Ένας γνήσιος νεοδημοκράτης

Του Βασίλη Λυρίτση

Παραθέτω για αρχή ένα απόσπασμα από το άρθρο του κ. Κων/νου Aρβανιτόπουλου (καθηγητή Διεθνών Σχέσεων Παντείου Πανεπιστημίου και γενικού διευθυντή του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής). Επέλεξα μόνο τα κομμάτια που αναφέρεται στην Κεντροδεξιά απλά για να δείτε ποιος είναι ο τρόπος σκέψης ενός επιφανούς πολιτικού άνδρα, μέλους της ακαδημαϊκής κοινότητας σχετικά με το χώρο στον οποίο ανήκει. Το άρθρο έχει τον τίτλο «Πώς εδραιώθηκε η κεντροδεξιά κυριαρχία» και μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο εδώ.

«Η Κεντροαριστερά ήταν ο μεγάλος χαμένος των ευρωεκλογών της 7ης Ιουνίου σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς είδε τις δυνάμεις της να συρρικνώνονται. Η Κεντροδεξιά επικράτησε και στις έξι μεγάλες χώρες της Ε.Ε. και το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τη θέση του στο Ευρωκοινοβούλιο, καταλαμβάνοντας 263 έδρες, έναντι 163 εδρών των Σοσιαλιστών […]

[…] η ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά κατόρθωσε σταδιακά να απαγκιστρωθεί από τα νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα που μέχρι τότε κυριαρχούσαν στους κόλπους της, να στραφεί ξανά στις κοινωνικές πηγές της πολιτικής της φιλοσοφίας, που έδιναν έμφαση όχι μόνο στην ιδέα της ελευθερίας αλλά και στις αξίες της κοινωνικής δικαιοσύνης, και να εμπλουτίσει το πρόγραμμά της με πολιτικές που απέβλεπαν σε έναν συνδυασμό της προώθησης της οικονομικής ανάπτυξης με την εμπέδωση της κοινωνικής συνοχής. Επιπλέον, με την προβολή των παραδοσιακών αξιών της για τη σημασία της ασφάλειας και της ευταξίας, που ιδιαίτερα αποζητούν οι πολίτες σε καιρούς κοινωνικών ανακατατάξεων, αλλά και με τη διατύπωση ξεκάθαρων θέσεων για ζητήματα όπως η μετανάστευση και η αντιμετώπιση της εγκληματικότητας, η Κεντροδεξιά ξεπέρασε την ιδεολογική της σύγχυση και εξέπεμψε ξεκάθαρο ιδεολογικοπολιτικό στίγμα.

Στην οικονομική κρίση η ευρωπαϊκή κεντροδεξιά εγγυήθηκε κοινωνικές παροχές, καταφέρθηκε εναντίον των φορολογικών παραδείσων, έσπευσε να υπαγορεύσει κανόνες στην αγορά και δεν δίστασε να κρατικοποιήσει τράπεζες και να βοηθήσει τις μεγάλες βιομηχανίες. Ενώ η Κεντροδεξιά υιοθετούσε κεϋνσιανές πολιτικές, τα κεντροαριστερά κόμματα προσπαθούσαν ακόμη να αποστασιοποιηθούν από τις εν πολλοίς νεοφιλελεύθερες επιλογές του τρίτου δρόμου […].

[…] η ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά, βασισμένη στο ιδεολογικό πρόταγμα της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς και στις ξεκάθαρες προτάσεις για την επίλυση ζητημάτων ασφάλειας και τάξης των ευρωπαϊκών λαών, θεμελίωσε τη σημερινή ιδεολογική και πολιτική της κυριαρχία στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.»

Ο κ. Αρβανιτόπουλος επιμελώς, αποφεύγει να αναφέρει ότι η Κεντροδεξιά δεν κέρδισε κάτι ιδιαίτερο στις ευρωεκλογές, απλά έχασε ένα μεγάλο μέρος από τις δυνάμεις της η Κεντροαριστερά. Δε θα ήθελα όμως να σταθώ εδώ.

Ο κ. Αρβανιτόπουλος «πανηγυρίζει» για τη νίκη της Κεντροδεξιάς. Μας την παρουσιάζει ως τη μόνη, σωτήρια επιλογή για να πορευθούμε τα επόμενα χρόνια. Αφού παραθέτει σε γενικές γραμμές την πολιτική της (παίζοντας με τη νοημοσύνη μας), αυτό που ουσιαστικά θέλει να κάνει είναι με έμμεσο τρόπο να υποβαθμίσει την ήττα της Νέας Δημοκρατίας (σαν να ακούω τον κ. Καραμανλή σε προεκλογική εκστρατεία, όπου Κεντροδεξιά βάλτε Νέα Δημοκρατία).

Θα περίμενα κάτι περισσότερο από την ανάλυση του διευθυντή του Ινστιτούτου Δημοκρατίας. Υποτίθεται δε ότι το Ινστιτούτο είναι το think tank της Νέας Δημοκρατίας.

Προφανώς η μεγάλη αποχή δεν έχει να πει κάτι στον κ. Αρβανιτόπουλο. Δεν προβληματίζεται δηλαδή για το γεγονός ότι οι περισσότεροι Ευρωπαίοι βλέπουν την Ε.Ε. περισσότερο σαν μία κοινή αγορά παρά σαν ένα υπερεθνικό όργανο, ικανό να επιτύχει την πολιτική ενοποίηση.

Δεν ανησυχεί που τα κόμματα πολιτικής διαμαρτυρίας με τρόπο λαϊκιστικό θέτουν στην πολιτική ατζέντα ζητήματα, όπως μετανάστες, Ισλάμ, ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. κλπ., ενισχύοντας αλλά και αναδεικνύοντας την ανασφάλεια των πολιτών.

Αδυνατεί να δει (όπως πολύ σωστά γράφει η κ. Βασιλική Γεωργιάδου για τα ακροδεξιά κόμματα στο Βήμα της Κυριακής, παραθέτω αυτούσια) ότι: «[…] Η εκλογικά επιτυχημένη πορεία τους στην εθνική και στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή οφείλεται στο γεγονός ότι λειτουργούν ως συλλέκτες της διαμαρτυρίας των πολιτών, αλλά και ως πολλαπλασιαστές αυτής της διαμαρτυρίας, μετουσιώνοντας τα κάθε είδους αντικομματικά και αντιπολιτικά συναισθήματα, τους φόβους και τις ανασφάλειες των πολιτών σε συγκεκριμένη (αντιμεταναστευτική, ξενοφοβική, ισλαμοφοβική κτλ.) πολιτική στάση […]»

Αγκυλωμένος σε μια κοντόφθαλμη μικροκομματική λογική προσπαθεί μάλλον να πείσει για την αναγκαιότητα της διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία παρά να ερμηνεύσει το μήνυμα των πολιτών απέναντι στα κόμματα εξουσίας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: