και σχόλια του τύπου «το μόνο που έχει μείνει είναι η λάμψη του life-style» (αφορισμός = ψέμα) και πως ο Τσίπρας γιόρτασε το θρίαμβο του με μια ντουζίνα μπύρες. Ήμουν εκεί και ξέρω πως αυτό το τελευταίο δεν έγινε αλλά και να είχε γίνει τι θα σήμαινε; Τίποτα, απλώς η αρθρογράφος το πετάει για να «στήσει» την εικόνα του ρέμπελου και ανώριμου Τσίπρα. Πολύ άγαρμπο κόλπο για να τσιμπήσουμε όλοι.

      Ο πολιτικός προσανατολισμός του άρθρου φαίνεται και από ατάκες του στυλ «όταν το ΠΑΣΟΚ τον κάλεσε ευγενικά στο συνέδριο του…». Τόσο ευγενικά που τον άφησε να μιλήσει σχεδόν στις 12 το βράδυ και ενώ λίγο καιρό πριν μας είχαν ζητήσει να παραβρεθούμε στο συνέδριο τους αλλά να μην μιλήσουμε…! Επίσης, δεν είναι λίγο ύποπτο πως ενώ το άρθρο θυμίζει ατάκες του Τσίπρα («δεν θα πάρουμε»), δεν θυμίζει αντίστοιχες του Αλαβάνου («καλώς τα παιδιά», «κάθοδος στον ¨Αδη»κλπ). ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ΠΩΣ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΧΡΗΣΙΜΠΟΙΕΙ ΤΟΝ ΑΛΑΒΑΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ;;; Η ίδια εφημερίδα που έκραζε τον Αλαβάνο τώρα τον «ανεβάζει» για να χτυπήσει τους υπόλοιπους. Τη μπούρδα για το παπάκι που έγινε BMW δεν την σχολιάζω…

      Άλλη μισή αλήθεια: «Ο μεταλλειολόγος από το Περιστέρι που έγινε εκπρόσωπος τύπου». Ο τίτλος κατασκευάζεται ώστε να απαξιώσει τον Καρίτζη και να τον καταδείξει ως ανίκανο να φέρει έναν τέτοιο ρόλο άρα και τοποθετημένο στο πόστο αυτό λόγω νεποτισμού. Έλα όμως που ο Καρίτζης είναι και διδάκτωρ φιλοσοφίας, με μεταπτυχιακές σπουδές και διδακτορικό στην Αμερική και διδάσκει ήδη στο Πανεπιστήμιο Πατρών!!! Αυτά είναι γνωστά στη δημοσιογραφική πιάτσα, αλλά έλα που αν τα λέγαμε εδώ δεν θα μπορούσε να σαρκωθεί το σκηνικό της τσιπροπαρέας που άδικα και με αυθάδεια καταλαμβάνει τις καρέκλες…! Το ότι έκοβε τα παραδοσιακά στελέχη του ΣΥΝ από τα πάνελ είναι άλλο ένα απόλυτι ψέμα, χρήσιμο και αυτό για να κατασκευάσει την «ανθρωποφαγική» εικόνα. Οι μόνοι (δυστυχώς!) καινούριοι άνθρωποι που εμφανίστηκαν στα πάνελς ήταν η Δούρου (δυο τρεις φορές), Ο Κορωνάκης (μία φορά) και ο ίδιος ο Καρίτζης (δυο φορές). Κατά τα άλλα, Λαφαζάνης, Βούτσης, Παπαδημούλης, Κουβέλης, Μαργαρίτης. Οι ίδιοι! Ποιους ακριβώς έφαγε ο Καρίτζης;;;

      Επίσης, η πρόταση του ΣΥΝ δεν είναι η κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας αλλά η αναπροσαρμογή του και η ενίσχυση του με στοιχεία όπως η αξιολόγηση της ανεργίας, της χρηματοδότησης του συστήματος υγείας και της εκπαίδευσης κλπ. Έλα μωρέ τώρα, λεπτομέρειες…

      Κατά τα άλλα, η ιστορία με το γήπεδο απαξιώνεται και περιορίζεται στην ιστορία του Κορμοράνου (αν κάποιος εδώ προτιμά αντί γύρω από το γήπεδο να έχει δέντρα και πουλιά να έχει εμπορικό και τσιμέντα ας το πει!) και λέει ψέματα καταλογίζοντας στον Τσίπρα «κόψιμο» του Παπαδημούλη. Τον Παπαδημούλη (αν δεν το ξέρετε) τον εξέλεξε στη θέση που κατέλαβε το κόμμα, μέσω εσωκομματικού δημοψηφίσματος. Τι διάολο, όλοι κατευθυνόμενοι ήταν;;; Ψήφισαν παρά τη θέληση τους;;;

      Το άρθρο είνα εξόφθαλμα συμπλεγματικό και πονηρό. Δημιουργεί τεχνητές εικόνες φωτίζοντας επιλεκτικά κάποιες πτυχές της πραγματικότητας και αποκρύπτοντας άλλες ή παραποιώντας τες. Είναι κρίμα να μην μπορούμε να το καταλάβουμε… Κάποιοι παίζουν παιχνίδια και μάλιστα άγαρμπα. Η Καθημερινή πάντα αυτή τη στάση είχε προς τον ΣΥΡΙΖΑ. και την Αριστερά. Δεν είναι τυχαίο. Με διευθυντή τον USAlexis Papahelas, με αρθρογράφους όπως ο νεοφιλελεύθερος Πάσχος Μαναδραβέλης και ο αντικομμουνιστής Γιάννης Μαρίνος τα πράγματα και η εξέλιξη τους δεν μας εκπλήσουν.

      Όσο για το αν ο Τσίπρας ειναι αδιάφορη πολιτικά φιγούρα, τι να πω… Καλό είναι να στοιχειοθετούμε τα όσα λέμε και να μην πετάμε πυροτεχνήματα. Ο Τσίπρας περισσότερο από πολιτική φιγούρα είναι ενδιαφέρον ως πολιτικός αρχηγός. Διότι επί ημερών του (και εδώ είναι η πολιτική ουσία!) ο ΣΥΝ έβγαλε ένα πρόγραμμα 300 σελίδων το οποίο αν και το θάψανε αμέσως τα ΜΜΕ απαντά στην κρίση με τρόπο που κανένας δεν είναι σε θέση να κρίνει αποτελεσματικά. Για αύτό και η μέχρι τώρα κριτική επί του προγράμματος είναι μηδέν! Αυτό καταλαβαίνω εγώ ως πολιτική ουσία και ως πολιτικά ενδιαφέρουσα φυσιογνωμία.

      Συγνώμη για το κατεβατό…

  6. αγαπητέ Σταύρο,
    όλα αυτά που είπες είναι καλά και ωραία, αυτό που εγώ δεν κατάλαβα, ωστόσο, από τη σύντομη ανάλυσή σου είναι πώς οι τόσες αρετες και τα τόσα πλεονεκτήματα των ισχυρών πολιτικών ανδρών του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και οι τόσες εύστοχες κινήσεις αυτού του εκλογικού σχηματισμού (διότι περί αυτού πρόκειται) οδήγησαν σε αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα και, κατά συνέπεια, σε κρίση εσωστρέφειας και εσωτερικών διεργασιών.
    Πρέπει να το συνειδητοποιήσουν αυτό ηγεσία, στελέχη και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, να το αποδεκτούν, να το εκφράσουν (και λεκτικά, έχει και αυτό τη σημασία του) και να μπορέσουν να το αντιμετωπίσουν. Μοιάζει, ξέρεις, λίγο σα μια αδιόρατη νόσο, που αν δεν την εντοπίσεις, δεν την αποδεκτείς και δεν την κατονομάσεις, δεν μπορείς να τη θεραπεύσεις!

    Υ.Γ. Θυμίζω ότι στην Καθημερινή γράφουν επίσης ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου, ο Σταύρος Λυγερός και πολλούς άλλους, που δεν τους χαρακτηρίζεις ακριβώς δεξιούς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: