Δώστε ελεύθερους χώρους στα παιδιά!

Του Βασίλη Λυρίτση

παιδική χαράΈνα μεγάλο και σοβαρό θέμα που έχει προκαλέσει και προκαλεί συζητήσεις επί συζητήσεων είναι η έλλειψη ελεύθερου χρόνου και χώρου των παιδιών. Στριμωγμένα σε διαμερίσματα, εκτός από τα μαθήματα του σχολείου προσπαθούν να αντιμετωπίσουν και την ανυπαρξία ελεύθερων χώρων. Σε διαλυμένες -συνήθως- παιδικές χαρές, στα προαύλια των σχολείων, στους δρόμους επιχειρούν να διοχετεύσουν την ενέργεια τους. Αν είναι τυχερά και οι γονείς τους έχουν την όρεξη να τα πάνε στα -γύρω από την Αττική- βουνά (Πάρνηθα, Πεντέλη, Υμηττό) θα δοκιμάσουν και την αξιοζήλευτη εμπειρία του να κυλιέσαι στο χώμα. Αλλιώς θα τα «παρκάρουν» σ’ έναν από τους εκατοντάδες παιδότοπους με το γρασίδι-μοκέτα και θα έχουν και το κεφάλι τους ήσυχο.

Ίσως οι γονείς δεν έχουν συνειδητοποιήσει πόσο αναγκαία είναι η ύπαρξη ελεύθερων χώρων. Χτες γνώρισα το Δημήτρη, 37 χρονών και μου διηγήθηκε κάτι που πραγματικά με άφησε άφωνο.

Ο Δημήτρης είχε γεννηθεί στην Τσεχία καθώς ο παππούς και η γιαγιά του ως κομμουνιστές είχαν φύγει από την Ελλάδα το 1949. Το 1981 οι γονείς του αποφάσισαν να γυρίσουν στην Ελλάδα και να εγκατασταθούν στην Αθήνα. Το σοκ για το Δημήτρη ήταν μεγάλο καθώς θα άφηνε πίσω τους φίλους του, τη γειτονιά του, το σχολείο του. Μη μπορώντας όμως, να κάνει τίποτα άλλο στο τέλος συμβιβάστηκε. Και ήρθε στην Αθήνα.

Φυσικά εκείνο που περίμενα να ακούσω ως συνέχεια της διήγησης είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε την πληθώρα των αγαθών, η έκπληξη που μπορεί να αισθάνθηκε στη δυνατότητα των πολλαπλών επιλογών.

«Ξέρεις» μου λέει «δε τρελάθηκα με τα τόσα παιχνίδια ή με το ότι η μάνα μου μπορούσε να αγοράζει όσο σαλάμι ήθελε και όχι με το δελτίο. Το σοκ το μεγάλο (ακόμα μου ‘χει μείνει) ήταν τα πεζοδρόμια και τα καγκελόφραχτα σχολεία. Δε το χωρούσε ο νους μου ότι μπορεί να υπάρχουν τόσο στενά πεζοδρόμια. Δεν καταλάβαινα γιατί τα σχολεία είχαν τόσο μικρά προαύλια, γιατί είχαν κάγκελα γύρω-γύρω».

Ο Δημήτρης, αφού δυσκολέυτηκε τα πρώτα δύο χρόνια, μετά συνήθισε τη ζωή της πόλης. Κι όμως αυτό που ήθελε στην ηλικία των 11 δεν ήταν παιχνίδια και ρούχα. Ελεύθερο χώρο ζητούσε για να παίξει!

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Είναι πολύ σημαντικό το θέμα που θίγεις. Το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζω και εγώ-αν και φαντάζομαι όχι μόνο εγώ-που ενώ θέλω να αφήσω το παιδί μου να παίξει δυσκολεύομαι να βρω χώρους να το πραγματοποιήσω.
    Δεν φτάνει που οι παιδικές χαρές είναι λίγες και σε όχι και τόσο καλή κατάσταση, τα σχολεία είναι κλειδαμπαρωμένα. Που μπορεί λοιπόν να πάει να παίξει λίγο ελεύθερο ένα παιδάκι 4 ετών? Εγώ θυμάμαι όταν ήμουν παιδί δεν χορταίναμε παιχνίδι στις γειτονιές και τις αλάνες. Τώρα αυτά τα παιδιά είναι καταδικασμένα να είναι κλεισμένα σε ένα διαμέρισμα,να πάνε και σε ένα παιδότοπο( κι αυτό δεν μπορεί να γίνει κάθε μέρα) και μετά τι? Θα ήταν πολύ δύσκολο λοιπόν να αφήνουν ανοιχτά τα προαύλια των σχολείων να μπουν τα παιδάκια να κάνουν ποδήλατο,να παίξουν μπάλα? Ούτως ή άλλως τα κλειστά σχολεία δεν μπορούν να απωθήσουν τους ενοχλητικούς γιατί αυτοί μπαίνουν και από τα κάγκελα. Ξέρω ότι σε αρκετούς δήμους λόγω της έλλειψης χώρων αφήνουν ανοιχτά τα σχολεία για αυτό το λόγο. Μήπως αυτό θα έπρεπε να γίνει σε όλους τους δήμους?

  2. Μακάρι Γεωργία να ήταν ανοιχτά τα προαύλια των σχολείων αλλά προβάλλεται συνήθως το επιχείρημα της φθορας του χώρου. Ότι υπάρχει πρόβλημα χώρου στην Αθήνα, δε το συζητάμε. Και γι’ αυτό δε θέλουμε άλλο τσιμέντο! Από την άλλη μη τα βλέπουμε όμως κι όλα μαύρα. Με μια γρήγορη σκέψη (σίγουρα θα ξεχνάω κι άλλα) μου ‘ρχονται στο μυαλό διάφορα πάρκα και χώροι πρασίνου στην Αθήνα: ‘Αλσος Παγκρατίου, Άλσος Ιλυσσίων, Εθνικός Κήπος, Άλσος Συγγρού, Λόφος Αρδηττού, Λόφος Φιλοπάππου, Πεδίο του Άρεως, Άλσος Χαϊδαρίου, Οικολογικό Πάρκο Τρίτση, Αττικό Άλσος. Για παράδειγμα στον Εθνικό Κήπο λίγους γονείς βλέπω να φέρνουν τα παιδιά τους για παιχνίδι.
    Β.Λ

  3. Ευχαριστώ για το άμεσο ενδιαφέρον. Σαφώς υπάρχουν όλοι αυτοί οι χώροι που αναφέρεις και τους περισσότερους τους γνωρίζω.
    Ομως η σκέψη μου είχε να κάνει κυρίως με το γεγονός ότι γυρνώντας από τη δουλειά το απόγευμα που το παιδί σου με το που σε βλέπει σε ρωτάει αμέσως «Μαμά τι θα κάνουμε σήμερα?Που θα πάμε?» προσπαθείς να βρείς μια κοντινή λύση για να τον ευχαριστήσεις μεν αλλά να μην τρέχεις και σαν τρελός δε, αφού όπως όλοι ξέρουμε δυστυχώς η μέρα έχει μόνο 24 ώρες.
    Τα παραπάνω πάρκα είναι μια πολύ ωραία λύση για τα σ/κ. Τις καθημερινές προτιμάμε όλοι προφανώς μια πιο κοντινή απόδραση.

  4. Ξέρω ένα κάρο πάρκα -κακοδιατηρημένα βέβαια- στα οποία συχνάζουν αποκλειστικά σχεδόν γερόντια, μετανάστες, ημίτρελοι και τουρίστες. Τα πιτσιρίκια γουστάρουν mall και multiplex.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: