Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω!

Του Βασίλη Λυρίτση

ΜετρόΕδώ και καιρό έχει διαδοθεί (κυρίως από στόμα σε στόμα ή μέσω internet) μία ιδιότυπη μορφή διαμαρτυρίας για την αύξηση της τιμής των εισιτηρίων των μέσων μαζικής μεταφοράς. Μπορεί να έχετε πετύχει στο μετρό ένα παρατημένο εισιτήριο πάνω στο ακυρωτικό μήχανημα ή να σας το προσέφερε κάποιος επιβάτης. Δεδομένου ότι τα εισιτήρια έχουν διάρκεια ισχύος μιάμιση ώρα, είναι μια εύκολη λύση για δωρεάν μετακίνηση.

Από την άλλη μεριά όμως, υπάρχει και η αντίθετη άποψη. Τι υποστηρίζουν λοιπόν, αυτοί που δεν πετάνε το εισιτήριό τους και τι οι υπόλοιποι;

Οι πρώτοι θεωρούν ότι τα εισιτήρια είναι ακριβά σε σχέση με τους ελληνικούς μισθούς. Υποστηρίζουν επίσης, ότι είναι παράλογο να πληρώνει κάποιος το ίδιο αντίτιμο είτε για μια μικρή διαδρομή (ένας ή δύο σταθμοί) είτε για μια μεγαλύτερη.

Βλέπουν αυτή την κίνηση ως μια προσπάθεια να δώσουν ένα ισχυρό μήνυμα για την αδικαιολόγητη άνοδο των τιμών των εισιτηρίων.

Οι δεύτεροι διαφωνούν με αυτή την πρωτοβουλία και η κριτική τους στηρίζεται στα εξής επιχειρήματα:

  1. Το εισιτήριο στην Ελλάδα σε σχέση με τις άλλες χώρες παραμένει ακόμα φτηνό.
  2. Το μετρό που αποτελεί κόσμημα για την Αθήνα, χρειάζεται λεφτά για να συντηρηθεί.
  3. Το κόστος για τη λειτουργία και την επέκταση του μετρό, αν διαδοθεί ακόμα περισσότερο η πρωτοβουλία της μεταβίβασης του εισιτηρίου, θα επιβαρύνει όλο και λιγότερα άτομα και θα προκαλέσει περαιτέρω αύξηση της τιμής του.
  4. Τελικά θα αποδειχθεί μία άσκοπη και μάταιη κίνηση καθώς η εταιρεία θα αναγκαστεί να τοποθετήσει μπάρες κατά την είσοδο και έξοδο και επομένως θα χρειαστεί οικονομικούς πόρους που θα μπορούσε να τους χρησιμοποιήσει σε άλλα έργα.

Δεν είμαι σιγουρος αν όλοι αυτοί που δίνουν το εισιτήριο τους αισθάνονται μέρος μιας κοινότητας-ομάδας που τους ενώνει ένας κοινός-συγκεκριμένος στόχος. Αν δηλαδή αντιλαμβάνονται ότι με τη συμμετοχή σε μία κοινή προσπάθεια μπορούν τελικά να δικαιωθούν. Μακάρι να είναι έτσι.

Ήδη στο facebook υπάρχει γκρουπάκι με 14.500 περίπου μέλη (δείτε εδώ). Παρουσιάζεται μάλιστα, ως μέρος μιας κίνησης πολιτών που αντιδρούν για τις αυξήσεις των τιμών βασικών αγαθών. Ο αριθμός είναι μεγάλος. Ελπίζω βέβαια, όλοι αυτοί να προσπαθούν να βρουν και άλλους πιο οικονομικούς τρόπους στην καθημερινή τους ζωή. Γιατί όπως και να το κάνουμε το μετρό είναι μια εύκολη επιλογή. Αφήστε που υπάρχει και η ικανοποίηση της κοροϊδίας του κράτους και των πολυεθνικών που μας τα παίρνουν χοντρά.

Τι θα απογίνουν όμως, όλοι όσοι διαμαρτύρονται όταν θα τοποθετηθούν μπάρες; Θα σταματήσουν να παίρνουν το μετρό; Δεν το νομίζω. Απλά με τέτοιες κινήσεις αποδεικνύεται : α) η δύναμη του internet στη δημιουργία συλλογικοτήτων-ομάδων , β) η αύξηση του κόστου ζωής, γ) η απογοήτευση (και όχι άδικα) του νεοέλληνα απέναντι στα όργανα του κράτους και η έλλειψη εμπιστοσύνης στον τρόπο λειτουργίας τους. Από τη στιγμή που βομβαρδίζεται με σκάνδαλα χωρίς την τιμωρία των υπευθύνων, ψηφίζει κυβερνήσεις αδύναμες να ασκήσουν ένα σοβαρό κυβερνητικό έργο, τότε καταφεύγει σε ο,τιδήποτε θα μπορούσε να υπονομεύσει τους φορείς της εξουσίας. Και όταν πια απαξιώνονται οι λειτουργίες ενός κράτους -υποτίθεται κοντά στον πολίτη- εξαιτίας κακής διαχείρησης και ανεπαρκών αποφάσεων, τίθεται άμεσα και το ζήτημα της αναγκαιότητας της ύπαρξής τους. Και εδώ η ιστορία αρχίζει να γίνεται επικίνδυνη.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Να υπενθυμίσω ότι οι τιμές των μηνιαίων καρτών έχουν πέσει. Άρα, οι εργαζόμενοι που χρησιμοποιούν το μετρό καθημερινά έχουν ευνοηθεί.

  2. O Έλληνας εντόπισε το μοναδικό πράγμα που λειτουργεί στην καθημερινότητά του και αποφάσισε να το χτυπησει. Ένας πολίτης με υποανάπτυκτη καταναλωτική συνείδηση αντιδρά στο μοναδικό στολίδι της πόλης του. Ξοδεύει υπερβολικά και αδικαιολόγητα ποσά για να φάει, να πάει σε μια συναυλία, για να «διασκεδάσει» σε μπουζουκερί, ή να ντυθεί με (αποκλειστικά και μόνο) επώνυμα ρούχα, αλλά έχει συγκεντρωθεί να χτυπήσει το «ακριβό» ειστήριο του μετρό. Είναι πράγματικά σχιζοφρενής.

    Επίσης το μόνο αποτέλεσμα που μπορεί να φέρει θα τον ζημιώσει-οι μπάρες δεν θα αποτρέψουν το φαινόμενο, η συναλλαγή εισιτηρίων μπορεί να γίνεται πέρα από αυτές. Οπότε είτε η τιμή του εισιτηρίου θα αυξηθεί και άλλο είτε η διάρκεια του χρόνου ταξιδιού θα μειωθεί.

    Τέλος αποδεικνύει περίτρανα πως ο κάθε λαός έχει τους πολιτικούς που του αξίζουν. Ο κουτοπόνηρος κλεφτοκοτάς δεν μπορεί παρα να διοικείται από τον παμπόνηρο μεγαλοκαρχαρία. Η οργή του Έλληνα (στη μεγάλη του πλειοψηφία) δεν έγκειται στο ότι οι θεσμοί καταπατούνται ή ότι κάποιοι κλέβουν και μένουν ατιμώρητοι-είναι οργισμένος επειδή δεν είναι μέσα στο κόλπο, δεν έχει μερίδιο στη «μπίζνα», αυτή είναι η τραγική αλήθεια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: