Μία αξιαγάπητη κυρία

Του Βασίλη Λυρίτση

Θα ήθελα να σας διηγηθώ μια ιστορία που ίσως τη βρείτε μελό αλλά για μένα είναι συγκινητική και αληθινά ανθρώπινη. Έχει να κάνει με μια κυρία γύρω στα εξήντα, όχι ευκατάστατη αλλά οικονομικά αυτόνομη. Μια κυρία γεμάτη ζωντάνια και ενέργεια. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σ’ ένα ορεινό χωριό και μετά βίας τελείωσε το δημοτικό. Καθώς ήταν η μεγαλύτερη στην οικογένεια, έπρεπε να βοήθησει στην ανατροφή των υπόλοιπων παιδιών. Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ήρθε στην Αθήνα και δούλεψε όσο δεν έχει δουλέψει κανείς από μας. Ακόμα συνεχίζει να δουλεύει, όχι γιατί έχει ανάγκη αλλά γιατί δεν μπορεί να κάτσει μέσα στο σπίτι.

‘Αρχισε λοιπόν, να μου λέει χτες για την καινούρια γνωριμία της και να την παρουσιάζει ως ένα ακόμα γεγονός της καθημερινότητά της. Χωρίς καμία διάθεση επίδειξης και αυτάρεσκης περηφάνιας μού αποκάλυψε ότι τον τελευταίο καιρό βοηθάει όσο μπορεί ένα Αφγανό μετανάστη που στέκεται στα φανάρια και καθαρίζει τα τζάμια των αυτοκινήτων.

Το στέκι του Αφγανού βρίσκεται δίπλα σ’ ένα super market. Όποτε η κυρία πάει για ψώνια πάντα θα του αγοράσει κάτι να φάει ή θα του δώσει ό,τι ψιλά έχει πάνω της. Εκείνος θα προσφερθεί να της πάει τα ψώνια στο σπίτι, χωρίς μάλιστα να της ζητάει λεφτά. Η κυρία δεν ασχολείται ενεργά με την πολιτική, δε συμμετέχει σε αντιρατσιστικά φεστιβάλ και σε πορείες μεταναστών. Το απόγευμα θα πιει το καφεδάκι της με τις φίλες της και θα κουτσομπολέψει τη γειτονιά. Το βράδυ θα δει όλα τα χαζοσίριαλ με τις στερεοτυπικές αναφορές.

Κι όμως αυθόρμητα, χωρίς να θεωρεί ότι κάνει κάτι σπουδαίο βοηθάει έναν άνθρωπο που μόλις δει αστυνομικούς εξαφανίζεται, με άπλυτα ρούχα και μόνη καθημερινή έγνοια ο τρόπος εξασφάλισης των βασικών αγαθών. ‘Εναν άνθρωπο που παρακαλεί κάθε μέρα τους οδηγούς να τον αφήσουν να καθαρίσει το αυτοκίνητό τους. Έναν λαθρομετανάστη που τα  ελληνικά του περιορίζονται σε βασικές λέξεις˙ αναμεσά τους κυρίαρχη θέση έχουν το «κύριος» και «κυρία», προφανώς για να μπορεί να κάνει τη δουλειά του.

Μπορεί κάποιος να πει ότι είναι μια ιστορία που την έχουμε ξανακούσει και ότι οι μεμονωμένες περιπτώσεις συμπόνοιας και βοήθειας των μεταναστών δεν αρκούν˙ ότι για να ζήσουν αξιοπρεπώς αυτοί οι άνθρωποι χρειάζεται μαζική-συλλογική προσπάθεια και όλα τα σχετικά (κι εγώ είμαι υπέρ αυτής της προσπάθειας).

Απλά οφείλω να ομολογήσω ότι ζήλεψα λίγο την κυρία με την απλή, αβίαστη συμπεριφορά της. Γιατί κατάφερε να κερδίσει όχι μόνο την ευγνωμοσύνη και το σεβασμό του Αφγανού αλλά και την αγάπη του. Δεν την αποκαλεί «κυρία». Γι’ αυτόν δεν υφίσταται καμία μορφή εξουσίας. Μάλιστα απ’ ότι φαίνεται γνώριζε (ή έμαθε) κι άλλες ελληνικές λέξεις. Διάλεξε να τη φωνάζει «μάνα». Καθώς λοιπόν, τελείωνε την ιστορία της η κυρία ξέσπασε σε γέλια: «Άκου μάνα! Πού την έμαθε αυτή τη λέξη; Να ξέρει άραγε τι σημαίνει ή να την λέει έτσι, επειδή μπορεί να την προφέρει πιο εύκολα;» Ξέρει και παραξέρει αγαπημένη μου κυρία, ξέρει και παραξέρει!

Advertisements

Ένα Σχόλιο

  1. Τι όμορφη ιστορία Βασίλη! Όντως συγκινητική. Προχθες μιλούσα με τη μητέρα μιας φίλης μου και μου είπε τη δική της ιστορία που είναι επίσης πολύ γλυκιά. Οι φίλες της κυρίας Κ. της παραπονιούνται ότι «χαλάει την πιάτσα» γιατί φέρεται πολύ καλά στη μετανάστρια που της καθαρίζει το σπίτι. Κι αυτή τους αποστόμωσε λέγοντάς τους ότι από τη στιγμή που γνώρισε αυτό το καλό και βασανισμένο πλάσμα, σταμάτησε να κάνει μνημόσυνο στη μάνα της. Τα λεφτά που πετούσε στις εκκλησίες τα δίνει για να βοηθήσει την Ντ. και τις φίλες της.
    ρένα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: