«Θέλω να ψηφίσω αλλά δεν ξέρω τι!»

Του Βασίλη Λυρίτση

Αφιερωμένο στην Αλεξάνδρα και τη Δάφνη.

Η σημερινή μέρα βρίσκει τους πολίτες αυτής της χώρας χωρισμένους (χονδρικά) στις εξής κατηγορίες: η πρώτη αποτελείται απ’ αυτούς που εδώ και καιρό έχουν μια ξεκάθαρη σκέψη για το κόμμα που θα στηρίξουν, η δεύτερη από εκείνους που έχουν επιλέξει το λευκό ή το άκυρο, η τρίτη απ’ όσους προτιμούν την αποχή και μια τέταρτη απ’ όλους εκείνους που με πόνο ψυχής θα πάνε στα εκλογικά κέντρα για να ρίξουν την ψήφο τους σ’ ένα κόμμα χωρίς να ταυτίζονται πλήρως με τις θέσεις του. Είναι οι πολίτες του «θέλω να ψηφίσω αλλά δε ξέρω τι«.

Πραγματικά είναι πολύ βασανιστικό να επιλέγεις ένα κόμμα γιατί συμφωνείς στις τρεις για παράδειγμα από τις δέκα θέσεις του χωρίς όμως να βρίσκεις την πλήρη ικανοποίηση και δικαιολόγηση στην τελική σου απόφαση˙ και όταν απομακρυνθείς από την κάλπη χείμαρρος να σε κατακλύζουν οι ενοχές και τα αμείλικτα ερωτήματα: «Έκανα σωστά που ψήφισα το τάδε κόμμα;» «Μήπως έπρεπε να το σκεφτώ καλύτερα;» κ.ο.κ.

Εγώ θα πρότεινα σε όλους τους «θέλω να ψηφίσω αλλά δεν ξέρω τι» να χαλαρώσουν, να απολαύσουν ένα δροσερό καφεδάκι μετά την ψηφοφορία ή και να πάνε για μπάνιο (εαν δεν το έχουν κάνει ήδη). Το βραδάκι να μαζευτούν με τους φίλους τους και τρώγοντας πίτσα, σουβλάκια ή άλλα πιο υγιεινά εδέσματα να παρακολουθήσουν τα αποτελέσματα και να εμπλακούν σε ατέρμονες αλλά πάντα ελκυστικές συζητήσεις-αναλύσεις. Και να έχουν πάντα στο μυαλό τους ότι αυτοί είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι των εκλογών:

Γιατί παρά τη διστακτικότητα και την αναποφασιστικότητά τους δεν κατέφυγαν στην εύκολη λύση: στην απαξίωση ενός συστήματος που όσα αρνητικά κι αν του καταμαρτυρούν, τουλάχιστον παρέχει την δυνατότητα να ακουστεί η φωνή του καθενός μέσω της προσωπικής του ψήφου.

Γιατί τα «θύματα» δεν είναι οι ίδιοι αλλά όσοι την έπεσαν στις παραλίες και στα βουνά ή όσοι θεώρησαν την αποχή πολιτική στάση.

Γιατί απέτρεψαν «πονηρές» σκέψεις περί μη αναγκαιότητας της ύπαρξης της δημοκρατίας.

Γιατί κατά πάσα πιθανότητα είναι οι μόνοι που σκέφτονται «πολιτικά» όλο το χρόνο και δεν περιμένουν τις εκλογές για να πουλήσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Γιατί πάνω απ’ όλα δε σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους και την προσωπική τους ευδαιμονία!

Advertisements

3 Σχόλια

  1. ψηφίζουμε. μπορεί να μην ξέρουμε τι αλλά ξέρουμε γιατί.

  2. Θα συμφωνήσω με όσα λές γιατί οι εκλογές γίνονται για μας, για να πούμε με την ψήφο τη γνώμη μας, για να εκφράσουμε τα πολιτικά μας «πιστεύω», γιατί πάνω απ’όλα είμαστε πολίτες ενός κράτους που παρόλο μας έχεις απογοητεύσει αρκετές φορές δεν παύουμε να είμαστε μέλη του να υπάρχουμε και να αγωνιζόμαστε μέσα σ’ αυτό και το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε είναι να πάρουμε θέση για το ποιός θέλουμε να μας εκπροσωπεί εμάς και την ιδεολογία μας-ανάλογα με τα «πιστεύω» του καθενός- και να νοιαζόμαστε για τη δική μας μελλοντική πορεία, τόσο ως ξεχωριστές προσωπικότητες, όσο και ως συλλογικές οντότητες.

  3. dp, ξέρουμε το πιο σημαντικό.
    Evelina. Δίκιο έχεις, γιατί οι εκλογές τι άλλο είναι αν δεν είναι αυτά που λες;
    Β.Λ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: